Is de uiterste 'houdbaarheidsdatum' van het Apostolische Werk verstreken?

[zefyr]

@allen,

Gisteren werd op de Facebookpagina 'Apostolische Heiligdommen' de stormbal gehesen. De vraag rijst of de uiterste 'houdbaarheidsdatum' van het Apostolische Werk is verstreken. In onderstaande is de tekst te lezen.

Albury Park, 1826-2026
Mijn Website bereikte dezer dagen de 2000 volgers. Er gaat uiteraard ook wel eens weer iemand af dus dan zijn het ineens weer 1999 of 1998 maar niettemin moet je natuurlijk zó'n bijzonder moment niet zomaar voorbij laten gaan. Het leek me een goed moment om eens terug te kijken naar 200 jaar 'Apostolisch Werk'
Misschien niet voor iedereen te doen dit hele epistel. Maar beschouw het dan maar als iets voor de liefhebber. Niemand hoéft het te lezen en uiteraard ook niet ermee eens te zijn
De 1e Albury conferentie had plaats in november 1826 op het prachtige landgoed van Henry Drummond, waar hij, in aanwezigheid van Edward Irving, zo aan de wieg stond van het thans dus 200-jarige Apostolische Werk.
Het apostolische werk onstond (nu 200 jaar geleden) vanwege één hoofdoorzaak: een aantal (geleerde) mannen verwachtte een spoedige wederkomst van Christus (doordat hetgeen ze in de wereld om zich heen zagen gebeuren, voor hen leek op de Bijbelse voorspellingen aangaande de eindtijd).
De basis van het Apostolisch Werk was dus de Maranatha gedachte:
"Onze Heer Komt!"
Je kunt mensen met die boodschap werven:
"Spoedig zal hij wederkomen".
Het is een oproep tot bezinning, inkeer en blijde verwachting.
Maar na 200 jaar wachten zijn velen het wachten moe. Men "gelooft het wel"...
We zien vooral in Duitsland, Nederland en Zwitserland maar in alle westerse landen hoe mensen, broeders en zusters het steeds meer af laten weten. De diensten niet meer of veel minder bezoeken. Men lijkt het wachten op de Bijbelse belofte van Christus wederkomst zat te zijn of zelfs niet meer te geloven in dat wat centraal stond en staat in de apostolische kerk
Overigens was al in de Katholiek Apostolische Gemeenten duidelijk dat wachten op iets wat geen duidelijke afgebakende tijdslimiet heeft, zeer moeilijk is...
In 1863 toen in Hamburg nieuwe apostelen werden geroepen, waren de Britse apostelen ervan overtuigd dat nieuwe apostelen niet meer nodig waren. Weliswaar waren er al een aantal apostelen gestorven maar de overgeblevenen waren overtuigd dat de Heer wèl zou zijn weer gekomen voor de laatste hunner zou zijn heengegaan. In 1901 stierf de laatste van die 12 Engelse apostelen maar de Heer was er nog niet...
Menselijke tijdsbeleving was aan een Goddelijk besluit gekoppeld.
Er zijn apostolische families die al 10 generaties lang wachten op iets wat spoedig zou geschieden...
Hoe rekbaar je het begrip 'spoedig' ook probeert te verkopen aan je volgelingen, er komt dan tòch een generatie die zegt:
"Laat maar".
Bij het Apostolisch Genootschap dacht apostel L. Slok de oplossing te hebben gevonden. Men hoefde niet langer te wachten! Híj́ was immers de christus van het heden! Vol overgave zong men daar: "Wie de Christus van het heden kan omhelzen en belijdt, is besloten in de opgang van Gods zijn in eeuwigheid"... Of in een ander lied: "Uw altijd Christus-zijn Apostel, is oorzaak dat wij nog bestaan en dat wij ondanks veel tekorten, nog leven en niet ondergaan"...
Apostel Slok had met zijn eigen Christus-zijn de hele wederkomst-gedachte overbodig gemaakt. Uiteraard bleek dit niet houdbaar dus zoonlief distantieerde zichzelf van dat idee en wat overbleef was: "Lief zijn voor elkaar".
Een soort humanisme met wat religieuze mayonaise.
Ook in de Nieuw-Apostolische Kerk had men terzelfder tijd problemen met het lange wachten. Het was de toenmalige stamapostel die begon te verkondigen dat de wederkomst van Jezus nú wel héél nabij was.
Die stamapostel verkondigde dat hij de laatste stamapostel zou zijn, nog tijdens zíj́n aardse leven zou de Heer wederkomen. Toen hij in 1960 tegen zijn eigen verkondiging in tòch gewoon stierf, net als alle andere stervelingen, was er binnen no-time een nieuwe stamapostel gekozen, die eenvoudigweg niet zei dat de vorige stamapostel zich had vergist maar als verklaring gaf "dat de Heer zijn plannen had gewijzigd"...
Alhoewel deze blamage jarenlang wèl een schaduw wierp over de Nieuw-Apostolische Kerk, bleek het toch de verdere ontwikkeling en groei van dit kerkgenootschap niet te verhinderen. Echter komt er nú, inmiddels 6 stamapostelen verder, langzamerhand wel overal wat de klad in. Op vele plekken is de groei gestagneerd en is men al blij als er geen teruggang is. In Europa en in Noord-Amerika is echter een ernstige teruggang zichtbaar van het aantal (betrokken) leden van de Nieuw-Apostolische Kerk.
Het feit dat in westerse landen alle kerken nou eenmaal met leegloop te maken hebben, is slechts een schrale troost. Iedere sluiting van een Nieuw-Apostolische Kerk doet pijn. Díe pijn wordt echt niet minder erg als we zien dat ook kerken van andere denominaties moeten sluiten. Sterker nog: het toont eens te meer aan dat wij als christenen elkaar nog hard nodig gaan hebben, ongeacht ons kerkelijke dakje.
Op dit moment is onze aloude moederkerk (de Katholiek Apostolische Gemeente) bezig zijn laatste eigendommen in Nederland te verkopen. Het lijkt op een voorbode die waarschuwt. Een waarschuwing die de Nieuw-Apostolische Kerk, het Apostolisch Genootschap en de kleinere takken van onze oude beweging, zoals de GvAC en de groepjes Hersteld-Apostolischen naar zich toe mogen trekken.
Het 'Maranatha' wordt nog maar weinig gehoord en begrepen.
Het aloude Apostolisch getuigenis is praktisch verstomd:
"De Wederkomst des Heeren is aanstaande, er zijn weer apostelen om zijn terugkeer voor te bereiden".
Dàt was het getuigenis waarmee pioniers langs de deuren gingen.
In de heggen en de steggen, zo men zei. Maar er wordt niet meer gepionierd. Wie brengt nog dàt getuigenis?! In de bijbel wordt ons als christenheid opgedragen te verkondigen...
Decennia lang was het zo, als er een handjevol mensen in dit getuigenis geloofde werd er een apostolische gemeente gesticht. Nu kijkt men naar zo'n zelfde handjevol mensen en heft dan de gemeente op. In meer dan 180 landen is de Nieuw-Apostolische Kerk werkzaam. Maar daar waar het ooit begon in het oude Europa wordt het steeds moeilijker om broeders en zusters nog in de kerk te krijgen, te enthousiasmeren.
Die 200 jaar dat er inmiddels door apostolischen gewacht wordt op de wederkomst des Heeren, lijkt qua tijdsduur de grens van wat nog als 'spoedig' wordt ervaren bereikt te hebben. Eigenlijk zijn we aanbeland bij wat de uiterste houdbaarheidsdatum van het Apostolisch Werk zou kunnen blijken te zijn... Of is er nog hoop voor de toekomst?
John Clarence Berendsen

[TjerkB]

(…)
Gisteren werd op de Facebookpagina 'Apostolische Heiligdommen' de stormbal gehesen. De vraag rijst of de uiterste 'houdbaarheidsdatum' van het Apostolische Werk is verstreken.

(…)

@zefyr

Eén antwoord op de gestelde vraag dateert al van 2010:

@BakEenEi

Je merkt terecht op: "Hoe moet dit gaan; wáár gaat dit heen?!"

In mijn ogen maakt de NAK-leiding zich, sinds lange tijd, onsterfelijk belachelijk. Menigeen om hen heen, zowel kritische (ex-)nieuw-apostolischen als buitenstaanders, weet dat, maar dit is nog niet tot de NAK-leiding doorgedrongen. Ik vermoed, dat de ''houdbaarheidsdatum'' van de NAK (in Europa ruimschoots) is verstreken. De NAK-leiding marginaliseert en infantiliseert zichzelf. Het droevige (en zelfgekozen!) lot is, dat de NAK in toenemende mate irrelevant wordt, zowel voor haar leden als voor de buitenwacht. Steeds meer nieuw-apostolischen zullen in onze contreien ''mentaal emigreren'' en/of (vervolgens) afhaken. Dit aantal zal veruit het aantal bekeerlingen overtreffen. Daarbovenop zullen de demografische ontwikkelingen (meer overlijdens dan geboorten) de rest doen.

Kort en goed, wat rest is een armzalig klein kuddeke...onder leiding van desperate leidslieden.

Troost je met de gedachte, dat een (paas)ei je blij maakt, ook al is het adventstijd


Bron: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op “10 dec 2010, 23:43”, in de thread “Leber en Mariaverering"

Groet,
TjerkB.

[TjerkB]

(…)
Decennia lang was het zo, als er een handjevol mensen in dit getuigenis geloofde werd er een apostolische gemeente gesticht. Nu kijkt men naar zo'n zelfde handjevol mensen en heft dan de gemeente op. In meer dan 180 landen is de Nieuw-Apostolische Kerk werkzaam. Maar daar waar het ooit begon in het oude Europa wordt het steeds moeilijker om broeders en zusters nog in de kerk te krijgen, te enthousiasmeren.
Die 200 jaar dat er inmiddels door apostolischen gewacht wordt op de wederkomst des Heeren, lijkt qua tijdsduur de grens van wat nog als 'spoedig' wordt ervaren bereikt te hebben. Eigenlijk zijn we aanbeland bij wat de uiterste houdbaarheidsdatum van het Apostolisch Werk zou kunnen blijken te zijn... Of is er nog hoop voor de toekomst?
John Clarence Berendsen

@all

Ik begrijp de uitgesproken bezorgdheid. Uit de thread “Is er nog een toekomst voor de kerk?” herinner ik mij hieromtrent déze forumbijdrage:

• Vraagt iemand u waarop de hoop die in u leeft gebaseerd is, wees dan steeds bereid om u te verantwoorden. [16] Doe dat dan vooral zachtmoedig en met respect, houd uw geweten zuiver; dan zullen de mensen die zich honend uitlaten over uw goede levenswandel in eenheid met Christus, zich over hun laster schamen. [17] Het is beter te lijden – indien God dat wil – omdat men goeddoet dan omdat men kwaad doet.
  [18] Ook Christus immers heeft, terwijl Hij zelf rechtvaardig was, geleden voor de zonden van onrechtvaardigen, voor eens en altijd, om u zo bij God te brengen. Naar het lichaam werd Hij gedood maar naar de geest tot leven gewekt.
  
  Uit: 1 Petrus 3 (NBV21)

@all

Hoe de toekomst er ook uitziet voor wat er verwarrend werd nagestreefd uit machtsdenken en prestige; ik heb er veel mee te stellen gehad. Zo moest in de kerk die ik verliet een geloofscultuur worden geïn­ter­na­li­seerd die nagenoeg geen gewetensfunctie toelaat. Ik vind dat verwerpelijk.

Erover praten of schrijven, leidde tot niets. Gisteren kwam ik nog een onbeantwoord e-mailbericht tegen. Ik had mij gewend tot een bestuurder:

Kortom, ik heb -inmiddels gedurende een reeks van jaren- ervaringsfeiten aangedragen in de hoop dat verantwoordelijke dienaren "in de benen" zouden komen tegen een aantal ongewenste bijwerkingen van de nieuw-apostolische geloofsleer. Aan de ene kant begrijp ik dat u schrijft "ik vraag jou met heel mijn hart om datgene wat mij zo lief en dierbaar is in ieder geval naar mij toe niet te beschadigen", maar aan de andere kant brengt uw bestuurlijke verantwoordelijkheid met zich mee dat u bereid bent kennis te nemen van "berichten uit de samenleving", zeker indien daarin kennelijk wantoestanden worden aangekaart. Helaas heb ik er persoonlijk tot op heden niets van gemerkt dat men ergens lering uit heeft getrokken.

Dat was in november 2007. Overigens herinnerde ik in ditzelfde schrijven nog aan het Tweede Vaticaans Concilie:

• Vanaf de 17e eeuw wordt Jezus’ priesterschap niet meer gefundeerd op zijn mens-zijn, maar op zijn godheid. Dit heeft tot gevolg dat ook het kerkelijk priesterschap gaat delen in de goddelijke macht. Priesters worden niet meer door de geloofsgemeenschap ‘ingeordend’ om het verhaal en de navolging van Jezus in de gemeenschap overeind en gaande te houden, maar worden door de bisschop ‘gewijd’ om de eucharistie te kunnen celebreren. De kerk wordt een hiërarchische kerk, een kerk van bovenaf naar beneden toe, als een piramide, met de top in de hemel, vanwaar via de hiërarchie Gods genade breeduit naar de basis stroomt. Dit is in het hoofdstuk ‘Wat is kerk?’ wijder uiteengezet.
  
  Het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) wijzigt dit kerkbeeld fundamenteel: na lang en indringend discussiëren wordt ervoor gekozen om in het voorgestelde document over de Kerk het hoofdstuk over de hiërarchie te laten voorafgaan door een hoofdstuk over het volk Gods. Daarop aansluitend wordt de hiërarchie gekwalificeerd als in dienst staande van het volk Gods. Dus de omgekeerde piramide.

