DE HUISHOUDING GODS VOLGENS STAMAPOSTEL NIEHAUS>>>

Hermann Niehaus, die 150 jaar geleden op 28 juli werd geboren, was in hart en nieren een serieuze persoon. Naast rechtlijnigheid, plichtsbesef en toegankelijkheid karakteriseerden vooral zijn liefde en verantwoordelijkheid voor de hem toevertrouwden, gecombineerd met geloofskracht en een onwankelbaar vertrouwen op God, zijn aard.

Serieus plichtsgetrouw en zorgzaam

Op de kleine boerderij van zijn ouders in Quelle groeide Hermann Niehaus samen met zijn drie jaar oudere broer Heinrich op onder armoedige omstandigheden. Al vroeg moest hij op het veld en in de stal meehelpen omdat zijn vader ziekelijk was.

Het kleine bezit bracht slechts een geringe opbrengst op en daarom verdiende de moeder er in de winter wat bij door te werken aan het weefgetouw. De ouders waren actieve kerkgangers. Ze behoorden tot een zendingsvereniging en voedden hun kinderen volgens christelijke waarden op. Hermann werk te echter liever op het erf en op het land in plaats van deel te nemen aan overdenkingen en evangelisatieavonden. Hij bezat ambachtelijke vaardigheden en een goed bevattingsvermogen: Had hij een keer gezien hoe iets gemaakt werd, dan kon hij het al spoedig daarna ook. Echter met zijn opleiding was het min- ‘der goed gesteld, want het onderwijs werd gedaan door een landbouwer die alleen plat Duits sprak en de kinderen niet veel meer kon bijbrengen als het noodzakelijke schrijven en lezen en elementaire rekenkunde.

Toen Wilhelm Menkhoff, een voormalige predikant, door Apostel Friedrich Wilhelm Schwartz in Holland verzegelt en geordineerd tot Evangelist, in Quelle begon om de apostelleer te verkondigen, behoorde de 1 9-jarige Hermann Niehaus tot een van de vlijtigste toehoorders. Tijdens de schooltijd had hij het lezen in de bijbel als een lastige plicht ervaren. Nu vorste hij ijverig in de Heilige Schrift en werd een onderlegde bijbelkenner. Op 2 augustus 1868 ontving hij van Apostel Schwartz in Bielefeld de Heilige Geest en een week later het ambt van Dia ken. Nu moest Hermann Niehaus zijn geloof openlijk belijden, want steeds weer verstoorden tegenstanders de diensten en werden de ambtsdragers bedreigd.

In de zomer van 1869 werd hij tot Evangelist geordineerd. Nu moest hij regelmatig diensten houden, echter hij was de Hoogduitse spraak nauwelijks machtig. Het getuigt van zijn deemoed dat hij bij een broeder, bijles” nam totdat hij de, vreemde taal” beheerste. Zo werkte Hermann Niehaus onophoudelijk aan zichzelf. Later bekende hij eens: ,,Deze broeder was als taalleraar gewoonweg voor mij geschapen. Wanneer ik op zondag in Bielefeld predikte, dan stond ik in zekere zin onder zijn toezicht. Na het einde van de dienst nam hij mij bij zich en maakte mij op mijn fouten attent en zei hoe ik het eigenlijk goed had moeten zeggen. Dat deed mij vaak pijn, maar de beste man had alleen maar het goede met mij voor. Hij hield veel van mij, omdat hij zag dat zijn inspanningen niet te vergeefs waren.”

Hoewel Evangelist Niehaus onvermoeibaar voor de Heer werkte en veel onderweg was, verwaarloosde hij zijn aardse plichten niet. Dankzij zijn ijver ontwikkelde de ouderlijke boerderij zich tot een echt aanzienlijk landbouwbedrijf. Ook als Stamapostel bleef hij aan zijn thuishaven gehecht en bebouw de — zover het zijn reisschema toeliet — zijn grond. Dan kon het wel eens gebeuren dat hij nog op de akker aan het werk was terwijl de broeders en zusters bij elkaar kwamen voor de zang koorrepetitie. Als dan een broeder kwam en hem verzocht:

,,Vader, begin met ons de avond”, dan ging hij in zijn werkkleding naar de dichtbijgelegen kerk. Voor de deur deed hij zijn klompen uit en bad met de zangers. Daarna ging hij weer terug naar de akker totdat hij aan het einde van de zangavond op nieuw voor het bidden werd gehaald.

