Herman Sijmons, architect van het lokaal aan de Franschelaan/Henri Polaklaan Amsterdam (Het Parool 9 januari 2026)

[zefyr]

@allen,

Het Parool publiceerde vandaag onderstaand (premium)artikel over Herman Sijmons, architect van het lokaal/verenigingsgebouw/kerkgebouw van de HAZEA (later NAK) aan de Franschelaan (in 1945 gewijzigd in Henri Polaklaan) te Amsterdam.

https://www.parool.nl/geschiedenis-van- ... ~b40524b0/

Het is treurig, dat de cultuurbarbaar en districtoudste Van Asperen, die zich architect noemde, het Gesamtkunstwerk van Sijmons bij de 'renovatie' heeft verpest.

[TjerkB]

(…)
https://www.parool.nl/geschiedenis-van- ... ~b40524b0/

(…)

@zefyr

Inderdaad - en in meerdere opzichten: barbaars geweld.

(…)
Ikzelf heb machteloos moeten toezien hoe de vermaledijde rentmeesters te werk gingen in de Henri Polaklaan in Amsterdam en Schutstraat in Hoogeveen: penny wise & pound foolish. Kon het nóg erger? Ja, in Arnhem! Onbehoorlijk bestuur in het kwadraat.

(…)


Uit: Bericht op “zo 07 jun 2015, 15:19”, in de thread “Der Fall Rohn"

Aan de andere kant...

• Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de heilige Geest, die in u woont en die u ontvangen hebt van God?
  
  Uit: 1 Korintiërs 6: 19 (NBV21)

Groet,
TjerkB

[zefyr]

@TjerkB,

Vergeet vooral niet de desastreuze renovatie van het kerkgebouw van de NAK Leeuwarden aan de Emmakade 1-bis Noordzijde in de zeventiger jaren van de vorige eeuw onder 'architectuur' van Van Asperen!

Het onderhavige artikel, dat gisteren op de website werd gepubliceerd, is in de papiereneditie van Het Parool op zaterdag 10 januari 2025 gepubliceerd onder de kop 'Hier zat ooit...De Nieuw-Apostolische Kerk'. Tot 1995.

[TjerkB]

@zefyr

Het allereerste wat er bij mij opkwam, gisteren, toen ik even reageerde, was juist de ravage die men in ons bijzijn ook achterliet in Leeuwarden! Rück­sichts­lo­s werd het interieur daar verminkt. De aanblik ervan is bij mij áltijd kortsluiting blijven maken. "Olifant hield huis in porseleinkast."

Amsterdam-Centrum, de Henri Polaklaan, heb ikzelf nooit van binnen gezien. Een jaar of tien geleden kwam ik er voor het eerst. Doordat ik betrokken was bij de mantelzorg voor een apostolische zuster die naast het gebouw had gewoond, wilde ik er samen met haar even langsrijden. We stapten uit terwijl de grandeur van de Plantage Franschelaan ons op slag betoverde. Tegelijk greep de kapitaalvernietiging mij naar de keel.

Niettemin...

• Ik sta voor de deur en klop aan. Als iemand mijn stem hoort en de deur opent, zal Ik binnenkomen, en we zullen samen eten, Ik met hem en hij met Mij.
  
  Uit: Openbaring 3: 20 (NBV21)

• Rijke beloften heeft God gegeven.
  't Sterkt ons als pelgrims hier bovenal
  op de weg naar 't land van belofte:
  Ik met Mijn oog u leiden steeds zal.
  Ik zal u leiden, Ik zal u leiden,
  ik zal u leiden al met Mijn oog.
  Op de weg naar 't land van belofte
  zal Ik u leiden al met Mijn oog.
  
  Bron: Eerste couplet van lied 486, NAK-gezangboek

Ik denk dat het, ondanks alles, raadzaam is om in beweging te blijven want wij hebben bij wijze van spreken onze bestemming nog niet bereikt:

• [25] Maar als wij hopen op wat we nog niet zien, blijven we in afwachting daarvan volharden. [26] En bovendien komt de Geest onze zwakheid te hulp; wij weten immers niet wat we in ons gebed tegen God moeten zeggen, maar de Geest zelf pleit voor ons met woordloze zuchten. [27] God, die ons hart doorgrondt, weet wat de Geest wil zeggen, want de Geest pleit voor de heiligen overeenkomstig Gods wil. [28] En wij weten dat voor wie God liefhebben, voor wie volgens zijn voornemen geroepen zijn, alles bijdraagt aan het goede.
  