Uit een boekwerkje dat verschenen was van de Nederlandse dominicanen.

Brengt echter vanuit Rome de geloofspraktijk nu al mee dat de onverbiddelijke hiërarchie alsnog voluit dienstbaar is, ook aan "vertrappelingen"? Vertrapt wel te verstaan, zoals door seksueel misbruik. Immers, als het volgens een oud Romeins spreekwoord eeuwen duurt om binnen de Rooms-Katholieke Kerk een steen te verplaatsen; moet in deze samenhang dan niet wellicht het ergste worden gevreesd? Laat mij dit toelichten.

• Groot Jubeljaar 2000
  Op 10 november 1994 bracht Johannes Paulus II de apostolische brief Tertio Millennio advenienteuit. Daarin schreef de paus over de nodige voorbereidingen op het Jubeljaar 2000. Johannes Paulus zei dat dit Heilig Jaar de viering was van de ‘verlossende Incarnatie van de Zoon van God’, twee millennia geleden. Om het feest extra luister bij te zetten gaf hij opdracht tot een grondige opknapbeurt van de grootbasilieken. Johannes Paulus II bepaalde dat de jubelaflaat niet alleen verdiend kon worden door een bezoek aan de Romeinse grootbasilieken, maar ook aan diverse andere heiligdommen in Rome, zoals de catacomben, en aan de Heilige Plaatsen in Jerusalem, Bethlehem en Nazareth. Daarbij moest de pelgrim wel deelnemen aan een religieuze viering of minstens een half uur besteden aan eucharistische aanbidding. Opmerkelijk was dat hij het jubeljaar uitbreidde naar alle bisdommen van de wereld. Pelgrims konden dus de bijzonder aflaat ook verdienen door een bezoek aan de plaatselijke kathedralen of officiële heiligdommen. De plechtige opening van de Heilige Deur van de Sint-Pieter vond traditiegetrouw plaats op Kerstavond (1999). Hoogtepunten van het Jubeljaar 2000 waren de oecumenische viering in de Sint-Paulus buiten de Muren op 18 januari, waarbij de Heilige Deur aldaar op die dag werd geopend door zowel de paus als de vertegenwoordiger van de patriarch van Constantinopel als de anglicaanse aartsbisschop van Canterbury; het gebed om vergeving voor zonden die werden begaan door leden van de Kerk, zoals ketterverbranding, antisemitisme, vertrapping van andere culturen en religies, discriminatie van vrouwen en seksueel misbruik; de pelgrimage van de paus naar het Heilig Land; de Wereldjongerendagen in Rome; en de plechtige afsluiting op 6 januari 2001.
  
  Paus Franciscus kondigde op 13 maart 2015 aan dat hij voornemens was een ‘Buitengewoon Heilig Jaar’ te proclameren. Dit “Jubeljaar van Barmhartigheid” duurde van 8 december 2015 (hoogfeest Onbevlekte Ontvangenis) tot 20 november 2016 (hoogfeest Christus Koning en 50ste verjaardag van de afsluiting van het Tweede Vaticaans Concilie).
  
  Het Heilige Jaar 2025 is een gewoon jubeljaar. Het heeft als thema 'Pelgrims van hoop'. Het wordt geopend op kerstavond 2024.

Bron: https://kro-ncrv.nl/katholiek/encyclopedie/j/jubeljaar

Het zal toch niet zo zijn dat men in het Jubeljaar 2000 heeft gedacht: nu kan er dus zand over, over het misbruik - we zijn ermee weggekomen! En het zal toch hopelijk níet zo zijn dat paus Franciscus, die onlangs zinspeelde op vergeving, in 2025 bij de getroffen zand in de ogen strooit?


Afgelopen zaterdag stond er in het Volkskrant-magazine een interessant nieuw interview met de bekende Belgische psychiater Dirk De Wachter. Het handelde over eenzaamheid. Wat mij opviel was met name déze passage:

Over de eenzaamheid van jongeren wordt wel gezegd: ach, deze generatie is overgevoelig en stelt zich een beetje aan, maar ik zie ze ook als de signaalgevers van onze tijd, als de kanaries in de koolmijn.

'De gevoelige, kwetsbare mens voelt de problemen van de wereld sneller en heviger dan de doordrammende mens. Tegen mijn assistenten zeg ik altijd: luister goed naar hen, want zij tonen u waar het verkeerd gaat. Dat zij zich eenzaam en angstig voelen heeft niet alleen te maken met hun hersenweefsel, maar ook met een steeds harder doordrammende maatschappij. Dus ik wil voorzichtig zijn met zulke mensen. Ik heb veel meer problemen met de onkwetsbare mens, die alleen maar triomfeert door het vertrappelen van anderen. 'Hij strekt zijn handen voor zijn borst en vlecht zijn vingers bij de topjes. 'Ik denk dat het goede leven een scharnier moet zijn. Enerzijds is er het streven naar autonomie, naar het gevoel dat je zelf het leven wat richting kunt geven, naar een besef van: dit ben ik. Het andere stuk van het scharnier, dat is de verbinding met anderen - en die is essentieel. Zoals de filosoof Martin Heidegger schreef: 'Dasein ist mit einander sein'. Naargelang de levensfase kan dat fluctueren. Dat zie je bij echtelieden, bij families. Soms is men wat dichterbij, soms wat verderaf.'

Zowel mijn indruk als mijn persoonlijke ervaring in de Nieuw-Apostolische Kerk is dat "kanaries in de kolenmijn" als ongedierte worden gezien.


Groet,
TjerkB

Voordien in de thread “Opmerkelijk… ”, probeerde ik al eveneens te belichten waaraan voor mij ondanks de radicalisering hoop valt te ontlenen:

[Bijgewerkt: 22-08-2024, 07:00 uur]

(...)
Kortom, het opmerkelijke, ook voor mij, is vele malen geweest, vaak door hartverwarmende gebeurtenissen, hoe tóch wegen zich lieten banen. In mijn forumbijdragen heb ik niet nagelaten juist daarover óók te vertellen. Tallozen met een rechtschapen inborst maakten op enig moment een belangrijk verschil. Dan kon ik weer even vooruit. Het zit hem niet in veel vertoon, doch veeleer in een oprecht gebaar - gewoon: liefdevol...

(...)

@all

In mijn vorige bericht handelde het (naar Filippenzen 2: 5) over de gezindheid van Christus. Zo kwam lied 344 (NAK-gezangboek) bij mij op, "Benut toch de genadetijd", waarin wij zongen: "Dient gij in uiterlijke schijn, dan zegent Hij u níet." Logisch, zal ik wel altijd hebben gedacht. Hoewel ik mij dit nu herinner, geloof ik niet dat ik er destijds ooit bij heb stilgestaan dat de problemen zich in dat opzicht zouden toespitsen.

Wat wist ik ondertussen van de gezindheid van Christus? In elk geval het onderstaande:

• [28] Kom allen bij Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, Ik zal jullie rust geven. [29] Neem mijn juk op je en leer van Mij: Ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, [30] want mijn juk is zacht en mijn last is licht.
  
  Uit: Matteüs 11 (NBV21)

Wat daarnaast telkens opnieuw grote indruk op mij maakt, door de weergaloze duidelijkheid die eruit spreekt, is uit Matteüs 18 het volgende:

• [1] Op dat moment kwamen de leerlingen Jezus vragen: ‘Wie is eigenlijk de grootste in het koninkrijk van de hemel?’ [2] Hij riep een kind bij zich, zette het in hun midden neer [3] en zei: ‘Ik verzeker jullie: als je niet verandert en wordt als een kind, dan zul je het koninkrijk van de hemel zeker niet binnengaan. [4] Wie zichzelf vernedert en wordt als dit kind, die is de grootste in het koninkrijk van de hemel. [5] En wie in mijn naam één zo’n kind ontvangt, die ontvangt Mij. [6] Maar wie een van de geringe mensen die in Mij geloven ten val brengt, die kan maar beter met een molensteen om zijn nek in zee geworpen worden en in de diepte verdrinken. [7] Wee de wereld met haar valstrikken.

Het is toch niet zo, dat wij zulke boekdelen naast ons neer kunnen leggen, gewonden op de geloofsweg veronachtzamend, om bergop te gaan?

Groet,
TjerkB


P.S.
Wát zit mij nu toch in de kern zó dwars, dat ik geregeld nog naar woorden zoek om dit aan te duiden. Vrijheid!, dacht ik vervolgens, dát is het: als er geloofsdwang ontstaat waardoor je min of meer uit het hoofd moet leren wat je moet denken, voelen en vinden; dan zijn we naar het evangelie van Christus vér van huis. Daarom verwijs ik graag naar het onderstaande forumbericht uit 2013 én naar 2 Korintiërs 3: 17 (NBV21):

@all

"Ich wünsche euch beim Studium der Aussagen unseres Stammapostels viel Freude", zo las ik in het Monatsrundschreiben des BezAp an die AT des Bezirks NRW/Deutschland für Oktober 2013 van districtsapostel Armin Brinkmann. In het daarbij gevoegde schrijven d.d. 12-09-2013 van apostel Wolfgang Schug hield deze de kerkelijke ambtsdragers op zijn beurt al het volgende voor: "Die „Workshop-Schleife“ beginnend mit der Vorsteherversammlung über die Brüderstunde bis zur Bezirksveranstaltung ist ab 2014 viermal im Kalenderjahr vorgesehen und widmet sich ständig neuen Themen zu den einzelnen Kapiteln des Katechismus. Insgesamt sind 13 Themen vorgesehen. Das Projekt endet von daher voraussichtlich im Frühjahr 2017. (...) Habt sehr herzlichen Dank für eure Unterstützung und Mithilfe bei diesem umfangreichen Projekt, das sich zum Segen für die Seelsorge in unserer Gebietskirche auswirken möge."

Zó werkt het in een verstandshuwelijk, heb ik gedacht. De betreffende catechismus werd samengesteld op gezag van de persoon, die statutair de functie vervult van bestuursvoorzitter bij de internationale Nieuw-Apostolische Kerk - en daarmee in deze kerk het ambt van stamapostel. Hieraan gaat vooraf dat de statuten voorschrijven dat betrokkene zo mogelijk door diens ambtsvoorganger wordt uitgekozen, zulks in navolging van Friedrich Krebs, die -opvallend genoeg- zomaar zichzelf heeft benoemd als de eerste stamapostel met stilaan het oppergezag zoals dat ook tegenwoordig nog "nach dem neuapostolischen Glaubensverständnis" dient te worden geëerbiedigd. Wat (goddelijk) gezag inhoudt, of zielzorg of zegen is in deze kerk ter beoordeling en vaststelling voorbehouden aan de statutaire internationale bestuursvoorzitter. Vanuit dit denksysteem ontstond er nu een catechismus; dus níet vanuit het evangelie van Jezus Christus.

Kenmerkend voor het evangelie van Jezus Christus is daarentegen, dat het begint met de liefde van God en het geloof dat Hij schenkt; met de "verschillende gaven, onderscheiden naar de genade die ons geschonken is" (naar Romeinen 12: 6) en met de gaven van de Heilige Geest (naar 1 Korintiërs 12: 4-11). Zie tevens mijn bericht op "Wo 02 Okt 2013, 21:51" in de thread "Langzaam krijgt de NAK-geschiedenis een gezicht!". Alleen dán kan er een spontaan verlangen opkomen om Hem uit wederliefde te dienen; niet door -in opdracht van hooggeplaatsten op een zogenaamde ambtsladder- voor naasten de dienst uit te maken, doch door eerlijk en oprecht deze gaven en krachten in Zijn dienst te willen stellen, zodat goddelijk leven kan ontluiken en opbloeien. Aldus verschaffen wij met Zijn hulp aan elkaar veiligheid en geborgenheid in Jezus' armen. Buiten elke catechismus om. Dát is zielzorg. Dát is zegen. Voor het overige: Soli Deo Gloria!

Groet,
BakEenEi


Bron: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "Do 17 Okt 2013, 19:32", in de thread "op verzoek uittreding bekend gemaakt"

Welnu, met de Heer wordt de Geest bedoeld, en waar de Geest van de Heer is, daar is vrijheid.

N.B.

• [18] ‘De Geest van de Heer rust op Mij,
  want Hij heeft Mij gezalfd.
  Om aan armen het goede nieuws te brengen
  heeft Hij Mij gezonden,
  om aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken
  en aan blinden het herstel van hun zicht,
  om onderdrukten hun vrijheid te geven,
  [19] om een genadejaar van de Heer uit te roepen.’
  
  Uit: Lucas 4 (NBV21)

Ik vind het echt een ongelofelijk bedroevende zaak dat, ook al neem je, zoals ik het zelf zo veel mogelijk heb gedaan, telkens opnieuw alle tijd om uiteen te zetten wat je in de geloofspraktijk echt dwarszit, en de verantwoordelijken dit op een zelfgekozen moment in alle rust kunnen nalezen, men toch álles naast zich neerlegt. Dat is géén zielzorg, maar pure mishandeling. Aan zo’n behandeling kun je je het best onttrekken.

Groet,
TjerkB.

[TjerkB]

(…)
Het 'Maranatha' wordt nog maar weinig gehoord en begrepen.
Het aloude Apostolisch getuigenis is praktisch verstomd:
"De Wederkomst des Heeren is aanstaande, er zijn weer apostelen om zijn terugkeer voor te bereiden".
Dàt was het getuigenis waarmee pioniers langs de deuren gingen.
In de heggen en de steggen, zo men zei. Maar er wordt niet meer gepionierd. Wie brengt nog dàt getuigenis?! In de bijbel wordt ons als christenheid opgedragen te verkondigen...

