De nieuw-apostolische "Gouden Kooi"

[Jabob65]

@all, mijn favoriet is zoals bekend Jan Rasker, nog steeds het voorbeeld van het onversneden woord en gisteravond vielen we helemaal met de neus in de boter want het ging over het bruiloftsfeest!

En wat het natuurlijk extra mooi maakt dat is het punt van de exclusiviteit, Charles Dickens huurde met de kerst altijd een bedelaar, die zette hij buiten voor het raam en dan gooide die af en toe een lamsbout naar buiten, optimaal genieten!

Maar alle gekheid op een stokje, de bruid van Christus, hoe stel je je dit in hemelsnaam voor...

Hoe dan ook, volgens de dienstleider wordt dit het grootste feest ooit.

Feitelijk komt het hier op neer: het is een kwestie van volhouden.

Meister Eckhart zegt: over God wil ik zwijgen.

Wittgenstein zegt: waarvan men niet kan spreken, daarover moet men zwijgen.

[TjerkB]

@Jabob65

Het gesproken woord tijdens deze weekdienst in Tweede Exloërmond laat zich wellicht samenvatten met een bekende versregel:

"Aardse lasten worden licht, als mijn geestesblik zich richt op het doel, waarheen 't Gezantschap Gods mij leidt."

In de prediking ligt de nadruk doorgaans sterk op de vermeende opgaaf dat ieder in het leven behoorlijk zal moeten leren afzien en dat wie daar bij voorkeur zonder klagen en vragen goed genoeg in slaagt, (naar Openbaring 2: 10) de kroon des levens wacht.

Dragen de verzuchtingen die men constant slaakt en waaraan toehoorders blootstaan, wel bij aan ware vreugde in het hier en nu?

Groet,
TjerkB


N.B.

(...)

(...)
... al kaart je in de Nieuw-Apostolische Kerk zonder enige pretentie bij een (hogere) verantwoordelijke leidinggevende (conform de Leidraad "dienen en leiding geven") aan dat je onheus wordt bejegend en dat je gezondheid eronder lijdt omdat er aan die toestand maar geen einde schijnt te komen, zelfs dan draait men "op de automatische piloot" het bekende bandje af: 1) bid je er wel genoeg voor dat de zaken zich ten goede keren, 2) begrijp je wel dat alles ongetwijfeld met de beste bedoelingen gebeurt, 3) kun je wel de minste zijn, 4) besef je wel welke offers er door deze dienaren gedurig worden gebracht, 5) zou je er niet overheen stappen, 6) ligt het niet voor een deel ook aan jezelf, 7) waarom laat je het verleden niet gewoon rusten, 8) tel je niet liever al je zegeningen, 9) laten wij samen het in Gods hand leggen, 10) alles dient tot onze vorming, enzovoort. Dit verschijnsel heb ik voor mijzelf uiteindelijk maar een naam gegeven, te weten "de ondoordringbare laag". Je komt er met je verhaal over de ellende die je wordt berokkend door collega-zegenaars bij de "dienaren" namelijk niet doorheen. Met geen mogelijkheid. "Zinloos geestelijk geweld" derhalve. Al zeg je dat er extra bij, óók dan schieten de betrokkenen steevast in de "nach dem neuapostolischen Glaubensverständnis" voorspelbare psychologische reflex: men maakt zich ervan af. Onder vrijwel geen enkele omstandigheid vinden slachtoffers in deze kerk gehoor.

(...)


Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "29 aug 2012, 21:16", in de thread "Vrede laat Ik u, Mijn vrede geef Ik u"

Uit: Bericht op "za 28 jun 2025, 09:53", in de thread "Dingen achter je laten, een prediking van Jan Rasker"

[Jabob65]

Dat is een heel indringende vraag Tjerk, nog los van de vraag of het überhaupt wel zo zinvol is om te projecteren naar iets buiten jezelf en ook buiten het huidige moment.

Alles speelt zich af in je geest, Jezus, de Rabbi, zegt niet voor niks, het koninkrijk van God is in u..!

(dus projecteer het nu niet buiten jezelf).

[TjerkB]

(...)
Dragen de verzuchtingen die men constant slaakt en waaraan toehoorders blootstaan, wel bij aan ware vreugde in het hier en nu?

(...)

Dat is een heel indringende vraag Tjerk, nog los van de vraag of het überhaupt wel zo zinvol is om te projecteren naar iets buiten jezelf en ook buiten het huidige moment.

(...)
Jezus, de Rabbi, zegt niet voor niks, het koninkrijk van God is in u..!