  Uit: Romeinen 8 (NBV21)

Groet,
TjerkB

[TjerkB]

[Bijgewerkt: 12-01-2026, 23:00 uur]

• Het Woord is mens geworden en heeft in ons midden gewoond, vol van genade en waarheid, en wij hebben zijn grootheid gezien, de grootheid van de enige Zoon van de Vader.
  
  Uit: Johannes 1: 14 (NBV21)

@all

Rond 1963 verscheen bij Bosch & Keuning in Baarn dit boekwerkje. De veelzeggende titel is mij altijd bijgebleven. Mijn vader kocht het destijds. Ik dacht er bijvoorbeeld aan toen naderhand het boek uitkwam "Hoe God verdween uit Jorwerd". Intussen weet ik dat Hij daar ook terugkeerde!

"De maalstroom der tijden" bracht mij de afgelopen week o.a. naar dé plek in Drenthe voor theater, films, boeken en ontmoetingen: De Nieuwe Kolk. Ik ben daar plaatselijk helemaal niet bekend, al herinner ik mij uit het NAK-adresboek van apostolische heiligdommen wel één straatnaam. In de bibliotheek van dat cultuurcentrum werden veel afgeschreven boeken die men wilde opruimen, nu voor weinig geld te koop aangeboden, zoals in de categorie Depressiviteit de titel "Zuchten". Verder zag ik zowel een bundeling van interviews met mensen die hadden gewerkt in een paleis als een boek waarin het ging om de ervaringen en herinneringen van medewerkers in een gevangenis. Een paleis kan een gevangenis zijn, zoals trouwens een kerk... een geestelijk concentratiekamp. Immers, lang niet altijd is iets ook echt wat het lijkt. Soms zie je dat pas na... jaren.

Ook toen ik een jaar of tien geleden tegenover Artis de Henri Polaklaan insloeg, kwam die ene titel weer bij mij op: "Hier heeft God gewoond".

Zongen wij in de Nieuw-Apostolische Kerk...

• Op de weg naar 't land van belofte
  zal Ik u leiden al met Mijn oog.

... anderzijds óók: "Mocht ik soms dwalen, ver van mijn huis, steeds brengt mijn Vader mij weer naar huis". Was dat met elkaar in tegenspraak? Nee, zeer zeker niet per se! Immers:

• [8] Mijn plannen zijn niet jullie plannen,
  en jullie wegen zijn niet mijn wegen – spreekt de HEER.
  [9] Want zo hoog als de hemel is boven de aarde,
  zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven,
  en mijn plannen jullie plannen.
  
  Uit: Jesaja 55 (NBV21)

Het wilde mij níet aan dat "in de gemeenschap" zelfs ook leidinggevenden onder de "dienaren" soms géén helpers waren "aan Christus' plaats". Veeleer exploiteerden ze een kerkgenootschap en ondertussen zorgden de betrokkenen er wel voor persoonlijk materieel níets tekort te komen. Wat je aan zulke schijnvertoningen overhoudt is bij wijze van spreken een fotoalbum met afbeeldingen van verlaten apostolische tempels e.d., terwijl niemand nog oog heeft voor de levende have (!) die het mocht ontgelden. Toch belichamen deze zielen daadwerkelijk die heiligdommen.

Groet,
TjerkB


P.S.

(...)
Al kwam ik erachter dat óók in kerkelijk verband, al dan niet met ellebogenwerk, van alles op stelten kan worden gezet; daar gaat het niet om: Zijn rijk ís niet van deze wereld en Hij biedt ons vrede aan! Waar dit niet wordt begrepen, of vergeten, ontwikkelt zich... een godverlaten oord.

(...)


Uit: Bericht op "ma 25 aug 2025, 09:09", in de thread "De apostolischen wisten wel waarom de wederkomst zo lang op zich wachten liet - nd.nl 18 augustus 2025"

[TjerkB]

(...)
In de bibliotheek van dat cultuurcentrum werden veel afgeschreven boeken die men wilde opruimen, nu voor weinig geld te koop aangeboden, zoals in de categorie Depressiviteit de titel "Zuchten". Verder zag ik zowel een bundeling van interviews met mensen die hadden gewerkt in een paleis als een boek waarin het ging om de ervaringen en herinneringen van medewerkers in een gevangenis. Een paleis kan een gevangenis zijn, zoals trouwens een kerk... een geestelijk concentratiekamp. Immers, lang niet altijd is iets ook echt wat het lijkt. Soms zie je dat pas na... jaren.

(...)

