Vertaling uit het Duits naar het Nederlands.

Pijnlijke fout in zaak Rohn

NAK trakteert zwakkere partij in rechtszaak op executiemaatregelen
m.koch, 2013-05-11

Arnhem/NL (gk). Na de voor haar positieve uitspraak heeft de Nederlandse Nieuw-Apostolische Kerk, die onder verantwoording staat van de Noordrijn-Westfaalse districtsapostel Armin Brinkmann, onverbiddelijk gerechtelijke stappen ondernomen tegen haar tegenstander Ronald Rohn. De rechtbank kon geen wangedrag van Rohn vaststellen in zijn samenwerking met de kerk, maar oordeelde dat Rohn in mei 2009 zelf ontslag heeft genomen, waardoor hij verplicht is twee leningen van de kerk terug te betalen.

Zonder eerst, zoals gebruikelijk, meerdere aanmaningen te versturen om het te betalen bedrag op te eisen, stuurden de apostelen meteen een deurwaarder. Ze gingen daarbij voorbij aan het feit dat Rohn in beroep was gegaan en overlaadden hem in april met veroordelingen tot betaling. En dat terwijl Rohns advocaat vijf dagen na de uitspraak al per brief aan de advocaat van de kerk had laten weten dat hij in beroep zou gaan vanwege de vele onduidelijkheden in het vonnis. Ook schreef hij te hopen dat er een regeling kon worden getroffen voor het bedrag dat hij aan de kerk verschuldigd was.

De kerk, dan wel de advocaat van de kerk, negeerde deze brief en gaf ook geen gehoor aan verdere pogingen. Het is overduidelijk dat de kerk snel gebruik wilde maken van het voordeel van de gerechtelijke uitspraak om Rohn zo veel mogelijk te benadelen. Bovendien is er nog een andere opmerkelijke omstandigheid die hierop wijst en die zich heeft ontwikkeld tot een pijnlijke kwestie voor de kerk:

Hoewel volgens het vonnis alleen de NAK NL en hun bedrijf NAK Vastgoedontwikkeling bv kunnen optreden als schuldeiser, traden ook de privépersonen Nicolas en Peter Klene, Ruud Vis en Theodor Johann de Bruijn op. Ook de voormalige stichting Alpha & Omega deed hieraan mee. Het moet de kerk bekend zijn geweest wie er nu daadwerkelijk geld moeten krijgen van Rohn, dus deze aanpak diende er blijkbaar toe Rohns goede naam te schaden. Banken, zakenpartners en de belastingdienst kunnen namelijk het debiteurenregister inzien en hoe meer debiteuren, des te nadeliger dit uitwerkt op de reputatie. Daar komt nog bovenop dat particulieren gewoonlijk verplicht zijn om bewijs te leveren dat iemand hun geld verschuldigd is voordat de deurwaarder überhaupt in actie mag komen. Maar in dit geval zette de kerk de incassoprocedure in werking via haar advocaat. De volmacht daarvoor werd verstrekt door districtsapostel Armin Brinkmann.

Vervolgens bleken alle beslagleggingen vanwege deze fout ongeldig te zijn en moesten ze worden teruggetrokken. Het bestuur van de kerk wilde hierover geen commentaar geven tegenover glaubenskultur. Ondanks meerdere aanvragen lukt het hen bovendien niet de voorgeschiedenis van de e-mailcorrespondentie van mei 2009 op te helderen die de rechtbank beschouwde als reden voor Rohns ontslag. Rohns frustratie van toen draaide erom dat hij zich steeds meer misleid voelde door de zogenaamde raad van toezicht Klene/Klene/Vis.

Zo wil het kerkbestuur niet reageren op de vraag waarom er al in maart 2009 in het geheim een tweede ondernemingsstructuur werd opgezet die identiek was aan de bestaande. Dit gebeurde zonder met Rohn te overleggen of hun samenwerking al dan niet moest worden opgezegd.

Ook wil het bestuur de vraag niet beantwoorden waarom ze de aandelen van de firma WZM, ondanks de contractuele overeenkomst en een positieve fiscale controle, niet overnamen. Hadden ze de aandelen van dit bedrijf, door Rohn zelf opgericht om een seniorenwoning te realiseren, wel overgenomen, dan zouden de kredieten die nu van Rohn worden teruggevorderd al lang zijn terugbetaald.

Leden van het Nederlandse kerkbestuur hebben onofficieel in glaubenskultur, maar ook officieel voor de rechtbank een reeks argumenten gegeven waarom ze rond 2008/2009 geen vertrouwen meer in Rohn hadden, maar die konden in de rechtbank of door onderzoek allemaal worden weerlegd. Behalve één: ze zouden indertijd een 'vreemd voorgevoel' hebben gehad.

In het licht hiervan wordt de 'zaak Rohn' intussen gezien als de grootste zakelijke affaire die de Nieuw-Apostolische Kerk ooit heeft gekend.

De enige reden zou zijn geweest dat een dergelijk bouwproject de bestuursleden van de kleine Nederlandse kerk boven het hoofd zou groeien. Hun onprofessionele houding zou ertoe hebben geleid dat de kerk tweeënhalf jaar lang de offerinkomsten verspild heeft. Daarvoor hebben ze nu een zondebok nodig.

Ook toont deze zaak aan dat alle controleorganen van de Nederlandse kerk gefaald hebben. Het is de toenmalige Opziener Hans Kamstra gelukt om bij deze zaak buiten schot te blijven en het is het kerkbestuur gelukt om de vergadering van de Nederlandse districtsbesturen (District-Voorgangers) lange tijd voor de gek te houden over de ware omvang van deze zaak.

 Bron:Glaubenskultur