(…)

@all

Zó sprak ik mij hierover uit:

1. @all
   
   Onder bazuingeschal werd in 2001 betoogd: "Onze kerkelijke autoriteit wordt uitgeoefend in liefde, gerechtigheid en een voorbeeldig gedrag." Eerder deed zelfs de voorgelezen circulaire met de aankondiging van het bewuste "Leitbild Dienen und Führen" mij al onverwacht verkrampen. Heus, ik kan werkelijk geen seconde vooruitkijken in de toekomst, maar nog nooit had mij opeens zo'n hevig verontrustend gevoel bekropen. Natuurlijk had dit zeker ook van doen met wat ik had meegemaakt in de tijd dat ik werkzaam was op het bureau van de Centrale Administratie: zakendoen en zielzorg gaan NIET samen. Dat wíst ik. Doch: hoe kun je tegenover de Drie-een­heid toch van zó'n autoriteit! durven te spreken?
   
   In binnen- en buitenland is er naderhand zó veel naar voren gekomen over hoe het op beslissende momenten telkens opnieuw pijnlijk ontbrak aan de destijds zonder welke gê­ne dan ook de kosmos in gebulderde liefde, gerechtigheid en een voorbeeldig gedrag, dat ik niet kon begrijpen dat zich vanuit "de gemeenschap" niets ten goede keerde. Het kon toch niemand ontgaan dat zowel zaken als zielen te gronde werden gericht?
   
   Overigens herinner ik mij een gesprek in juni 1982 op Malta, met een oudere man die vertelde hoe de bevolking en zijn land in de geschiedenis vele malen van buitenaf was overweldigd. Toen besefte ik: "Jezus antwoordde: ‘Mijn koningschap hoort niet bij deze wereld." (Joh. 18:36) Door wat ik in onze kerk later voor mijn kiezen kreeg, snapte ik: evenmin behoort Zijn koningschap bij een... autonome entiteit, al moesten wij aannemen dat het gezag van de Almachtige en daarmee ook alle sacramentele genaden waren toevertrouwd aan "onze dierbare stamapostel". Niet weinigen echter, die in cruciale kwesties juist hun hoop vestigden op "liefde, gerechtigheid en een voorbeeldig gedrag", werden bedrogen.
   
   Wanneer en hoe ben ik (zijn wij) ten aanzien van dat bedrog (bij naasten) verzeild geraakt in een toestand van pathogene lotsaanvaarding, zodat "het systeem" als machtsbestel kon functioneren? Als er onraad broeit, wordt het dan nooit eens tijd op kwalijke gevolgen ervan op zijn minst te attenderen? Vgl. Gen. 4: 9. Ligt "de geborgenheid der ziel" hoe dan ook "in de navolging" en telt zonder meer hooguit wat "het protocol" vereist?
   
   "Geloven doe je in het echt! Anders geloof je alleen maar in de geschiedenis van hen die geloofd hebben", schreef ik op uitnodiging van wijlen Bauke Moesker in een artikel voor diens "indexpagina" in februari 2010. Ik denk dat ik dit toen bij wijze van spreken uit mijn tenen heb gehaald want hoewel er in mijn kerk geregeld van was gesproken dat wij "een levend geloof" hadden, merkte ik daar gaandeweg zowat niets meer van. Al meldde ik een onverdraaglijke kalme berusting en een irritante zelfvoldane bezadigdheid; men reageerde schouderophalend en meewarig. Wat ik ondertussen helemaal niet doorhad, is, dat er op die manier zich iets heel bijzonders voltrok. Van geloven kwam het tot aanschouwen:
   
   

   • Door de zee liep uw weg,
     door de wijde wateren uw pad,
     maar uw voetsporen bleven onzichtbaar.
     
     Uit: Psalm 77: 20 (NBV21)

   Groet,
   TjerkB
   
   
   
   Bron: Bericht op “ma 05 aug 2024, 14:04” in de thread “Opmerkelijk… ”

2. @all
   
   Vorig jaar bekeek ik de toen net verschenen documentaire Netflix-miniserie "Vatican Girl". Een aangrijpend duister moorddossier dat geregeld nog in het nieuws komt. Zie eventueel: https://nos.nl/artikel/2479954-vaticaan ... tican-girl. Peilloze witteboordencriminaliteit wordt vermoed.
   
   Geheel los van de kerk van Rome, werd vandaag de ontdekking bekend van achtergehouden relevante feiten in de hoogste kringen in ons land. Een vermeende held blijkt de gevangene te zijn geweest van diens eigen mythe. De realiteit van betrokkene was een geconstrueerde waarheid.
   
   Onwillekeurig dwaalden mijn gedachten af naar een forumbijdrage in 2012 met m.i. boekdelen sprekende inhoud, waaruit de volgende quote:
   
   

   Het is een ontwikkeling geweest vanachter de coulissen, een sluipend proces waarin een ieder heimelijk werd meegetrokken, van ongeveer de laatste vijftien jaar, waardoor men nu toch wel aan de rand van de afgrond staat. Wie het tussendoor al gegeven was om met een wat weidsere blik om zich heen te kijken, waarschuwde vergeefs. De levende apostelen zijn -naar eigen zeggen- immers de schippers namens God. Wie in hun schreden volgt, arriveert met de ogen dicht in het hemelrijk. Eenmaal ingeschreven in het ledenregister van de Nieuw-Apostolische Kerk, was het slechts een formaliteit om deel te hebben aan de Eerste Opstanding. Voor jou was bij de bruiloft van het Lam de tafel al gedekt. Alleen, je moest natuurlijk wel trouw blijven - aan de levende apostelen. Hun wens is jouw gebod. Niemand dacht er verder over na van wie ze de wijsheid feitelijk in pacht hadden gekregen. Je geloofde ze op hun woord. Wat er in de Bijbel staat en hoe het wordt bedoeld; dat was aan hen voorbehouden, zeiden ze zelf. Als jij nu maar "een onbegrensd vertrouwen" in ze aan de dag legde! Voor de rest sloegen ze je zowat dood met al hun publicaties. Dankbaar moest je zijn. Ongenoegen en ontevredenheid waren uit den boze. Als dompteurs dresseerden ze de schapen op hun circusweiden.
   
   (...)
   Het werk Gods kan wel berusten bij Degene die erover gaat, namelijk God zelf. Hij geeft "de exploitatie ervan" niet uit handen. Zou Híj het nodig hebben om het aan anderen te moeten overlaten wie Híj zal zenden? Geloof daar maar niks van! Natuurlijk, bij de Nieuw-Apostolische Kerk wordt alles voorzien van exclusiviteitskenmerken. Zo zou er bij Zijn woord (!), voor zover het gesproken wordt binnen de muren van deze kerk, rekening moeten worden gehouden met het auteursrecht! Nagenoeg alles wat broeders en zusters ooit aan Hem hadden gewijd, voorziet men van copyrightsymbolen en dergelijke. Het wordt ingepalmd en er wordt beslag op gelegd: laat niemand ernaar wijzen, alsof het "familiebezit" was. Het zijn vreemde huishouders over de verborgenheden van een afgod, die nu zó te werk gaan dat anderen aldus vrees wordt ingeboezemd.
   
   Christenen hebben níets van doen met levende apostelen die zich in het leven brutaal en tegen betaling opwerpen als entertainers, als opdringerige filantropen, als life-coaches, als ieders plaatsvervangende geweten! Tot nu toe hebben dezulken menigeen die in hun ogen iets te mekkeren had, nog van zich af kunnen schudden, maar daarin komt verandering. De maskers zullen neervallen, het nagestreefde persoonlijke gewin wordt doorzien, de koude trots zal breken. Men zal de maat worden genomen. Voor hun uitgekiende listen en hun mensonterende bedrog wordt het ultieme bewijs geleverd. Geen beschermengel zal ze in hun naaktheid bijstaan. Met hun flegmatische temperament wordt er afgerekend. Voor de zichzelf als academisch en post-academisch geschoolden inschalende dilettanten gaat het kunstlicht uit. Een donkere duisternis doemt op.
   
   (...)
   

   • [1] Schrijf aan de engel van de gemeente in Sardes: “Dit zegt hij die de zeven geesten van God en de zeven sterren heeft: Ik weet wat u doet; overal wordt beweerd dat u het leven hebt, terwijl u dood bent.
     [2] Word wakker, versterk uw laatste krachten: u bent op sterven na dood. Want ik merk dat uw gedrag tekortschiet in Gods ogen. [3] Herinner u dat u de boodschap hebt ontvangen en begrepen. Houd eraan vast en breek met het leven dat u nu leidt. Maar als u niet wakker wordt, kom ik onverwacht als een dief, op een tijdstip dat u niet kent. [4] Maar enkelen in Sardes hebben hun kleren schoon gehouden. Zij zullen bij me zijn, in het wit gekleed, want ze verdienen het.”
     
     Uit: Openbaring 3 (NBV)

   (...)
   
   
   Uit: Bericht op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "28 jan 2012, 08:52", in de thread "Job: 'Het licht verwachtte ik, maar de duisternis brak aan.'"

   
   Nóóit had ik verwacht dat het vuur ons zó na aan de schenen zou worden gelegd. Ik kon niet anders dan mij daarover uitspreken. Telkens wéér:
   
   

   (...)
   Toen ik in mei 2005 via het Internet te lezen kreeg wat districtsapostel Saur in de weekdienst, volgend op de zondag waarop Wilhelm Leber de nieuwe stamapostel was geworden, in Heilbronn aan de nieuw-apostolische gelovigen had voorgehouden, stond het voor mijzelf onmiddellijk vast: ik had die man én de knipmessen die hem napraatten per direct wegens lariekoek en godsdienstwaanzin uit het ambt gezet:
   
   

   • 
     
     
     Uit: Bericht door Jimmy Plankton op "15-12-2007, 11:51:44" in de thread ""Serieuze zaken" bij NAK-Observer
     Oorspronkelijke bron: http://www.nakobserver.nl/smfforum/inde ... n#msg12825

   
   Wie op zo'n manier door de een of andere religieuze hotemetoot wordt geschoffeerd, "uitgekleed", alsof het verdomme oorlog zou zijn, staat nog maar één ding te doen, namelijk zich uit de voeten te maken. Vooral de term "schlußsiegbereit" - hoe verzin je het?! En dan durft zo'n onverlaat de preek óók nog te beëindigen met "Dem Aufrichtigen lässt ́s der liebe Gott gelingen".
   
   (...)
   "Ik kan niet begrijpen dat mensen, die zich brutaal uitgeven voor leraren der gerechtigheid, aankomen met allerhande examenvereisten waaraan kinderen Gods zouden moeten voldoen om zich ten langen leste te mogen verzekeren van de liefde van hun eigen hemelse Vader en zij die liefde met een uiterste krachtsinspanning moeten verwerven. Als ik dan ook nog denk aan zielen met vaak voor derden onzichtbare geestelijke beperkingen, die met zulke dreigende taal het mes op de keel wordt gezet, slaan bij mij zowat de stoppen door. Klaus Saur en diens geestverwanten kunnen voor mij de pot op.", schreef ik later nog aan een vriend.
   
   (...)
   
   
   Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op 09 jul 2012, 17:07", in de thread "Uit onze doorlevingen"

   
   Maar rond de onverschillige waardigheidsbekleders is er wel zó'n sterke lobby, dat bij blinde bewonderaars ge­voe­lens van loyaliteit over­heer­sen.
   
   

   • [9] Hoor toch wat volgt, leiders van het volk van Jakob en heersers van het volk van Israël, jullie die de gerechtigheid verafschuwen en al wat recht is krom maken, [10] die Sion bouwen op bloed en Jeruzalem op onrecht. [11] De leiders spreken er recht in ruil voor geschenken, de priesters geven onderricht tegen betaling, de profeten voorspellen voor geld, terwijl ze zich op de HEER beroepen en zeggen: ‘De HEER is toch in ons midden? Ons zal geen onheil treffen.’ [12] Daarom, door jullie toedoen, zal de Sion als een akker worden omgeploegd, zal Jeruzalem een ruïne worden en de tempelberg een overwoekerde heuvel.
     
     Uit: Micha 3: 11 (NBV21)

   
   Groet,
   TjerkB
   
   
   Bron: Bericht op “wo 04 okt 2023, 22:17”, in de thread “Misbruik door katholieke priesters en paters"

3. @all
   
   Aan het vorige bericht zou ik nog dít willen toevoegen. Het is een welgemeende handreiking... Denk alsjeblieft niet: hij smijt met Bijbelteksten!
   