(...)

@Jabob65

Misschien begreep ik het verkeerd of haastig maar half, maar bedoelde je -vrij vertaald- te zeggen dat de hemelse heerlijkheid die uitgaat van het koninkrijk dat God in onszelf wil voleindigen, zich beter niet kan laten overweldigen door welke veronderstelde externe dissonant dan ook?

Graag herinner ik in deze samenhang aan het onderstaande...

• (...)
  Een katholieke priester verwoordde het gebod van de naastenliefde op een nieuwe manier. Hij zei: Als je een ander gelukkig maakt, zul je zelf gelukkig worden. Mensen zijn geroepen om elkaar gelukkig te maken om zo zelf geluk te ontvangen. Onze toekomst is in menig opzicht onduidelijk.
  
  Maar steeds weer klinken de woorden van de Heer:
  
  Ik heb u gedragen
  en opgetild
  vanaf de moederschoot.
  Ik heb het gedaan
  en Ik blijf het doen.
  Ik zal u dragen en verlossen.
  
  Deze belofte van God geeft ons, bij alle ongewisheid van de tijd, voldoende licht op onze weg naar morgen. In kracht van de Geest van de Heer kunnen wij een zoutend zout en een lichtend licht zijn. Participeren waar mogelijk, elkaar dragen en waarborgen waar nodig. Zo kunnen wij de navolging van Christus zichtbaar maken in het Nederland van vandaag.
  
  Meditatie bij Jesaja 46, 3b-5 en Mattheus 5, 13-16 van mgr. dr. Gerard de Korte op het Christelijk Sociaal Congres 2014

Uit: Bericht op "do 28 aug 2014, 13:20", in de thread "Hendrik Appels zingt Rienzi: Allmächt'ger Vater"

... want ik denk dat het in openbare erediensten níet zou mogen mankeren aan de ruimte om elkaar dienovereenkomstig op de been te houden.

Groet,
TjerkB


P.S.

(...)
Ook herinnerde ik mij een passage uit een interview, lang geleden, met dominee Herman Hegger, die eerder een rooms-katholieke priester was:

Het protestantisme noemt hij een 'praatcultuur'. "In een dienst is er maar één man voortdurend aan het woord. Hij praat maar en hij praat maar."

"Wij" mensen kunnen er wat van - van horen, schrijven en: praten! Maar ook het volgende -en graag deel ik het opnieuw- kwam weer bij mij op:

(...)
Ooit viel ik één keer in voor een dienaar die godsdienstonderwijs gaf. Onze voorganger gaf hierbij in overweging in het betreffende leerboek eventueel een ander hoofdstuk te kiezen dan het geplande. Mijn oog viel op het hoofdstuk waarin het handelde over Filippus en de Ethiopiër, in Handelingen 8: 26-40. Door God geleid ontmoetten die twee elkaar, met een werkelijk zegenrijke uitkomst. Eén van de kinderen (want: Alle Dagen Heel Druk) had er tot dan toe weinig blijk van gegeven bij de les te zijn. Hij was zelfs onder de tafel gaan zitten waardoor ik aannam dat hij die keer weinig meekreeg. Aan de groep vertelde ik over Filippus dat hij op de dag van die bewuste ontmoeting 's ochtends misschien wel had gebeden: "Lieve God, als ik vandaag even iets voor u kan betekenen, geef dan alsjeblieft een seintje! Amen." Prompt hoorde ik onder de tafel gestommel, waarna het kind van wie ik in mijn onnozelheid had gedacht dat het niet oplette, opsprong en blij uitriep: "Dat ga ik doen!!"

(...)


Uit: Bericht op "ma 02 okt 2023, 12:14", in de thread "Inaugurele rede op 26 november 2021 van prof. dr. Jan Loffeld: Getting to know God after God"

(...)


Uit: Bericht op "za 02 nov 2024, 11:33", in de thread "Misbruik door katholieke priesters en paters"

[Jabob65]

Tjerk, je schrijft:

Misschien begreep ik het verkeerd of haastig maar half, maar bedoelde je -vrij vertaald- te zeggen dat de hemelse heerlijkheid die uitgaat van het koninkrijk dat God in onszelf wil voleindigen, zich beter niet kan laten overweldigen door welke veronderstelde externe dissonant dan ook?

--

Ja, een externe dissonant is niet heel fijn en het doet pijn aan de oren maar eigenlijk is er buiten jezelf sowieso niets, er bestaat niet eens een objectieve werkelijkheid buiten jezelf en dus ook geen geprojecteerde.