In 1872 voelde Evangelist Niehaus zich, veel te ontoereikend en met te veel fouten en zwakheden behept” om als Op ziener te dienen. Daarom had hij de Apostel Schwartz nadrukkelijk gesmeekt om van de ordinantie af te zien. Toen in 1880

Apostel Menkhoff hem tot Oudste voor het district Bielefeld ordineerde, ,,verweerde” hij zich hiertegen niet meer. Door dat de Apostel met zijn voortschrijdende leeftijd steeds slechter ging zien en horen, ordineerde hij Hermann Niehaus in 1894 tot Opziener. Een jaar later plaatste Apostel Friedrich Krebs hem als Stamopziener van de tot die tijd aan Apostel Menkhoff toevertrouwde stam Isaschar, die de zestien ge meenten van West-Duitsland omvatte. Na het heengaan van Apostel Menkhoff ontving hij op 21juli 1896 het ambt van Apostel.

Apostel Niehaus had met Stamapostel Krebs een hartelijke verhouding. Met Pinksteren 1898 bepaalde Vader Krebs dat in het geval van overlijden, de 50-jarige Hermann Niehaus zijn opvolger zou worden.

Krap zeven, leerjaren” verbleef Hermann Niehaus aan de zijde van de Stamapostel, totdat hij in 1905 met een zwaar hart zijn ambt moest overnemen. 25 Jarenlang ging Hermann Niehaus het volk Gods voor. Ondanks dat er door diepe dalen ge gaan moest worden en er menige teleurstelling moest worden aanvaard, ontwikkelde het werk Gods zich wereldwijd door de genade en zegen van de Heer en de inspanningen van ijverige wijngaardarbeiders. De gebeurtenissen van die tijd zijn op getekend in het aan Stamapostel Hermann Niehaus gewijde deel uit de reeks, kronieken van Stamapostelen’, zoals deze door Verlag F. Bischoff is uitgegeven.

>>Auch sonst hatte Herr Niehaus ein sehr weites Gewissen: Das Protokoll über eine Apostelversammlung verschwieg z.B. den Beschluss über die Bezahlung eines in Holland gekauften Luxus-Automobils für Herrn Niehaus, das ca. 20'000 Gulden (damaliger Wert = annähernd 30'000 Goldmak [heutiger Wert rund 600'000 DM = rund 300'000 Euro]) erforderte ! (Blatt 166/167 der Vereinsakten im Amtsgericht Dresden.) <<(1)

 

Naar aanleiding van een ongeluk op de avond van 24 januari 1930, nadat de Stamapostel zijn 25-jarig jubileum vierde in het bijzijn van de Apostelen, ging Herman Niehaus op 20 september 1930 in de ambtsrust en droeg de leiding van het werk Gods over aan Johan Godfried Bischoff , die hem sinds 1920 als Stamapostelhelper aan zijn zijde had gestaan. Op 23 augustus 1932 haalde de hemelse Vader de 84-jarige naar genezijde.
Hoewel de foto onduidelijk is. Kunt u de Stamapostelhelper J.v.Oosbree links op de foto zien staan.

De nu volgende gebeurtenis beschrijft met welke beslistheid Stamapostel Niehaus handelde om de hem toevertrouwden op de rechte, smalle weg te houden. Ineen grote gemeente in het Ruhrgebied hadden de broeders en zusters onenigheid. De Stamapostel, die deze gemeente met de Apostelen Bock en Bischoff bezocht, zette zich in om de onenigheden te beslechten. Dit echter zonder resultaat. Hoe zou in deze omstandigheden aan de ambtsdragers, broeders en zusters de zon denvergeving afgedragen kunnen worden en het Heilig Avond maal kunnen worden gevierd? Met een zwaar gemoed, echter consequent in zijn erkenning van het geloof, sloot hij de gehele gemeente voor vier weken uit van het Heilig Avondmaal. Al drie weken later bespeurde hij bij een hernieuwd bezoek verstandige en genadezoekende kinderen Gods, die dankbaar de hun liefdevol tegemoet gestoken hand van de Stamapostel vastgrepen.