   

   • [12] Broeders en zusters, we zijn dus niet langer gebonden aan het aardse, om volgens aardse maatstaven te leven. [13] Als u wel zo leeft, zult u zeker sterven. Als u echter uw zondige praktijken doodt door de Geest, zult u leven. [14] Allen die door de Geest van God worden geleid, zijn kinderen van God. [15] U hebt de Geest niet ontvangen om opnieuw als slaven in angst te leven, u hebt de Geest ontvangen om Gods kinderen te worden – door Hem roepen wij God aan met ‘Abba, Vader’. [16] De Geest zelf verzekert onze geest dat wij Gods kinderen zijn. [17] En als we zijn kinderen zijn, zijn we ook zijn erfgenamen: erfgenamen van God, samen met Christus. Want wij delen in zijn lijden om ook met Hem te kunnen delen in Gods luister.
     [18] Ik ben ervan overtuigd dat het lijden van deze tijd in geen verhouding staat tot de luister die ons in de toekomst zal worden geopenbaard. [19] De schepping ziet er reikhalzend naar uit dat de luister van Gods kinderen openbaar wordt. [20] Want de schepping is ten prooi aan zinloosheid, niet uit eigen wil, maar door Hem die haar daaraan heeft onderworpen. Maar er is hoop, [21] omdat ook de schepping zelf zal worden bevrijd uit de slavernij van de vergankelijkheid en zal delen in de vrijheid en luister die Gods kinderen geschonken wordt. [22] Wij weten dat de hele schepping nog altijd als in barensweeën zucht en lijdt. [23] En zij niet alleen, ook wijzelf, die als voorschot de Geest hebben ontvangen, ook wij zuchten in onszelf in afwachting van de openbaring dat we kinderen van God zijn: de verlossing van ons sterfelijk bestaan. [24] In deze hoop zijn we gered. Als we echter nu al zouden zien waarop we hopen, zou het geen hoop meer zijn. Wie hoopt er nog op wat hij al kan zien? [25] Maar als wij hopen op wat we nog niet zien, blijven we in afwachting daarvan volharden. [26] En bovendien komt de Geest onze zwakheid te hulp; wij weten immers niet wat we in ons gebed tegen God moeten zeggen, maar de Geest zelf pleit voor ons met woordloze zuchten. [27] God, die ons hart doorgrondt, weet wat de Geest wil zeggen, want de Geest pleit voor de heiligen overeenkomstig Gods wil. [28] En wij weten dat voor wie God liefhebben, voor wie volgens zijn voornemen geroepen zijn, alles bijdraagt aan het goede.
     
     Uit: Romeinen 8 (NBV21)

   
   

   (...)
   Dít is mijn onderwerp, uit Johannes 21 (NBV21):
   

   • [15] Toen ze gegeten hadden, sprak Jezus Simon Petrus aan: ‘Simon, zoon van Johannes, heb je Mij lief, meer dan de anderen hier?’ Petrus antwoordde: ‘Ja, Heer, U weet dat ik van U houd.’ Hij zei: ‘Weid mijn lammeren.’ [16] Nog eens vroeg Hij: ‘Simon, zoon van Johannes, heb je Me lief?’ Hij antwoordde: ‘Ja, Heer, U weet dat ik van U houd.’ Jezus zei: ‘Hoed mijn schapen,’ [17] en voor de derde maal vroeg Hij hem: ‘Simon, zoon van Johannes, houd je van Me?’ Petrus werd verdrietig omdat Hij voor de derde keer vroeg of hij van Hem hield. Hij zei: ‘Heer, U weet alles, U weet toch dat ik van U houd.’ Jezus zei: ‘Weid mijn schapen.

   
   Nú de bedoelde vraag. Driemaal lezen wij hier dat Jezus spreekt van "mijn": mijn lammeren, mijn schapen en andermaal mijn schapen. Hoe kan het dan dat deze worden behandeld alsof het "boekhoudobjecten" zijn, die zomaar onheus kunnen worden bejegend c.q. in- en uitgeschreven?
   
   (...)

   
   @all
   
   Uit een prachtig lied herinner ik mij de woorden...
   
   

   • Maak mij reiner, immer kleiner,
     leer mij trouw zijn immer meer;
     maak bewust mij, wat mijn doel zij,
     neem mijn hart, mijn leven, Heer!
     
     Bron: Eerste couplet van lied 129, NAK-liederenbundel

   
   Wat dit voor mij nog betekenisvoller maakt, is, wanneer dit gezongen werd, dat wij ons in de gemeenschap hiermee in gebed verootmoedigden! Mede daardoor schreef ik later eens het volgende:
   
   

   (...)
   Velen van ons zullen de uitdrukking kennen: "bo­ven bid­den en den­ken", naar Efeziërs 3:
   

   • [20] Aan Hem die door de kracht die in ons werkt bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij vragen of denken, [21] aan Hem komt de eer toe, in de kerk en in Christus Jezus, van geslacht op geslacht, tot in alle eeuwigheid. Amen.

   
   In de Nieuw-Apostolische Kerk eindigde een gebed dat werd uitgesproken geregeld ongeveer zó: "Zegen ons boven bidden en denken. Amen." Soms bekroop mij dan het gevoel dat deze woorden bijna onnadenkend waren gebruikt om te dienen als een soort van vaste slotformulering. Maar uiteindelijk realiseerde ik mij dat dit in schril contrast staat mét en toch echt heel anders overkomt dan "Uw wil geschiede" (vgl. Mt 6: 10):
   
   

   • Mijn Vader, Uwe wil zal altijd mijn wil zijn.
     Aan Uwe liefdehand ga 'k als een kind, zo klein.
     Uw grote liefde wil mijn ziel steeds hulpe bien.
     Daarom: niet mijn wil, Heer; Uw wil zal steeds geschiên!
     Daarom: niet mijn wil, Heer; Uw wil zal steeds geschiên!
     
     Bron: Eerste couplet van lied 310, NAK-gezangboek

   
   (...)
   Brengt dit ons niet terug bij Matteüs 6? Uit de NBV21 - de verbeterde versie van de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) uit 2004:
   

   • [7] Bij het bidden moeten jullie niet eindeloos voortprevelen zoals de heidenen, die denken dat ze door hun overvloed aan woorden verhoord zullen worden. [8] Doe hen niet na! Jullie Vader weet immers wat jullie nodig hebben, nog vóór jullie het Hem vragen. [9] Bid daarom als volgt:
     • Onze Vader in de hemel,
       laat uw naam geheiligd worden,
       [10] laat uw koninkrijk komen,
       laat uw wil gedaan worden
       op aarde zoals in de hemel.
       [11] Geef ons vandaag het brood
       dat wij nodig hebben.
       [12] Vergeef ons onze schulden,
       zoals ook wij vergeven
       wie ons iets schuldig is.
       [13] En breng ons niet in beproeving,
       maar red ons van het kwaad.
       [Want aan U behoort het koningschap,
       de macht en de majesteit,
       in eeuwigheid. Amen.]
     
     [14] Want als jullie anderen hun misstappen vergeven, zal jullie hemelse Vader ook jullie vergeven. [15] Maar als je anderen niet vergeeft, zal jullie Vader jullie je misstappen evenmin vergeven.

   
   Op deze wijze kreeg "boven bidden en denken" voor mij ooit een ongekende dimensie, zonder weerga.
   
   (...)
   
   
   Uit: Bericht op "do 23 mar 2023, 21:48", in de thread "scheuring in de Hersteld Apostolische Zendingkerk (groep Schaap-Rijnders-Straetemans versus groep Kuipers)"

   
   Kortom, nu het in deze thread "historische ontwikkelingen" betreft; welke ontwikkelingen zouden wij willen doortrekken naar onze toekomst?
   
   Groet,
   TjerkB
   
   
   Bron: Bericht op "di 28 jan 2025, 09:59", in de thread "Herinnering aan een huisbezoek"

   
   Groet,
   TjerkB
   
   
   P.S.

   @all
   
   Er is in de Nieuw-Apostolische Kerk natuurlijk al jarenlang sprake van een op handen zijnde catechismus. De kerkleiding verwacht dat wanneer deze in drukvorm voorligt, ieder er reikhalzend naar heeft uitgezien. Het zou God hebben behaagd alleen een Duitse, Engelse, Franse, Portugese, Russische en Spaanse editie te laten verschijnen. Een kinderstem in mij reageerde destijds spontaan en zei: "Waarom niet in het Chinees, niet in het Fries en in het Nederlands?" Hierna stond ik een keer met mijn fiets te wachten bij een verkeerslicht en moest ik opeens denken aan beelden die ik op het Journaal had gezien. Thuisgekomen ging ik er via het Internet naar op zoek. Tot mijn verbazing vond ik snel die ene foto die ik zocht:
   

   • 

   Denk je nu eens in, zo ging het in mij om, dat er bovenaan op de berg die deze "reizigers" straks oversteken mannen in zwarte kostuums staan te wachten om aan een ieder die passeert een flyer uit te delen met informatie over de laatste herziene versie van de nieuw-apostolische geloofsleer. Op achterkant ervan zag ik al in kleine letters gedrukt staan dat de volledige informatie over de kennis der waarheid in 2013 beschikbaar komt in het Duits, Engels, Frans, Portugees, Russisch en Spaans. De mannen wensen de vluchtelingen die vermoedelijk eerst dachten dat het hopelijk om een waardebon ging nog een goede reis en een behouden aankomst...
   
   Later las ik in een "Woord van de maand" dat stamapostel Leber meent dat alleen apostelen van de Nieuw-Apostolische Kerk de Bijbel kunnen uitleggen. "Hoe kan het dan," zei opnieuw een kinderstem in mij, "dat er al sinds 1863 in het apostolische werk vaak zo veel onduidelijkheid heeft bestaan over allerlei zaken?" Tegelijkertijd voelde ik mij bijna schuldig over zo'n kind in mij "in de oppositie". Datzelfde kind zette mij er eerder toe aan om in een forumbericht elders op te schrijven dat wij maar niet moesten uitsluiten dat God de tijd omwille van de uitverkorenen nog zou verlengen, wat deze catechismus betreft die al in 2008 klaar moest zijn. Intussen heeft de tijd ons geleerd hoe het heeft uitgepakt.
   
   Op het ogenblik verkeren de nieuw-apostolische gelovigen in een impasse want terwijl het oude is voorbijgegaan, moet het nieuwe zich nog aandienen. Wat God wil dat een ieder precies gelooft, zal straks het eerst bekend zijn bij wie Duits, Engels, Frans, Portugees, Russisch of Spaans spreekt. "Dat geloof ik niet!", klonk het bij mij met kracht vanuit de oppositie: "Die catechismus heeft net zo weinig om het lijf als die keizer in een sprookje met een nieuw hemd!" Het worden 600 bladzijden, vernam ik en-passant.
   
   Zo dwaalden mijn gedachten nu af naar het alleszeggende "hoofdstuk 13":
   

   • [1] Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. [2] Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. [3] Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.

   Geloof daarom de ijdeltuiten níet die straks aankomen met 600 pagina's vol kortzichtigheid!!
   
   

   • [6] De onaanzienlijke zal genade en vergeving vinden, maar machtigen worden aan een machtig oordeel onderworpen. [7] Hij die over allen heerst bekommert zich niet om het aanzien dat iemand geniet, hij deinst niet terug voor iemands grootheid. Groot en klein heeft hij zelf geschapen en voor iedereen zorgt hij op dezelfde wijze, [8] maar wie sterk is zal een strenger onderzoek ondergaan.
     Uit: Wijsheid 6 (NBV)
     
     Hoogmoed begint wanneer de mens de Heer verlaat, zijn hart zich verwijdert van hem door wie hij gemaakt is.
     Uit: Jezus Sirach 10: 12 (NBV)
     
     Maar alles wat verwerpelijk is en iedereen die zich met gruwelijke dingen en leugens inlaat, komt de stad niet binnen, alleen zij die in het boek van het leven staan, het boek van het lam.
     Uit: Openbaring 21: 27 (NBV)
     
     Leg daarom de leugen af en spreek de waarheid tegen elkaar, want wij zijn elkaars ledematen.
     Uit: Efeziërs 4: 25 (NBV)

   Groet,
   BakEenEi
   
   
   Bron: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "Za 29 Jan 2011, 15:47", in de thread "Criticasters of opbouwwerkers?!"

   
   Bron: Bericht op “do 23 okt 2025, 14:11”, in de thread “De nieuw-apostolische 'Gouden Kooi' "

Zowat ongemerkt kon in het leven van velen een kerkelijke autoriteit binnendringen die van eenieder vergde het eigen roer uit handen te geven.

Groet,
TjerkB


P.S.

• [1] Wees niet ongerust, maar vertrouw op God en op Mij. [2] In het huis van mijn Vader zijn veel kamers; zou Ik anders gezegd hebben dat Ik een plaats voor jullie gereed zal maken? [3] Wanneer Ik een plaats voor jullie gereedgemaakt heb, kom Ik terug. Dan zal Ik jullie met me meenemen, en dan zullen jullie zijn waar Ik ben.
  
  (…)
  [26] Later zal de pleitbezorger, de heilige Geest, die de Vader jullie in mijn naam zal zenden, jullie alles duidelijk maken en alles in herinnering brengen wat Ik tegen jullie gezegd heb.
  
  Uit: Johannes 14 (NBV21)

• [5] Johannes doopte met water, maar binnenkort worden jullie gedoopt met de heilige Geest.’ [6] Zij die daar bijeen waren, vroegen Hem: ‘Heer, gaat U dan binnen afzienbare tijd het koningschap over Israël herstellen?’ [7] Hij antwoordde: ‘Het is niet aan jullie om te weten wat de Vader in zijn macht heeft vastgesteld over de tijd en het ogenblik waarop deze gebeurtenissen zullen plaatsvinden. [8] Maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen om mijn getuigen te zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde.’
  
  Uit: Handelingen 1 (NBV21)

[TjerkB]

(…)
Nu kwam elders dus de vraag op of het misschien ophoudt met het apostolische werk. Neen:

• Maar Hij antwoordde: ‘Ik zeg u: als zij zouden zwijgen, dan zouden de stenen het uitschreeuwen.’
  
  Uit: Lucas 19: 40 (NBV21)

(…)


Uit: Bericht op “ma 16 mar 2026, 16:13”, in de thread “De nieuw-apostolische 'Gouden Kooi' "

@all

In een gesprekje, vanochtend, met een dierbare naaste, kwam ik iets heel bijzonders te weten, namelijk dat in Assen het nieuw-apostolische ‘heiligdom’ aan de Wilhelminastraat aldaar ooit werd opgebouwd nadat de oorspronkelijke kerk uit Hoogeveen steen voor steen daarnaartoe werd overgebracht. Dat wist ik helemaal niet!