[ZwartSchaap]

@ jABOB65,

Je schrijft over jouw favoriete D.Oudste Jan R.
Ik denk dat je op het goede spoor zit. Een broeder uit de gemeente
Hoogezand sprak zijn ontevredenheid over Jan R uit aan Ap. Klene.
Toen hij nog niet was uitgesproken sprak Klene de volgende woorden,
Hoe kan u dit nu zeggen, Oudste R is de beste Distr voorganger die wij
in Nederland hebben.
Dit was dus einde gesprek en daar ging het Peter Klene om.

[TjerkB]

(...)
Een broeder uit de gemeente
Hoogezand sprak zijn ontevredenheid over Jan R uit aan Ap. Klene.
Toen hij nog niet was uitgesproken sprak Klene de volgende woorden,
Hoe kan u dit nu zeggen, Oudste R is de beste Distr voorganger die wij
in Nederland hebben.
Dit was dus einde gesprek...

(...)

@ZwartSchaap
@all

Mijn ervaring is ook dat bij een mededeling zoals over het hier bedoelde voorval men in de Nieuw-Apostolische Kerk ongeïnteresseerd wegkijkt. Hooguit zie je nog iemand denken: dat is toch een zaak voor de dienaren? Met andere woorden: wat kunnen wíj daar nou aan doen - niets toch?

Groet,
TjerkB

[TjerkB]

Bijgewerkt: 20-11-2025, 17:30 uur]

AI-overzicht

• Het voornaamste gebod in de Bijbel is het dubbelgebod van de liefde, die uit twee delen bestaat: God liefhebben met heel je hart, ziel en verstand, en je naaste liefhebben als jezelf. Jezus noemde deze twee geboden de basis van de hele Wet en de profeten.
  
  Eerste gebod: "U zult de Heer uw God liefhebben met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand".
  Tweede gebod: "U zult uw naaste liefhebben als uzelf".

Zoekopdracht:
https://www.google.com/search?q=het+voo ... e&ie=UTF-8

@all

Vanochtend dacht ik hierover: het was vervolgens natuurlijk niet van de ene dag op de andere dat Maarten Luther aankwam met 95 stellingen. Aansluitend zou het nog bijna 484 jaar duren alvorens de apostel Peter Klene in onze gemeente aankondigde dat er een Leidraad op komst was:

(...)
Onze kerkelijke autoriteit wordt uitgeoefend in liefde, gerechtigheid en een voorbeeldig gedrag.

(...)


Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "14 mar 2011, 19:34", in de thread "NAK-Leidraad Dienen en leiding geven"

Hoewel de nieuw-apostolische Leidraad nu al ruim 24 jaar voorhanden is, is wachten nog steeds op het praktijkgedeelte van deze fraaie theorie.

Groet,
TjerkB


P.S. Misschien voegt de volgende quote hier nog iets toe:

(...)

Nadat ik noodgedwongen (!) mijn lidmaatschap had opgezegd, schreef ik aan één van de bestuursleden die ik persoonlijk goed ken nog het volgende:

• Ten afscheid
  
  Door middel van dit schrijven wil ik verduidelijken hoe het komt dat er voor mij geen andere keuze overbleef dan het lidmaatschap van onze kerk op te zeggen. Onze D.Ap. gaf in diens reactie op mijn laatste e-mail aan jou (02/05/2007 11:46) aan mijn verzoek te eerbiedigen.
  
  Van een aantal zaken in onze kerk heb ik door de jaren heen een enorme afkeer gekregen. Wat daarbij de kroon spant is nonchalance van ambtsdragers die zichzelf hogere dienaren noemen. Nonchalance met name welke zich uit in het weglopen voor verantwoordelijkheden.
  
  Ik ben ervan overtuigd geraakt dat de Stamapostel en de gezamenlijke Districtsapostelen handelen in strijd met het Tweede Gebod door in Vragen en Antwoorden te stellen dat de Nieuw-Apostolische Kerk dient te worden beschouwd als het opnieuw opgerichte verlossingswerk van de Heer, en dat diezelfde kerk wordt geregeerd door de Heilige Geest. Zie vraag 167 van de Nederlandse uitgave 1993.
  Met dit uitgangspunt is er boven Gods akkerwerk een kunsthemel met kunstlicht aangebracht.
  