@all

Aan het onderstaande wil ik maar even niets toevoegen:

1. Onze oude, wijze buurvrouw, Els, bidt elke dag. En als het even
   kan, gaat ze twee keer per dag naar de kerk. 's Ochtends vroeg en
   wat later nog een keer. Vorig jaar, op een extreem vroege, koude
   januarimorgen liep ik haar onverwacht tegen het lijf. Het was
   donker en overal lag sneeuw. Ik probeerde mijn fiets van het slot
   te krijgen omdat ik een trein moest halen. Het was pikkedonker.
   Ze schuifelde in een keurige zwarte mantel op keurige zwarte
   schoentjes over de gladde stoep. Ik deed mijn muts af.
   
   'Ben jij dat Els? Gaat het wel? Wat doe jij hier zo vroeg?'
   Ze stopte. Ze hield voorzichtig haar evenwicht zoekend stil.
   
   'Ik ga naar de kerk.'
   'Naar de kerk? Op dit tijdstip? Het is nog niet eens zeven
   uur! Waarom?'
   
   'Om voor jou te bidden.'
   'Voor mij?'
   'Voor jou ja. Dat doe ik elke dag.'
   '...'
   'En voor nog een paar anderen. een stuk of tien, twaalf.
   Anders wordt het me te gortig.'
   .
   .
   .
2. 'Nou ja,' gaat Els
   door. 'Mijn zusje had het op een gegeven moment in haar hoofd
   gehaald, ik denk dat ze bijna dertig was, om in te treden in een
   klooster. Tja, dat is alweer bijna vijftig jaar geleden. Ze voelde zich
   geroepen of zo. Gek mens. Je laat je toch niet opsluiten? Wat moet
   je in zo'n oud en koud gebouw? Ze was snel genezen hoor! Na
   een tijdje als postulant en later als novice te hebben meegedaan,
   kon ze er niet meer tegen. Ze vond het verschrikkelijk. Mijn vader
   heeft haar halsoverkop moeten weghalen. Toen ik vroeg waarom
   ze niet meer wilde, zei ze dat ze dat niet over haar lippen kreeg.
   Een paar maanden later heeft ze me een lange brief geschreven.
   Mon dieu. Dat klooster was een soort strafkamp. Zeven dagen per
   week heel hard werken, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat;
   geld verdienen voor de kerk. En elke ochtend moest ze tijdens
   een openbare biecht uitgebreid vertellen waar ze naar verlangde,
   waar ze van droomde, waar ze over fantaseerde en hoe onrein ze
   wel niet was. Niets zeggen was geen optie. We zijn immers allen
   zondig. Als ze klaar was met biechten, moest ze voor het altaar
   op de grond gaan liggen. De andere nonnen liepen één voor één
   een paar keer over haar heen. Elke morgen weer. Toen mijn vader
   eenmaal voor de deur stond, zei de moeder overste dat mijn
   zusje er niet was. Nee, die was even weg. De huichelaarster. Maar,
   mijn vader hield voet bij stuk. Uiteindelijk kwamen ze met haar
   aanzetten. Ze was vel over been en had kort, schots-en-scheef
   plukkerig haar. De nonnen hadden haar als straf ook nog even
   snel kaalgeknipt. Ik zweer het je! Gelukkig had ik destijds een
   vriendinnetje dat kapster was. Die heeft haar nog dezelfde avond
   wat fatsoenlijk bijgeknipt. Mijn zus durfde weken niet naar
   buiten. Ze bleef boven op haar kamer totdat haar bruine lokken
   weer een beetje waren aangegroeid.'
   
   'En morgen weer naar de kerk?'
   'En morgen weer naar de kerk.'
   .
   .
   .
3. 'Verzamel voor jezelf geen schatten op aarde: mot en roest vreten
   ze weg en dieven breken in om ze te stelen. Verzamel schatten in
   de hemel, daar vreten mot noch roest ze weg, daar breken geen
   dieven in om ze te stelen. Waar je schat is, daar zal ook je hart
   zijn. (...) Maak je geen zorgen over jezelf en over wat je zult eten
   en drinken, noch over je lichaam en over wat je zult aantrekken.
   Is het leven niet meer dan voedsel en het lichaam niet meer dan
   kleding? Kijk naar de vogels in de lucht: ze zaaien niet en oogsten
   niet en vullen geen voorraadschuren. (...) Kijk eens naar de lelies,
   kijk hoe ze groeien in het veld. Ze werken niet en ze weven niet
   (...). Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de
   dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg
   aan zijn eigen last.'
   
   - Uit Matteüs 6 (Bergrede)

Bron: "Zuchten", ISBN 9 789491 729713

Groet,
TjerkB

[zefyr]

@allen,

Ik heb het vermoeden dat het artikel in Het Parool in sterke mate is ontleend aan onderstaand artikel in het tijdschrift 'Ons Amsterdam' (1 september 2025).

https://onsamsterdam.nl/artikelen/leven ... -polaklaan