Door het werk wat ik deed op de Centrale Administratie ken ik -uit de boekhouding- veel straatnamen nog uit het hoofd, maar op de meeste plaatsen ben ik vanzelf nog nooit geweest. Met districtsapostel Pos reed ik een keer mee naar Dordrecht en met districtsapostel De Bruijn een keer naar Enschede. Verder kwam ik destijds alleen door jeugdactiviteiten of in vakantietijd in een kerkgemeente elders. Door “missiewerk" trouwens ging ik naderhand nog naar Malta en enkele weekenden naar de provincie Zeeland: “... gij zult mijn getuigen zijn” (Hand. 1: 8, NBG51)

Denkend aan Assen en aan de toenmalige opziener Lakerveld die daar woonde, deel ik graag nog eens het onderstaande:

(…)

(...)
Niettemin, je zult het maar meemaken wat Saulus, later Paulus, te vertellen heeft! Hijzelf is, denk ik wel eens, het levende bewijs van wat hij aldus kenbaar maakte:

• Want het koninkrijk van God bestaat niet uit woorden, maar uit kracht.
  
  Uit: 1 Korintiërs 4: 20 (NBV)

In een artikel in het maandblad voor de nieuw-apostolische jeugd raadde stamapostel Urwyler destijds aan om regelmatig in de Bijbel te gaan lezen. Uiteindelijk ben ik het tóch gaan doen. Alleen, hoe onthoud je dan vervolgens wat wáár staat? Ik had er in elk geval grote moeite mee. Na verloop van tijd vond ik dat eerst alles maar eens een poosje moest kunnen bezinken. Het werd een lange pauze, die abrupt eindigde toen ik het gevoel kreeg dat het opeens "foute boel" was in onze kerk. Er waren ontwikkelingen gaande, waar ik maar geen vat op kreeg doch ze verontrustten mij enorm. In de Bijbel hoopte ik houvast te vinden want in mijn kerk werden schijnbaar de fundamenten van het geloof herzien...

In die periode, zo'n 10 jaar geleden nu, dacht ik vaak aan wat mijn vader graag vertelde over de vergaderingen voor dienende broeders die vroeger in de regel plaatshadden op de zaterdagmiddag. Wanneer opziener Lakerveld er dan was, kon deze alle tijd nemen voor de beantwoording van één enkele vraag. Ook al leefde zo'n vraag misschien niet bij allen; ieder wist dat in voorkomende gevallen de tijd ervoor zou worden genomen om zaken in alle rust tot klaarheid te brengen. Voor mijn vader waren het waardevolle ervaringen geweest. Daarom vertelde hij er graag over. En ik dacht er later over na, toen het zó niet meer bleek te werken. Eerst vertelde ik dat maar niet aan mijn vader, om hem niet teleur te stellen. Later echter leek het wel alsof hij mijn gedachten al had kunnen lezen. Vrijdagmiddag sprak hij met mij over Handelingen 17. Zie het vorige bericht. Opnieuw ging er een wereld voor mij open...

(...)


Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "Zo 22 Jan 2012, 23:19", in de thread "Dat het uw ziel goed gaat weet ik" (3 Joh. 1: 2, NBV)
Zie evt. tevens bericht op "za 30 dec 2017, 16:02", in de thread "Kan ik daar wat aan doen?"

Dat er de tijd voor werd genomen om in alle rust oprecht een vraag te beantwoorden; schrijnend genoeg heb ik dat zelf niet mogen meemaken.

(…)


Uit: Bericht op “ma 16 sep 2024, 15:40”, in de thread “Teken van leven… "

Ondanks het véle zorgelijke wat door ons forumberaad (volgens mij: terecht) niet onvermeld is gebleven, zie ik de toekomst níet somber in:

• Laat liefde lichten, bij werk en plichten.
  Dát zal bestaan, wat in liefd' is gedaan.
  
  ***
  
  Wordt g'u bewust, hoe liefd'rijk Jezus is.
  Geef dan vrijmoedig weer getuigenis:
  "Ik ga met God, ik ben Zijn eigendom... "
  
  ***
  
  De rotsgrond: "Geloof en Vertrouwen"
  Die d'invloed der tijden weerstaat,
  Zij u 't fundament om te bouwen,
  Een woning, die nimmer vergaat.

Groet,
TjerkB


P.S.

(…)
Onwillekeurig dwaalden mijn gedachten af naar het onderstaande:

(...)
Samen... trokken wij met elkaar op, toen de hoofdzaak nog centraal stond. Wij kwamen in de gemeenschap om "het goddelijke" met elkaar te delen; om te ervaren hoe Hij kan zegenen waar twee of drie in Zijn naam samen zijn gekomen. Het ging niet om het imposante van menselijk kunnen, om onszelf, om vormen en namen. God zag het hart aan. Het ontbrak ons aan niets. Als broeders en zusters vulden wij elkaar aan. "Krachtig bouwt de Heer, als vrucht van 't kruis, door Zijn trouwe knechten Zijn geheiligd Huis". Dat zongen wij met overtuiging, vooral ook het refrein van dit bekende oude lied: "O, dat is zalig en heerlijk, Jezus maakt ons Zich gelijk; heilstaat voor ieder begeerlijk, Hij maakt ons gelukkig en rijk." Wij kwamen samen, met velen of met weinigen, in kerk of zaal, bij een ziekbed of rond een graf; maar het ging ons om het eeuwige; om "de liefde des Vaders". Ieder was een radertje in Zijn werk; géén "mensenwerk". Wij wisten: " 't Is, Heer, Uw werk, van U alleen, het werk waarin wij staan; daar Heer, Gij zelf de Bouwer zijt, kan't nimmermeer vergaan". Het was dus zeer zeker niet óns werk, waarin Hij "geacht werd" te staan! Veeleer ging het om fijne verhoudingen waarin goddelijk leven kan gedijen. Wij zongen ook: "O, zalig 't huis, waar allen die daar dienen, doordrongen zijn van hun zo grootse taak; en al hun werk met liefd' en trouw verrichten, dit steeds beschouwend als een heil'ge zaak. Waar oud en jong elkaar als huisgenoten, als kind'ren Gods erkennend, achting biên; in wederzijdse liefde en waardering het wezen van de Vader wordt gezien." Zo was de gemeenschap opgebouwd; het Vaderhuis: "uit onbehouwen stenen". "De liefde als fundering, die alles samenhoudt."

(...)


Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "Za 01 Jan 2011, 14:56", in de thread "Samen... "

(…)


Uit: Bericht op “do 18 dec 2025, 16:56”, in de thread “Kerst en Oud en Nieuw"

[Alexander]

De uiterste 'houdbaarheidsdatum' van het apostolische werk is al lang verstreken. Zeker voor het apgen.

Alexander

[TjerkB]

De uiterste 'houdbaarheidsdatum' van het apostolische werk is al lang verstreken. Zeker voor het apgen.

(...)

@Alexander
@all

Het apostolische werk zit hem volgens mij zuiver en reikt organisatorisch ook niet verder dan in wat hieronder ook bevrijdend naar voren komt:

• Gij zult mijn getuigen zijn: de tekst in het EO-gebouw is een herinnering aan de opdracht van Jezus voor Zijn volgelingen. Hoewel, het is meer een belofte. Je vindt het in de Bijbel terug in Handelingen 1:8, waar Jezus het noemt als gevolg van het ontvangen van de Heilige Geest. Dan zúl je Zijn getuige zijn, want dan wóónt Zijn Geest in je.

Bron: https://www.eo.nl/artikel/gij-zult-mijn-getuigen-zijn

Wat toch een contrast met hoe het veelal ánders heeft uitgepakt...

• Gott hat Wege in der Wüste
  Gott hat Wege in der Wüste - Die verstoßenen Kinder der Neuapostolischen Kirche. Eine Dokumentation der Abspaltungen der Neuapostolischen Kirche (1863 - 2000) ist der Titel eines Buches von Hans-Eduard Winter.
  
  Inhaltsverzeichnis
  1. Inhalt
  2. Autor
  3. Auflagen
  4. Kritik
  
  Inhalt
  Winter führt in dem Buch über 120 Abspaltungen bzw. Trennungen von der Neuapostolischen Kirche bzw. Allgemeinen christlich apostolischen Mission auf. Das Buch gilt als Standardwerk über die apostolischen Gemeinschaften und Vereinigungen.
  
  (...)

Bron: https://www.apostolische-geschichte.de/ ... W%C3%BCste

In de geloofspraktijk die ikzelf losliet moest kwaliteit van leven in het "hier en nu" ten onrechte worden ingewisseld voor vage toekomstmuziek.

Groet,
TjerkB


P.S.

(...)
Als kind nam ik alles aandachtig in mij op... Als het gaat om de werkzaamheid van de Heilige Geest, denk ik hierdoor niet spontaan of speciaal eerst aan woordvoerders met een geestelijke bediening, maar aan álle liefdedaden, Góds liefdedaden (vgl. lied 376, NAK-gezangboek) waarmee wij op de geloofsweg elkáár (!) tot steun zijn.

En denk dan nú eens aan het volgende:

• O, ga toch uit langs heggen, stegen;
  zoek hen die dwalen, breng hen thuis!
  Reik hen de broederhand tot zegen
  en nood hen in het vaderhuis!
  De hemel is bij ons op aarde,
  dit blij geloof zal in ons staan.
  Hem die met ons erkent deez' waarde,
  zal ook de hemel opengaan.
  
  Uit: Vierde couplet van lied 485, NAK-gezangboek: "Wat zou ik zonder U, Heer, wezen; hoe zou ik zonder U bestaan?"

Wanneer er "vanaf het altaar" op werd gewezen dat ons geloof wordt aangevochten, had ik daar lange tijd werkelijk nog helemaal geen beeld bij. Al handelde het over het onderstaande in de Bijbel - ik hoorde het en las het misschien ook na, maar ik had er geen duidelijke voorstelling van:

• [6] Laat u door niemand met loze woorden misleiden, want wie God ongehoorzaam is, wordt getroffen door zijn toorn. [7] Gedraag u dus niet zoals zij, [8] want eens was u duisternis maar nu bent u licht, nu u de Heer toebehoort. Ga de weg van de kinderen van het licht. [9] Het licht brengt niets dan goedheid voort en gerechtigheid en waarheid.
  
  [10] Onderzoek wat de wil van de Heer is. [11] Neem geen deel aan de vruchteloze praktijken van de duisternis maar ontmasker die juist, [12] want wat daar in het verborgene gebeurt, is te schandelijk voor woorden. [13] Maar alles wat door het licht ontmaskerd wordt, wordt openbaar, [14] en alles wat openbaar wordt, is zelf licht. Daarom staat er:
  ‘Ontwaak uit uw slaap,
  sta op uit de dood,
  en Christus zal over u stralen.’
  
  [15] Let er dus goed op welke weg u bewandelt, gedraag u niet als dwazen maar als verstandige mensen. [16] Gebruik uw dagen goed, want we leven in een slechte tijd. [17] Wees daarom niet onverstandig, maar probeer te begrijpen wat de Heer wil.
  
  Uit: Efeziërs 5 (NBV)

(...)


Uit: Bericht op "do 03 okt 2024, 11:15", in de thread "De nieuw-apostolische 'Gouden Kooi' "

[TjerkB]

[Bijgewerkt: 05-04-2026, 14:00 uur]


@all

Vanuit de Neuapostolische Kirche kwam mij enige tijd geleden het volgende onder ogen:

• 3.20 Pflichten
  Die Geistlichen übernehmen mit ihrer Zustimmung zur Ordination auch die Verantwortung zur Erfüllung der nachfolgend beschriebenen Pflichten.
  
  
  • 3.20.1 Verbindung zum Apostolat
    Geistliche können ihren Dienst nicht aus eigenem Vermögen verrichten, sondern nur in Verbindung mit dem Apostolat und in der Kraft des Heiligen Geistes. Das Apostelamt ist
    lehrsetzend und Vorbild für die Verkündigung des Wortes Gottes. Geistliche sind deshalb
    bestrebt, Begegnungen mit dem Apostolat in Gottesdiensten und Ämterzusammenkünften
    wahrzunehmen.

Bron: Richtlinien für Geistliche

Das Werk einschliesslich aller seiner Teile ist urheberrechtlich geschützt. Jede Verwertung ausserhalb der engen Grenzen des Urheberrechtsgesetzes ist ohne Zustimmung des Eigentümers unzulässig und strafbar. Dies gilt insbesondere für Vervielfältigungen, Übersetzungen, Mikroverfilmungen und die Einspeicherung und Verarbeitung in elektronischen Systemen.

Moderne slavernij.

Groet,
TjerkB


Opm.
Mijn gedachten dwaalden af...

• 49. Aria
  Sopraan
  
  Aus Liebe,
  Aus Liebe will mein Heiland sterben,
  Von einer Sünde weiß er nichts.
  Daß das ewige Verderben
  Und die Strafe des Gerichts
  Nicht auf meiner Seele bliebe.

Uit: Bachs Matthäus Passion, BWV 244 (1727)

[TjerkB]

@all

Wat ik in mijn vorige bericht aankaartte, voelde, toen ik het las, zó extreem toxisch dat ik het bewuste traktaat onmiddellijk voor gezien hield.

Na een goeddeels onbezorgde kindertijd en jeugd in wat mij bijblijft als een waardevol en opbouwend geloofsklimaat, bleek het establishment zich te keren tegen eenieder die er blijk van gaf liever zelf ook na te denken dan zich over te geven aan: het verplichtende ideologische vergif.