Hermann Niehaus had al vroeg geleerd om elke cent drie maal om te draaien voor hem uit te geven. Toen hij in 1906 besloot om in Quelle een nieuw huis te bouwen, omdat het bescheiden ouderlijk huis niet meer voldeed als centrale kerkadministratie en ook gezien het aantal bezoekers, plande hij het gebouw veel te klein. Er was een massale interventie van de Apostelen voor nodig voordat de Stamapostel zich bereid verklaarde om het half gereedgekomen bouwwerk uit te breiden en te verhogen.

Hij was het er helemaal niet mee eens dat men hem voor zijn lange reizen een auto ter beschikking stelde. ,,Is dat nodig?”, was zijn reactie. Toen voor de auto een nieuwe set banden noodzakelijk werd, die 260 ‘Rijksmark’ zou kosten, schrok hij. Deze uitgave was voor hem veel te hoog. Pas toen men hem een kostenplaatje gaf, waaruit duidelijk werd hoeveel het zou kosten om met de trein te gaan, verdwenen zijn bedenkingen.

De zorgzaamheid van de Stamapostel was speciaal voor de broeders en zusters, vooral in de tijd net na de Eerste Wereldoorlog. Bij zijn grond hoorde ook een weide, ,,Godsweide” genaamd; wat daarop groeide kwam ten goede aan de arme en behoeftige broeders en zusters

.

Herman Niehaus en zijn vrouw   SEQ Herman_Niehaus_en_zijn_vrouw_ \* ARABIC 1  Boven het huis van ST.Niehaus.  hoewel er onder de Broeders en Zusters, een grote behoefte is aan eigen kerken. Bouwde Niehaus dit zeer grote woonhuis, waarin ook de kerkelijke administratie een onderkomen vond. Dat laatste stelde niet veel voor. Van een grote bescheidenheid, zoals in het bijgaande artikel is te lezen, is in werkelijkheid niets terug te vinden. Wel het tegenovergestelde. Hij leefde als een vorst, van de armoede van zijn “onderdanen”

In overeenstemming met het woord van Apostel Paulus:

,,laat ons het goede doen en niet moe worden”, spande de Stam- apostel zich ervoor in om, ondanks zijn geringe mogelijkheden, anderen te helpen. Een niet-apostolische buurvrouw schreef hierover: ,,Zuidvruchten waren bij het gezin Niehaus nauwelijks bekend. Desondanks zond de heer Niehaus vaak bananen en sinaasappelen met de woorden: ,,Wij hebben genoeg te eten, uw zieke kind kan het beter gebruiken.”

Herman Niehaus bleef niet gespaard door kruis en leed. Vier van de negen kinderen gingen al op jonge leeftijd naar genezijde. In 1901 stierf zijn eerste vrouw Johanna Heliweg. Zijn tweede vrouw Wilhelmina Niehüser leed al kort na het huwelijk aan reuma en bleef tot haar dood in 1930 nagenoeg gebonden aan de rolstoel. Hij verzorgde haar liefdevol, troost- te haar en ook zichzelf met het woord: ,,Niet iedereen kan kruisdrager zijn.”

Ofschoon serieus en zich bewust van zijn plicht en verantwoording, bezat Hermann Niehaus ook een verborgen humor. Eenmaal ontdekte hij eens op het altaar een mes, dat de zusters bij het bloemschikken vergeten waren. Volgens de Stamapostel zou dat een aanwijzing zijn dat er in de gemeente wilde loten gesnoeid moesten worden. De Districtsoudste gaf in zijn dienaren daarentegen een andere inhoud aan deze gebeurtenis:

,,Vader, snij brood voor de kinderen.” De Stamapostel glimlachte en zei uiteindelijk: ,,De Districtsoudste is de moeder die haar kinderen het schort boven het hoofd houdt, wanneer de vader streng voor ze is.”

Tijdens zijn reizen met de auto reed de Stamapostel weer eens aan huizen voorbij waarin broeders en zusters woonden. Een van de zusters sprak hem daarover aan en meende: ,,Va der, u rijdt steeds zo snelvoorbij, komt u eens bij ons binnen kij ken.” De Stamapostel zei lachend terug: ,,Dat wil ik graag doen: wanneer ik de volgende keer langskom, maakt u dan snel het raam open en dan kijk ik bij u naar binnen.”

[bron: OF. 10^de jaargang, nr.7 juli 1998]