  Op deze wijze is de nieuw-apostolische geloofsleer tot een nieuw “gouden kalf” gemaakt. Gelovigen wordt voorgehouden dat de Heilige Geest een religieuze organisatie zou kunnen bezielen, terwijl ambtsdragers worden geacht, zulks op straffe van uitsluiting, zich geheel en al aan zgn. Lehraussagen te conformeren. Hiermee worden schapen Zijner weide te grazen genomen. Bestuurders wijzen de verantwoordelijkheid af voor hun aandeel in de gestichte verwarring en zij laten slachtoffers met (blijvend) geestelijk letsel goeddeels aan hun lot over.
  
  Dit is de kern van mijn bezwaar tegen de handelwijze van verantwoordelijken in onze kerk. Het valt mij op dat hogere dienaren, wanneer het er soms om spant, geregeld ervoor kiezen de verantwoordelijkheid voor hun handelen af te wentelen op onschuldige (goed)gelovigen. Hierbij valt bijvoorbeeld te denken aan de verklaring t.a.v. de Boodschap van St.Ap. Bischoff, of recentelijk aan de verklaring van Ap. Krause in de kwestie Hamburg-Blankenese. Zie mijn e-mail 01/05/2007 22:13.
  
  Het valt mij steeds meer op hoezeer er zich in onze kerk omstandigheden aftekenen van polarisatie, disharmonie en desintegratie. Anders gezegd, er ontstaat verdeeldheid doordat de overigens gedurig veranderende geloofsleer steeds meer dwingend wordt opgelegd; er ontstaat ongenoegen doordat er steeds minder ruimte is voor ieders spontane inbreng; en er ontstaat ontevredenheid doordat de kerkleiding zich het lot van “zwerfkinderen” niet aantrekt. Met zwerfkinderen bedoel ik kinderen Gods die het aldus aangemeten keurslijf niet paste...
  
  Bij de aankondiging van de Leidraad Dienen en leiding geven raakte ik, zoals je weet, destijds volkomen in de war. Ik zag er geen waarborg in voor betere zielzorg, doch veeleer een poging van het internationale kerkbestuur om af te komen van het imago van een sekte. Toen die Leidraad later verscheen, bleek er niets in te staan over wat zielzorg feitelijk omvat. In datzelfde licht zie ik de op handen zijnde catechismus. Niet dat er iets tegen zou zijn op het afwerpen van dat vervelende imago, doch moet de theorie prevaleren boven de praktijk?
  
  Ergens schreef ik: “Men heeft niet in de gaten dat wie met Zijn woord aan de haal gaat, terstond wordt verblind voor Zijn waarheid.” (...) Zie evt. http://www.nakobserver.nl/phpbb2/viewto ... ight=#8703. Ik zou willen dat hogere dienaren zich rekenschap geven van de nagalm die hun handelen meebrengt, en dan speciaal voor hen die -tegen de geloofsleer in- niet anders kunnen dan afzien van een “onbegrensd vertrouwen” in ambtsdragers van de Nieuw-Apostolische Kerk.
  
  Amersfoort, 4 mei 2007

Op het bovenstaande schrijven kreeg ik geen antwoord. De karavaan trok verder. Zonder mij. Ik was nog wel in leven, maar nu had ik mij "nach dem neuapostolischen Glaubensverständnis" afgewend van "het levende altaar". Ik wilde de dingen zeker beter weten dan mijn "zegenaars". Wie zich zo weerbarstig opstelt, kan niet worden geholpen... Ik had tot het einde moeten volharden - maar waarin eigenlijk?

(...)


Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "Di 25 Jan 2011, 15:33", in de thread "Een gezonde dosis respect voor wie God zendt... "

N.B.
Zie tevens het bericht op "wo 17 aug 2022, 08:15", in de thread "Tussenbalans en hoe nu verder..."

[TjerkB]

@all

Nadat Christus Jezus twee geboden noemde om zo eenvoudig mogelijk te verduidelijken wat feitelijk de basis is van de hele Wet en de profeten, moet dit voor tallozen die zich opwierpen als bemiddelaars tussen gelovigen en hun 'god' een ál te simpele voorstelling van zaken zijn geweest. Er moest een verdienmodel komen met zó veel ho­cus po­cus, dat 'uitverkorenen' zich door krui­pen en vlei­en in de gunst probeerden te drin­gen. Goedgelovigen vielen ten prooi aan machtsdenken en sluw aangepakte machtspolitiek zou dan ook voortaan onmeedogend de dienst uitmaken.