(...)

(...)
In de geloofspraktijk die ikzelf losliet moest kwaliteit van leven in het "hier en nu" ten onrechte worden ingewisseld voor vage toekomstmuziek.

(...)

Omdat ik die opmerking op zijn minst met één issue wilde illustreren, kan hierboven via de hyperlink bij "geloofspraktijk" het bericht worden nagelezen op "wo 04 jan 2017, 17:07", in de thread "Tussenbalans en hoe nu verder... " Weliswaar betrof het nu de publieke verontwaardiging over een gebeurtenis rond de jaarwisseling 2016/2017 in Zuid-Duitsland, maar in mijn eigen situatie was ik zo'n 10 jaar eerder al: opgegeven.

Opgegeven in de zin van: gezakt voor het heimelijk afgenomen examen "Aufschauen & Nachfolge" en zodoende in de ban gedaan namens het nieuw-apostolische "ambtslichaam". Dan heeft het ideologische snelrecht je bestempeld als een hopeloos geval en mag je worden kaltgestellt.


Mijlenver bij zulke absurditeiten vandaan houd ik mij maar vast aan het onderstaande:

@all

• Geloven en doen
  [19] Geliefde broeders en zusters, onthoud dit goed: ieder mens moet zich haasten om te luisteren, maar traag zijn om te spreken, traag ook in het kwaad worden. [20] Want de woede van een mens brengt niets voort dat in Gods ogen rechtvaardig is. [21] Wees daarom zachtmoedig en leg alle verdorvenheid en elk denkbaar wangedrag af. En aanvaard zo de boodschap die in u is geplant en die u kan redden. [22] Vergis u niet: alleen horen is niet genoeg, u moet wat u gehoord hebt ook doen.
  
  Uit: Jakobus 1 (NBV)

• 1
  Hoe verheugt het ons deez' stonde
  nu wij, Heiland, bij U zijn,
  uit Uw heil'ge mond 't ontvangen
  levenswoorden, hoog en rein.
  Laat ons heden tevergeefs niet
  hoorders van Uw woord toch zijn.
  Maar het woord des levens door U
  ons in 't hart geschreven zijn!
  Maar het woord des levens door U
  ons in 't hart geschreven zijn!
  
  3
  Laat het vuur van Uwe liefde
  toch ontvlammen in ons hart.
  Dat wij immer meer ons hechten
  aan U, Heer, in vreugd' en smart!
  Onder 't kruis, dat opgelegd is,
  leren stil zijn, altijd weer
  en met alles te gaan breken,
  wat van U ons afvoert, Heer,
  en met alles te gaan breken,
  wat van U ons afvoert, Heer.
  
  
  Bron: Eerste en derde couplet van lied 200, NAK-gezangboek

Groet,
TjerkB


Bron: Bericht op "za 28 mar 2015, 14:46", in de thread "Teken van leven... "

@all

• [15] Pas op voor valse profeten, die in schaapskleren op jullie afkomen maar eigenlijk roofzuchtige wolven zijn. [16] Aan hun vruchten zul je hen herkennen. Men plukt toch geen druiven van doornstruiken of vijgen van distels? [17] Zo draagt elke goede boom goede vruchten, maar een slechte boom draagt slechte vruchten. [18] Een goede boom kan geen slechte vruchten dragen, evenmin als een slechte boom goede vruchten dragen kan. [19] Elke boom die geen goede vruchten draagt, wordt omgehakt en in het vuur geworpen. [20] Zo kunnen jullie hen dus aan hun vruchten herkennen.
  
  Uit: Matteüs 7 (NBV)

• 1
  Maak mij reiner, immer kleiner,
  leer mij trouw zijn immer meer;
  maak bewust mij, wat mijn doel zij,
  neem mijn hart, mijn leven, Heer!
  Refrein
  
  2
  Maak mij reiner, immer kleiner,
  dat ‘k geheel U toebehoor;
  maak mij stille, dat Uw wille
  als genade mij bekoor'!
  Refrein
  
  3
  Maak mij rijker, U gelijker,
  zo in liefd’ als in gena;
  maak mij trouwer, U als bouwer
  dan te volgen, voor en na!
  Refrein
  
  
  Refrein:
  Maak mij reiner, immer kleiner,
  maak tevreden mij steeds meer.
  Gij slechts leven mij kunt geven,
  leid mij hemelwaarts, o Heer!
  
  Bron: Lied 33, gezangboek GvAC

Groet,
TjerkB


Bron: Bericht op "di 27 dec 2016, 11:31", in de thread "Teken van leven..."

Groet,
TjerkB

[TjerkB]

[Bijgewerkt: 13:00 uur]

(...)
In één van de nieuw-apostolische koorliederen, goddank naar een lieddichter die zich vrij mocht uitspreken, wordt echter gezongen: "Heer! Maak mij sterk en leer mij overwinnen, wat mijne ziel nog aan de aarde bindt, opdat 'k als heer en meester mijner zinnen in 't doen van Uwen wil mijn vreugde vind'." Let wel: "Uwen" met een hoofdletter. Dat ademt werkelijk een geheel andere levensvisie, namelijk die van vrije mensen die zich onder de zegen van de Allerhoogste in hun eigen element bevinden. Bevrijd van aangeprate angstgevoelens; bevrijd van opgelegde dogma's; bevrijd van ingebeelde rangen en standen onder dienaren van God

(...)


Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "28 jan 2011, 11:50", in de thread "Elders gelezen... "

@all

Wat nog de vraagstelling betreft over houdbaarheid; ten aanzien van de Nieuw-Apostolische Kerk zou ik met het navolgende willen afronden...

1. 

   
   

   • Ik vroeg om kracht en God gaf mij moeilijkheden om mij sterk te maken.
     Ik vroeg om wijsheid en God gaf mij problemen om me te leren die op te lossen.
     Ik vroeg om voorspoed en God gaf mij hersens en spieren om mee te werken.
     Ik vroeg om moed en God gaf me gevaren om te overwinnen.
     Ik vroeg om liefde en God gaf me mensen in nood die ik kon helpen.
     Ik vroeg om gunsten en God gaf me kansen.
     Ik kreeg NIETS waarom ik vroeg maar kreeg ALLES wat ik nodig had.
     
     
     Auteur: pater Damiaan
     Uit: Mijn forumbericht bij NAK-Observer op "Do Feb 22, 2007 3:24 pm", in de thread "De wederkomst. ( Een hardnekkig misverstand. )"
     Oorspronkelijke bron: http://www.nakobserver.nl/phpbb2/viewto ... ight=#8530

   
   Uit: Bericht op "ma 16 nov 2015, 22:22", in de thread "Wat is de Nieuw-Apostolische Kerk?"

2. (...)
   Omdat ik wéét hoe ongelofelijk lastig het is om bij de Nieuw-Apostolische Kerk de vinger ergens achter te krijgen, heb ik de laatste jaren ruim de tijd genomen om allerhande achtergronden op te helderen. Begin februari 2010 schreef ik voor de website van broeder Bauke Moesker een soort van drieluik waarin ik met name heb geprobeerd uit de doeken te doen hoe deze kerk bestaat uit meerdere min of meer strikt van elkaar gescheiden realiteiten onder de aangesloten leden. Grofweg bestaan er drie lagen van de bevolking: zij die van niets weten, zij die iets weten en zij die alles weten (van hoe achter de schermen de vork in de steel zit). Telkens opnieuw heb ik er op gewezen dat de districtsvoorgangers in het geheel de zwakste schakel vormen. "De landelijke vergadering" waarin zij allen een persoonlijke bestuurlijke verantwoordelijkheid hebben waar te maken fungeert abusievelijk niet als een onafhankelijke Raad van Toezicht. Maar dit gebeurt zo geraffineerd dat de buitenwacht er geen vat op krijgt. Immers, van alle kanten ontbreekt het bij dit kerkgenootschap aan transparantie, eerst en vooral bij de ambtelijke top.
   
   (...)
   
   
   Uit: Mijn bericht op "ma 12 mei 2014, 09:47" in de thread "Der Fall Rohn"

   @all
   
   Wat ik destijds schreef, kan hieronder worden nagelezen.
   
   Groet,
   TjerkB
   
   

   In het ontdekkend licht van Zijn genade...
   
   In een drietal commentaren zal binnenkort namens het WebTeam uiteen worden gezet hoe in de Nieuw-Apostolische Kerk velen in hun geloof de laatste tijd het spoor bijster zijn geraakt. Al is het zo dat de verwarring die menigeen in toenemende mate dwarszit zich veelal pas in de jaren '90 van de vorige eeuw duidelijk aandiende; de redenen hiervoor komen voort uit ontwikkelingen in een aanzienlijk verder verleden. Met name verborgen gehouden tegenstellingen onder leidinggevenden blijken te hebben verhinderd dat zaken zich ten goede keerden. Getouwtrek in de hoogste kringen van een kerkelijke organisatie echter staat mensen méér in de weg dan God. Wáár vinden wij desondanks Jezus? Hierover handelen straks de artikelen.
   
   
   Groningen, 4 februari 2010
   Het WebTeam

   (I) Situatieschets
   
   "Voor het goud der waarheid, kostelijk brood uit de hemel, helder levenswater, ware gemeenschapszin, heilige liefde, Zijn (!) vrede en rust, geborgenheid, erbarmen, de reine Jezusleer, levende apostelen, vergeving van zonden, het Heilig Avondmaal en de werkzaamheid van de Heilige Geest, uitverkoren kinderen Gods, balsem voor de ziel en ogenzalf, eenheid onder de dienaren en machtige stromen van zegen; daarvoor was er voor levenden en ontslapenen maar één adres, namelijk... míjn kerk. Zó werd het ons voorgehouden. Tegen wie aldus in de gehoorzaamheid stond zou worden gezegd: 'Over weinig zijt gij getrouw geweest; over veel zal Ik u zetten.' Ja, zó worden de goddelijke beloften vervuld."
   
   Dit was bij de verkondigde geloofsleer althans de theorie. Maar de praktijk toonde zich weerbarstig. Gelukkig hadden ieders fouten en tekortkomingen God niet in de weg gestaan. Om niettemin "daders des Woord" te kunnen zijn, ging het erom te doen "wat er gezegd werd". Het woord Gods, wel te verstaan; verbroken door eenvoudige dienaren die in de nauwste verbinding staan met hun zegenaars, en dezen "langs de geordende weg" met hun districtsapostel en met "onze dierbare stamapostel". Zo tevens met hun Zender, Jezus Christus, en met de trone Gods. De geborgenheid van onze ziel lag in de navolging; in het opblikken naar de knechten Gods; ze te ondersteunen in hun hoogheilige taken en opdracht.
   
   Het plaatselijke gemeenteleven kon heel fijn zijn. Je zette je schouders eronder. Vol vuur en ijver zelfs. Om het doel te bereiken! Er werden prachtige liederen gezongen. Velen meldden zich bij de getuigenarbeid, musiceerden ook of men leerde een extra taal om naar een missiegebied te kunnen worden uitgezonden. Zo gonsde het van de activiteiten, op bijna elke dag van de week. Voor de vakantietijd vroeg je "een legitimatie" om elders "in het werk Gods" aan het Heilig Avondmaal te mogen deelnemen en zo mogelijk geen dienst te hoeven verzuimen. Je las de bladen, wellicht daarnaast ook "de spijzebrief". Alles nam je aandachtig in je op. Wie de Duitse taal machtig was, hielp mee bij al het vertaalwerk.
   
   "Buiten U is er geen leven", zong je overtuigd, en "Wie hen niet mint, die God ons geeft tot dienen, hoe kan die Gods genade recht verstaan?" In de regel was geen offer jou te veel. Als je voor jezelf naging hoe de apostelen altijd onderweg waren, in een opofferende gezindheid, klaagde je niet maar kon het geloof eenvoudig de hoofdzaak zijn. Hoog zag je bij hen op. Leraren der gerechtigheid waren zij immers, boodschappers aan Christus' plaats; wegbereiders. Zij zouden je helpen, als het nodig was! Uiteraard zou jij alles doen om het zover niet te laten komen: je wilde werkelijk niemand tot last zijn. Integendeel, op jouw plek was ook jij een radertje in Zijn werk; het verlossingswerk van onze hemelse Vader.
   
   Soms diende er een dienaar (tegenwoordig spreekt men meer van ambtsbroeders) en dan wist je eerlijk gezegd niet zeker of nu wel elk woord door de Heilige Geest was ingegeven. Anderen waren er juist heel stellig in: alles wat van het altaar komt is van de Heilige Geest. Je zette je er overheen want het leven ging door. Toch vroeg je je later bijvoorbeeld nog wel eens af of het echt zo was dat de lieve God van ons verlangde dat wij méér deden dan in ons vermogen lag. Dát namelijk was op het altaar gezegd. Het ontnam je toen in feite de vreugde: was het nóg altijd niet goed genoeg wat je al allemaal deed? Gold er bij wijze van spreken onder de bedrijven door niet óók eens "een menselijke maat" of zo?
   
   Natuurlijk, de apostel was dankbaar voor alle offers die er werden gebracht, óók in tijd. Maar de districtsvoorganger vertelde ondertussen wél dat er over "het offer" zorgen waren. Daar werden wij door hem in onze gemeente ernstig op aangesproken. Soms echter kon je het moeilijk missen: in een gezin met opgroeiende kinderen zijn er gedurig heel wat uitgaven. Het is makkelijker om tienden te offeren van luxe dan van armoede. Klopt dat dan eigenlijk wel; dat van die tienden? Iemand zei zelfs dat het om 10% ging van álles, dus ook de kinderbijslag, het vakantiegeld, een belastingteruggave... Dan valt een auto niet meer te bekostigen. Trouwens, de meesten rekenen niks voor kilometers voor "de dienst".
   