Altijd heb ik het verschrikkelijk gevonden om te spreken van "apostolische kritiek" of, zoals nu, het nog weer te hebben over een "Gouden Kooi". Maar een goudeerlijk bestaan of een gouden toekomst verdragen zich toch geenszins met verschijnselen van wát voor machtsmisbruik dan ook?

Groet,
TjerkB


P.S.

(...)
Gevoelsmatig ben ik tot aan het einde toe gebleven. Toen ik wegging, was voor mij de maat echt vol. Het moest niet nóg gekker worden. Maar dat werd het wél. (...) Als ik nu op de ontwikkelingen terugkijk, heb ik er minstens 21 jaar over gedaan om de kerk die ik verliet, vaarwel te zeggen. Achteraf bezien was het zowel een overkill als een gebrek aan informatie waardoor ik relevante zaken niet goed in perspectief kreeg. Tegelijkertijd is er in deze kerk constant "ruis op de lijn" vanwege schuldgevoelens die opkomen doordat er in het "werk Gods" vrijwel steeds een groter beroep op gelovigen wordt gedaan dan men kan waarmaken.

(...)
Over het doen en laten van "hoge(re) dienaren" in de Nieuw-Apostolische Kerk "wordt niet gecorrespondeerd", zo werd het mij wel duidelijk. Kritiek op broeders aan wie door "nóg hogere dienaren" vele goddelijke ponden zijn toevertrouwd, wordt door laatstgenoemden opgevat als kritiek op hunzelf (en daarmee feitelijk op de god die vierkant achter al hun beslissingen staat). Wie in de ogen van quasi-verongelijkte "zegenaars" daarbij een grens heeft overschreden, zal in het gunstigste geval alleen nog worden gedoogd. Sympathie kan slechts worden herwonnen door (hooggeplaatsten in) de organisatie buitengewoon van dienst te zijn. (...)


(...)
Onder schijn van oprechtheid regeert er in deze kerk een geestelijke elite die het bij haar "dienaren" afdwingt alle ongeschreven NAK-codes en (gedrags)voorschriften te eerbiedigen welke deze schijn in stand houdt. Maar o wee als iemand dat machtsspel doorkruist of er blijk van geeft het te doorzien. Dan zijn gaandeweg alle middelen geoorloofd om je te laten capituleren. Dit is ook precies wat er nu naar voren komt in de artikelenserie van Michael Koch bij Glaubenskultur-Magazine over de gebeurtenissen in de jaren '50 van de vorige eeuw. Naast duizenden andere gelovigen moesten toen vele kerkelijke ambtsdragers het ontgelden.

Hoewel het meteen al door de ingevoerde rangen en standen onder kerkelijke ambtsdragers (en hun families) in de Nieuw-Apostolische Kerk duidelijk zou mogen zijn dat het evangelie van Jezus Christus geweld wordt aangedaan, raken gelovigen vaak pas na eerst hoogst onaangename ervaringen te hebben opgedaan ervan doordrongen dat het in de organisatie feitelijk systeemfouten zijn, waardoor zelfs de waarheid wordt verzwegen en wantoestanden niet worden aangepakt. "Hoge dienaren" wensen niet op de vingers te worden gekeken. Men houdt elkaar de hand boven het hoofd. Juist hierop werd via dit Forum alsmaar gewezen.

(...)


Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "31 aug 2013, 22:43", in de thread "Uitgaan van wat het kind nodig heeft, kan niet meer"

[TjerkB]

[Bijgewerkt: 20:30 uur]

(…)
Altijd heb ik het verschrikkelijk gevonden om te spreken van "apostolische kritiek" of, zoals nu, het nog weer te hebben over een "Gouden Kooi".

(…)

@all

Het bericht op de Facebookpagina 'Apostolische Heiligdommen’ over een voor het 'Apostolisch Werk' mogelijk uiterste houdbaarheidsdatum deed mij, wat het Evangelie betreft, terugdenken aan de specifieke forumbijdragen die ik sindsdien in de bewuste thread al heb gememoreerd. Hetgeen ik daarmee inhoudelijk oprecht graag wilde antwoorden, sloot ik echter af met:

(…)
Zowat ongemerkt kon in het leven van velen een kerkelijke autoriteit binnendringen die van eenieder vergde het eigen roer uit handen te geven.

(…)

• [5] Johannes doopte met water, maar binnenkort worden jullie gedoopt met de heilige Geest.’ [6] Zij die daar bijeen waren, vroegen Hem: ‘Heer, gaat U dan binnen afzienbare tijd het koningschap over Israël herstellen?’ [7] Hij antwoordde: ‘Het is niet aan jullie om te weten wat de Vader in zijn macht heeft vastgesteld over de tijd en het ogenblik waarop deze gebeurtenissen zullen plaatsvinden. [8] Maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen om mijn getuigen te zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde.’
  