   Toch bleek het meeste wel wáár te zijn. Tenminste, er werd in de gemeenschap telkens weer de nadruk op gelegd: de zorg over het offer, en de apostel is ook bezorgd over het aantal dienaren. Al doen wij in ons gebouw vrijwel alles zelf; als het een keer wat kost, worden wij er nog bijna op aangekeken! Op zo'n manier is er weinig voldoening. Maar ja, dan staat het op de hemelbank, wordt er gezegd. Of ik hier wel eens een vraag over stel? Nee; in de eerste plaats krijg je er geen antwoord op want niemand weet het helemaal precies, en verder: ze zijn er niet blij mee, met vragen. Je moet het kunnen overgeven. "In het naschouwen" wordt het ons duidelijk. Of ik nog gasten uitnodig? Nee, ik persoonlijk niet.
   
   [wordt vervolgd]
   
   
   

   ---

   (II) Ontstellend
   
   Menigeen zal zich in de "situatieschets" hebben herkend. Echter, "de situatie" is daarmee nog lang niet compleet geschetst! De kerk bestaat immers uit ongeveer drie "lagen" waarbij er onderscheid valt te maken tussen gemeenteleden en plaatselijke dienaren enerzijds, leidinggevende ambtsdragers anderzijds en bovendien nog "hoge dienaren" die tevens in "een gebiedskerk" en/of internationaal (royaal) bezoldigde -volledig eindverantwoordelijke- bestuursleden zijn. In de situatieschets handelde het over de realiteit zoals men die op de kerkvloer door de jaren heen heeft kunnen ervaren. Doch de van bovenaf in de kerk aangebrachte hiërarchische organisatiestructuur laat gelovigen van elkaar vervreemden.
   
   Ervan uitgaande dat -met alle respect overigens- globaal kan worden gesproken van een onderlaag, een tussenlaag en een bovenlaag, komt nu het belang op om óók te weten hoe er in grote lijnen wordt "gedacht" in kringen van "districtsdienaren" en van kerkbestuurders. Hoe ervaren zij het gemeenteleven en wat staat ze in de geloofspraktijk voor ogen? Waarschijnlijkheid zal het voor de onderlaag geen verrassing zijn dat de middenlaag ten aanzien van het gemeenteleven een andersoortige realiteit meemaakt. Tegelijkertijd zal het de middenlaag niet verwonderen dat de bovenlaag zich in een organisatorische setting bevindt waarvan details bij nadere beschouwing nauwelijks kenbaar zijn.
   
   Alleen al ten aanzien van de praktische geloofsbeleving binnen de kerkgemeenten bestaan derhalve "werelden van verschil" op grond van ieders persoonlijke positie in het kader van "dienen en leiding geven". Vanuit het verleden kent menigeen nog wel de uitdrukking "op deze wereld, maar niet ván deze wereld", waarmee werd bedoeld dat gelovigen het geestelijk leven in de maatschappelijke context -als het goed is (...)- voorop gesteld wensen te zien. Concreet: de nieuw-apostolische geloofsleer (in theorie synoniem aan "de reine Jezusleer") dient bij alles wat men in het leven onderneemt leidend en richtinggevend te zijn. Enkelen vullen hierbij in wat dit voor alle (!) anderen heeft te betekenen...
   
   Met dit werkelijkheidsbesef komt het er in de Nieuw-Apostolische Kerk op neer dat een leus als "An Deinem Hand, lieber Stammapostel, eilen wir zum Ziel" feitelijk ieders motto moet zijn. Volgens de nieuw-apostolische geloofsleer is de voorzitter van het internationale kerkbestuur namens God de eerstaangewezene om te verklaren wat gelovigen te doen staat om het eeuwige leven te hebben binnen het koninkrijk Gods in de hemel. De "stamapostel" tezamen met de "districtsapostelen" bepalen welke leerstellingen een ieder daartoe voor ogen moeten staan. Tevens formuleert de kerkleiding standpunten in ethische kwesties zodat gelovigen ook in dat opzicht weten wat Gods bedoelingen zouden zijn.
   
   In de Nieuw-Apostolische Kerk is er dus onder -gelijkwaardige- "kinderen van één Vader" (!) een piramidestructuur van toepassing verklaard waardoor een soort van kastestelsel zich heeft kunnen ontwikkelen. Bovenaan staat een kleine geestelijke elite die nagenoeg alles voor het zeggen heeft; daaronder een grotere groep die het gevestigde gezag ten uitvoer moet brengen en moet handhaven, en ten slotte al degenen die aan de basis van de organisatie staan en die zich als ondergeschikten bij de beschreven toestand hebben neer te leggen. Indien het volk murmureert, wordt zulks om redenen van het bovenstaande niet op prijs gesteld. Er heerst eenrichtingverkeer in de communicatie. Dat heet: dictatuur.
   
   Terugkomend nu op de rangen en standen; in de Nieuw-Apostolische Kerk onderscheidt men dus aanzienlijken en minder aanzienlijken. Het gezag van een priester kan niet tippen aan het gezag van een apostel. Wat een priester uiteenzet kan te allen tijde worden overruled door wat elke ambtsdrager met een opvolgende hogere geestelijke bediening daarbij achteraf nader uiteenzet. Individuele gelovigen behoren hun eventuele vragen eerst voor te leggen aan de geestelijk verzorger met het voor ieder persoonlijk eerste hogere ambt. Komt men er niet uit, dan moet men in beginsel zijn bij de geestelijk verzorger met het tweede hogere ambt, enzovoort. Velen raken gaandeweg ontmoedigd en geven het op...
   
   Hier raken wij de kern van de toenemende momentele leegloop in deze kerk. De organisatie met haar onderhand venijnige top-bottom communicatie komt zichzelf nu tegen. Het beleid communiceert allang niet meer met de doelgroep. Werelden van verschil dreunen in hun voegen. Voorgangers begrijpen nog wel een beetje waardoor gemeenteleden moeite kunnen hebben met de opgelegde geloofsopvattingen, maar districtdienaren staan daarbij "tussen twee vuren in". Zij namelijk vormen het scharnierpunt in deze hiërarchische organisatie. Dat werkt allerhande tegenstellingen in de hand want ofwel je kiest onvoorwaardelijk voor de één dan wel je kiest voor de ander, óf je kiest onmogelijk: voor allebei.
   
   Wat is er samenvattend gebeurd?! Gelovigen zijn niet als gelijken naast elkaar blijven staan doch onder hen bevonden zich sommigen die zo vrij waren zich boven de anderen te verheffen, wat aanvankelijk van harte alom werd toegejuicht. Daar komt dus "naïviteit" bij kijken: met een "Godsgezant" als leider sta jezelf ook sterk. Jezus Christus daarentegen leerde toch werkelijk heel wat anders. Bij Hem komt het er juist op aan dat over en weer de een de ander wil dienen! Dan zijn kinderen Gods voor elkaar volkomen gelijkwaardig. Dan wordt er geen ontmoedigingsbeleid losgelaten op wie in nota bene steeds meer geestesnood met brandende vragen worstelt. Thans worden vragenstellers gezien als lastposten!
   
   Doordat districtsdienaren die in de organisatie de genoemde tussenlaag vormen er weinig zicht op krijgen wat in de dagelijkse praktijk het denken en handelen bepaalt onder leden van de internationale kerkleiding, doch men veelal geneigd zal zijn er eenvoudig vanuit te gaan dat de werkzaamheid van de Heilige Geest bij "de toebereiding van de bruid des Heren op het wederkomen van de Heiland" volkomen centraal staat, wordt dit ook voorgehouden aan de gelovigen. Aangezien de kerkleiding zich met talloze publiciteitsinitiatieven gedurig profileert en zij geregeld statements afgeeft die tot grote verwarring en ongerustheid leiden, komen ook bij districtsdienaren steeds vaker brandende vragen op.
   
   Bestuurders worden dus niet zelden geconfronteerd met boze brieven. Boos omdat vragenstellers, los van de kwestie die ter beantwoording wordt voorgelegd, hevig teleurgesteld zijn in de manier waarop men in een lang (!) voortraject amper serieus werd genomen. Nieuw-apostolische kinderen Gods horen namelijk dankbaar te zijn en blij, zij dienen ook niet toe te geven aan gevoelens van ongenoegen en ontevredenheid, zij oefenen geduld en helpen de ambtsdragers. Als er iets voorvalt bedekken zij dat met de mantel der liefde. Zij blijven "in de navolging". Kortom, wie dan desondanks nog wat te vragen of te klagen heeft; die moet nog véél leren om waardig te zijn voor de Dag der eerste opstanding...
   
   Aldus heeft er in de Nieuw-Apostolische Kerk voor menigeen stilaan een welhaast verstikkend klimaat kunnen ontstaan. Niettemin pretenderen de stamapostel en de districtsapostelen dat wat zij verkondigen en wat hun handelwijze is binnen en buiten de kerk ieders respect en navolging verdienen - omdat God door wie zij rechtstreeks zijn gezonden het exact zo wil. Wie zich zelfs bij Zijn wil niet kan neerleggen, wordt in feite tussen de regels door vriendelijk verzocht de consequenties daarvan te aanvaarden. Enkele jaren geleden werd de geloofsleer nog eens aangescherpt op het punt van wie zich kinderen Gods mogen noemen en wie niet, en hoe de kracht van de Heilige Geest exclusief aan hen toekomt.
   
   Apostolisch-zijn houdt in dat gelovigen voor zichzelf besluiten de nieuw-apostolische geloofsopvattingen tot in detail onvoorwaardelijk voor goddelijke waarheid te houden. In de praktijk moet dit betekenen dat men handelt overeenkomstig de instructies van "de verzorgende dienaren". Met het stellen van vragen kan men het best wachten want God, die een kenner der harten is en een hoorder der gebeden, zal zeer zeker antwoorden doch in geen geval eerder dan op Zijn tijd. Met fascisme, kadaverdiscipline of machiavellisme heeft dit volgens de verantwoordelijke leidinggevenden allemaal niets van doen: onze God is een God van orde en regel en Hij spreekt niet naar de kittelachtigheid van ons gehoor.
   
   Daar sta je dan. Je mocht wel blij zijn, maar niet bang, bedroefd of boos. Je voelt je gekrenkt. Emotioneel was je niet in beeld. Wat is de kerk voor jou in feite nog meer dan alleen maar een soort van activiteitenfabriek? Al je vertrouwen had je ingezet, "de firewall" uitgezet, je beste krachten gaf je bovendien; maar je spontaniteit ben je kwijt; je bent vermurwd. Wáár is het misgegaan?! Wanneer had je béter kunnen weten?! Wat zullen de mensen wel zeggen in de wereld om je heen, nu je bij de pakken neer zit. Waar heb je dit in godsnaam aan verdiend?! (...) Je voelt je misbruikt; gewoonweg verkracht - door de geestelijk elite in de kerk waar jij je hele ziel en zaligheid aan had verbonden. Waar blíjf je nu?!
   
   Op zo'n manier blijf je toch nergens?! Maar let nú op... Deze situatie valt te overzien! Toen je ooit een splinter in één van je vingers kreeg, probeerde je die er meteen uit te halen. Maar wat deed je onder lijdensdruk, toegebracht (!) middenin "de gemeenschap"?! Je durfde misschien niet eens "Au!" te roepen. Kinderen Gods gaan hun weg immers "in stilheid en vertrouwen". Ja ja, maar zó enorm ongenuanceerd liggen de verhoudingen in het werk Gods bepaald niet. Je bent in geestelijk opzicht "door rood" gereden. Niet één enkele keer, maar honderden keren. Alarmsignalen wuifde je weg want je was... gehersenspoeld. Jazeker, gebrainwasht; op het verkeerde been gezet. Kun je daarvan af?! Natuurlijk!!
   
   Achter de schermen zal men zich bij de internationale kerkleiding op het ogenblik wel hevig verongelijkt voelen. Toch keert ook hier de wal het schip. Er is roofbouw gepleegd; op gezinnen (van "dienaren"), op weldenkende welwillende medewerkers en op vele anderen die uit hun kracht zijn gehaald. Zoiets kan in het werk Gods pertinent niet de bedoeling zijn. Maar van nature willen mensen zich nu eenmaal graag ergens aan overgeven; ergens in opgaan; wegdromen. Op zichzelf hoeft daar niets op tegen te zijn. Aan de andere kant echter getuigt het van volwassenheid als je je niet iets laat afnemen wat anderen niet toekomt. Mocht dit onverhoopt een keer tóch wel gebeuren, wees dan gewaarschuwd.
   
   Nooit heeft het de bedoeling kunnen zijn als slaven te worden gegijzeld binnen een religieus machtsbestel. Het element waarin mensen zich fijn kunnen ontplooien is juist vrijheid!! Vrij om te zijn die je bent. Vrij om te worden die je zijn wilt. Vrij om vol verwondering over de schepping waar je deel van uitmaakt kleur te geven aan elkaars leven. En ook vrij om maar zo vrij te zijn die waardevolle vrijheid te koesteren, er zuinig op te zijn. Bij God vertegenwoordigt niemand iemand... Hij ziet een ieder voor vol aan. Laat dat de groten der aarde maar duidelijk zijn! Geen macht of overheid heeft sinds mensenheugenis stand gehouden. Laten wij luisteren naar ons eigen lichaam, naar onze geest en naar onze ziel.
   
   Het licht heeft géén gemeenschap met de duisternis en God legt geen superheffing op. Niemand heeft het recht om afbreuk te doen aan de persoonlijke waardigheid van een naaste. Wij hoeven ons niet opgejaagd te voelen doch laten wij maar gaan waar God ons leidt. Hoe kun je dat weten? Dat kan doordat God geen geheimtaal spreekt. Als wij Zijn liefde beantwoorden in geest en waarheid, baant Hij een weg waar wij die niet zouden zien. Het is beter daders van het Woord te zijn dan alleen hoorders. Wij kunnen van onze vrijheid namelijk iets moois maken! Het zou bijvoorbeeld best eens "zaliger" kunnen maken te geven dan te ontvangen. Desnoods geef je iemand om wie je geeft een waarschuwing!
   
   [wordt opnieuw vervolgd]
   
   
   

   ---

   (III) Bevrijding
   
   "Wat betekent voor jullie persoonlijk 'bevrijding'?", zo vroeg een vader die in zijn gemeente ook voorganger was eens aan zijn kinderen, tieners destijds. Diens zoon, een jaar of zestien, zeventien, antwoordde prompt: "Geen gezeur aan mijn kop!!" En daar wilde hij het ook verder maar bij laten. Bevrijding; zou dat ook betekenen dat er met een zware plof een dikke envelop op onze deurmat kan vallen waarmee bij nader inzien een pak godsdienstige leerstellingen blijkt te zijn toegezonden? Wat een ellende! Hoe kom je eraan, en: hoe kom je ervan af?! De verzakelijking ten top. Stel je voor dat huwelijken binnenkort alleen nog maar worden voltrokken bij acceptatie van een pakket vol met gedragsvoorschriften.
   
   Het zouden "verstandshuwelijken" worden en relaties die wiskundig te ontleden zijn. In een klimaat echter van liefde en wederzijdse toegenegenheid zal niemand zich opgesloten voelen. Maar dan wil je toch aan de andere kant ook niet gevangen zijn in een of ander vernuftig uitgedokterd denksysteem waarbij ook nog telkens allerhande essenties moeten worden aangepast? Wie tot overmaat van ramp pas achteraf tot de ontdekking komt op die manier desondanks te zijn ingepakt is toe aan een persoonlijke bevrijdingsdag. Dat is in beginsel een dag als alle andere dagen, zij het met dit verschil dat er ergens een punt achter wordt gezet en dat je jezelf een groot venster cadeau doet waar licht doorheen valt.
   
   Zo, "en er was licht"!! Weg met de gedurig laaghangende bewolking; weg met elke dag roet in het eten; weg die eeuwige grauwsluier in je leven. "Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder!" Schud het stof van je af, huil uit, doch lééf!! Er komt al genoeg bij kijken om je in de maatschappij staande te houden; om elke dag weer brood op de plank te hebben en om in de uitverkoop nog iets van je gading te vinden. God is overal. "Ons Malta" is precies waar ieder zich nu op dit moment bevindt. "Heer, wat wilt Gij dat ik doe?" Het zit hem niet speciaal in de indrukwekkende grote dingen, in heldendaden of in een hoop uiterlijk vertoon. Ruim eerst van binnen de boel maar eens heerlijk op. In je hart; ja, in jezelf.
   
   Laat je niet achter de broek aan zitten. Er bestaat nu trouwens wel een goede reden om jezelf eens te trakteren, en geniet daarbij even niet met mate. Alles moet tegenwoordig halfvol zijn. Is er nog wel iemand die weet hoe slagroom echt smaakt? Vanaf nu, nu de Heer onze Herder is, kiezen wij voor het volle licht. Niemand hoeft te doen alsof hij of zij een ander is. Ga nieuwsgierig op zoek naar je verborgen talenten en sluit vooral niet uit dat ook anderen nog een paar mooie eigenschappen achter de hand hebben gehouden. Het is voorbij met de treurnis op de weg die achter ligt. Waren wij feitelijk niet al sinds jaar en dag voorbestemd om kinderen van het licht te zijn? Die worden niet blij in het donker.
   
   Luister naar de stem die zachtkens spreekt... Herneem je persoonlijke vrijheid want die komt alleen jouzelf toe. Begin aan een nieuwe agenda, zonder méér plichtplegingen dan die waar je niet onderuit komt. Kies voor een "hard reset". Bedenk overigens dat wie vroeger door God in benarde levensomstandigheden werd uitgeleid, wel op Hem moest kunnen vertrouwen. Men belandde op onbekend terrein. Als wij zoiets opeens óók in werkelijkheid meemaken, hoe zouden wij dan onze geschiedenis later het liefst opgetekend willen zien?! Tussen geloof en vertrouwen is er... nog een wereld van verschil. Geloven doe je in het echt! Anders geloof je alleen maar in de geschiedenis van hen die geloofd hebben.
   
   Houd voeling met de oorsprong van de pijlers in je leven. Er is ons namelijk veel aangereikt; niet alles hebben wijzelf verworven. Wie een vel papier zou pakken en zou nadenken over wat waardevol is, welke bezigheden je kracht geven, en je zou opschrijven waar je naar uitziet; zou dat niet eens de moeite waard kunnen zijn? Al te gemakkelijk zijn wij vooral voorwerpen van een zelfgekozen 24-uurs economie. Maar die economie kan net zo goed wat anders worden ingericht. Als mensen wordt gevraagd wat er in hun leven belangrijk is, in volgorde van belangrijkheid, blijkt bij nadere beschouwing vrijwel altijd (!) dat men aan al die waardevolle zaken beslist niet in dezelfde volgorde de nodige aandacht schenkt.
   
   De Heilige Geest laat zich niet kluisteren aan de leerstellingen van een kerk. Er zijn geen aanwijzingen voor dat God zich de les laat lezen. Sommigen hebben engelen gehuisvest zonder het zelf te weten. De Almachtige zendt die Hij zenden wil. Mag Hij ons een seintje geven wanneer wij op enig moment even iets voor Hem kunnen betekenen? Niemand hoeft ermee te wachten een naaste de hand ten bonde te reiken totdat een kerkbestuurder daar ooit groen licht voor geeft. Mensen kunnen zich een hoop verbeelden maar God zelf bestuurt zijn eigen Werk. Goddank staat er in de bijbel dat niet weinige doch juist vele laatsten de eersten zullen zijn. Wie vergeet in liefde te werk te gaan, kan overnieuw beginnen.
   
   
   

   ---

   Naschrift
   
   In de Nieuw-Apostolische Kerk worden gelovigen opgeofferd voor eigenzinnige intellectuele denkbeelden van haar bestuurders. De organisatie is zó hiërarchisch opgezet dat plaatselijke ambtsdragers uit loyaliteit aan hun meerderen zich zullen neerleggen bij het beloop van de meeste zaken. Wanneer bijvoorbeeld in een locale gemeente er een gezin wegvalt doordat het zich laat uitschrijven in het kerkregister, onttrok de aanloop naar het doorgaans stille "vertrek door de achterdeur" zich vaak al aan ieders waarneming doordat de diverse laatste contacten plaatsvonden op "een hoger echelon". Op de kerkvloer wordt dan aangenomen dat alles eraan is gedaan om ieder voor "het werk Gods" te behouden...
   
   Wat ondertussen echter bijna niemand zich goed en wel realiseert is dat de kerkleiding per se níet heeft geworsteld met in elk geval één moreel dilemma, en dat hangt samen met het zesde gebod: "Pleeg geen moord". Indien namelijk op enig moment de afweging moet worden gemaakt "veranderen wij iets aan de organisatiestructuur of laten wij deze kritisch ingestelde mensen met hun overigens terechte opmerkingen maar gewoon vallen, al ging het ze zuiver om de gerechtigheid van God", gebeurt sowieso het laatste! Wie aan de top staat van de ambtelijke piramide heeft altijd gelijk. Eén of twee, tweehonderd of twintigduizend vragenstellers; men moet wijken voor "de krachtige hand van leiding".
   
   Het aangeduide dilemma valt te vergelijken met bijvoorbeeld een politieke kwestie waarbij aan een weldenkende persoon wordt gevraagd iemand uit de weg te ruimen, zodat het leven van ongetwijfeld meerdere anderen behouden blijft. Betrokkene verwerpt in eerste instantie de naar diens vaste overtuiging immorele gedachte aan een mogelijke moord. Maar dan denkt hij na over zijn vermeende "goede geweten": is het niet bij nader inzien egocentrisch om het leven van velen voor onbeduidend te houden? Uiteindelijk komt de desbetreffende persoon tot het inzicht dat ook ijdelheid een factor van betekenis is want hij was er trots op altijd een principieel tegenstander te zijn (geweest) van moord en doodslag...
   
   De merkwaardige overeenkomst tussen de opstelling van "hoge dienaren" in de Nieuw-Apostolische Kerk en het dilemma van de persoon in de geschetste politieke kwestie is helaas dat de kerkleiding mensen opoffert omwille van "het systeem". Het systeem dat met name regelt dat ieder consequent naar boven toe in de organisatie moet meehelpen om "het werk des Heren" vorm te geven naar het inzicht van de kerkleiding. Dat zou namelijk "een afgebeden zaak" zijn. Op ten minste twee kernpunten gaat die redenering echter volledig mank: in het echte werk des Heren wordt niemand opgeofferd die de gerechtigheid van God zoekt, en in het echte werk des Heren regeren er geen bazen en bovenbazen.
   
   Juist de kerkleiding wordt hier geplaagd door ijdelheid; door hoogmoed. Alles moet dienen ten bate van hun machtsbestel. Daardoor staan gelovigen continu bloot aan psychische aanvallen. In feite is er sprake van een destructieve relatie. Men wordt op vele manieren gemanipuleerd. Daardoor word je uitgehold. Na verloop van tijd weet je niet meer wat goed is of verkeerd; je geeft je gewonnen. Wie echter de tirannieke trekken van het beschreven machtsbestel eenmaal herkent, doet er verstandig aan er ogenblikkelijk afscheid van te nemen. Weliswaar zal er vervolgens tijd nodig zijn om de toegebrachte geestelijke verwondingen te doen genezen, maar bedenk daarbij: zó meedogenloos was God zéker niet!!
   
   
   Amersfoort, 12 februari 2010
   TjerkB

   (...)
   
   
   Uit: Bericht op "ma 12 mei 2014, 21:16", in de thread "Drieluik d.d. 12-02-2010"

3. (…)
   Wanneer ik mij tegenwoordig in nieuw-apostolische (hogere) kringen bevindt, benauwt mij niet zelden het voor bijna alle geledingen in deze geloofsgemeenschap kenmerkende groepsgedrag, dat zich steevast afspeelt rondom een aanwezige "hoogste" dienaar met de langste staat van dienst. Als zo iemand een écht hoge vertegenwoordiger is van het nieuw-apostolische hemelrijk, hierbij te denken aan een opziener of een apostel, spat bij sommigen de gelukzaligheid er zichtbaar vanaf. Blijde gezichten, stralende ogen en "aller Mund voll Lachens". Doch helaas: het placebo-effect. Immers, zo'n hele manifestatie is in scène gezet; het resultaat van 150 jaar (nieuw-)apostolisch machtsdenken. Wie de geschiedenis van het apostolische werk onder de loep neemt, ontdekt al snel waar in dit verband de schoen gedurig wringt. Het is helemaal niet verwonderlijk dat er vanuit de Nieuw-Apostolische Kerk aan die geschiedenis een lelijke draai is gegeven. Het volk moest dom worden gehouden zodat er zo min mogelijk werd getornd aan het gezag van de machtsfiguren. Maar wie zó de kluit bedondert, is in Zijn werk nog niet jarig. Kijk maar naar hoe vader Gottfried en zoon Friedrich Bischoff met hun kompanen nu door de waarheid, welke hun leugens heeft achterhaald, door de mand zijn gevallen.
   
   Broeder Bauke Moesker heeft het altijd bij het rechte eind gehad. Zijn pleidooi "Terug naar Gods ordeningen!" sneed hout:
   

   • Maar dit heb ik tegen u: u hebt de liefde van weleer opgegeven.
     
     Uit: Openbaring 2: 4 (NBV)

   Veel ingewikkelder is het werkelijk niet. De ambtelijke top in de Nieuw-Apostolische Kerk kan het nu wel laten voorkomen alsof de waarheid kan worden nageplozen in een catechismus, waarmee zij met veel eigendunk en vol trots indruk probeert te maken op "de wereld om ons heen", maar het levende water, waarover Jezus sprak met de Samaritaanse vrouw bij de Jakobsbron (zie Johannes 4), wordt er hopeloos door verontreinigd.
   
   (…)
   
   
   Uit: Bericht op “za 11 jan 2014, 16:13”, in de thread “Voetangels en klemmen op de geloofsweg"

• [12] Broeders en zusters, we zijn dus niet langer gebonden aan het aardse, om volgens aardse maatstaven te leven. [13] Als u wel zo leeft, zult u zeker sterven. Als u echter uw zondige praktijken doodt door de Geest, zult u leven. [14] Allen die door de Geest van God worden geleid, zijn kinderen van God. [15] U hebt de Geest niet ontvangen om opnieuw als slaven in angst te leven, u hebt de Geest ontvangen om Gods kinderen te worden – door Hem roepen wij God aan met ‘Abba, Vader’. [16] De Geest zelf verzekert onze geest dat wij Gods kinderen zijn. [17] En als we zijn kinderen zijn, zijn we ook zijn erfgenamen: erfgenamen van God, samen met Christus. Want wij delen in zijn lijden om ook met Hem te kunnen delen in Gods luister.
  
  Uit: Romeinen 8 (NBV21)

Groet,
TjerkB