  Uit: Handelingen 1 (NBV21)

Uit: Bericht op “ma 16 mar 2026, 12:13”, in de thread “Is de uiterste 'houdbaarheidsdatum' van het Apostolische Werk verstreken?"

Zoals de natuur in het voorjaar adembenemend kan ontwaken, is het volgens mij ook echt in het werk van God:

• Al het leven stroomt uit U,
  al het leven stroomt uit U en bruist voort in duizend beken
  en bruist voort in duizend beken door de landen.
  Allen spreken: "Uwer handen werk zijn wij,
  Uwer handen werk zijn wij, Uwer handen werk zijn wij,
  Uwer handen werk zijn wij."
  
  Bron: Eerste couplet van lied 230, NAK-liederenbundel

• Wat kost’lijk levend water,
  en zuiver als kristal,
  vloeit uit de troon des Heren,
  heil brengend overal.
  
  Hemelleven wil het geven steeds in overvloed,
  zaligheid en vreugde werkend, diep in ons gemoed.
  
  Bron: Eerste couplet en refrein van lied 152, gezangboek GvAC (voorheen lied 139, gezangboek H.A.G.E.A., ed. 1953)

Niet spaarzaam en slechts naar goeddunken van een "kerkelijke autoriteit", doch werkelijk vanuit de hemel, in overvloed uit ontelbare bronnen:

• [13] Jezus antwoordde: ‘Iedereen die dit water drinkt zal weer dorst krijgen, [14] maar wie het water drinkt dat Ik hem geef, zal nooit meer dorst krijgen. Het water dat Ik geef, zal in hem een bron worden waaruit water opwelt dat eeuwig leven geeft.’
  
  Uit: Johannes 4 (NBV21)

Wanneer zulke liederen werden gezongen, gloedvol en met overtuiging, spatte voor mij als kind al de blijheid ervanaf! Van geen kant besefte ik nog hoe “van hogerhand” qua geloofsgehoorzaamheidsvereisten e.d. bij ons stilaan álle duimschroeven zouden worden aangedraaid. Resultaat:

• Het gerecht werd rondgediend, en zodra ze ervan proefden schreeuwden ze uit: ‘Godsman, de dood zit in de pot!’ Ze konden geen hap door hun keel krijgen.
  
  Uit: 2 Kon. 4: 40 (NBV21)

Niks mee te maken!!, vonden de zaakgelastigden namens de "ranghöchste Geistliche, geistliches Oberhaupt aller neuapostolischen Christen, Präsident en Stammapostel”. Later kwam het ze vermoedelijk goed uit dat in concurrente denominaties al werd gesproken van: secularisering. Het volk had gewoon niet tegen God moeten murmureren want voor ondankbaren die niet eten wat de pot schaft, wacht een “Te laat voor u!"


Nu kwam elders dus de vraag op of het misschien ophoudt met het apostolische werk. Neen:

• Maar Hij antwoordde: ‘Ik zeg u: als zij zouden zwijgen, dan zouden de stenen het uitschreeuwen.’
  
  Uit: Lucas 19: 40 (NBV21)

Iets anders nog, namelijk in analogie met wat er naar voren komt in de documentaireserie die de EO momenteel uitzendt over mogelijke sekten. Steevast in de afleveringen ervan gaan verantwoordelijken of hun woordvoerders gesprekken over wat anderen als grensoverschrijdend hebben ervaren, uit de weg. Sterker nog, men houdt de deur dicht. En aangesloten leden binnen de bedoelde groeperingen worden geacht te zwijgen. In een forumbijdrage over dit onderwerp citeerde ik:

(…)
Empathie: je verbinden met de ander door je diens werkelijkheid voor te stellen. De ander ontmoeten in de verbeelding van zijn of haar wereld.



Uit: Bericht op “za 14 mar 2026, 18:43”, in de thread “Wohin soll ich mich wenden (Franz Schubert) - opnieuw 'kalibreren' of...? Opmerkelijke vragen?"

Mijn gedachten dwaalden af naar de nieuw-apostolische geloofspraktijk want wie wat te vragen heeft, kan onverhoopt het volgende meemaken:

(…)
Op het voormalige Forum van Bauke Moesker stond ik bij wijze van spreken op een gegeven moment ontsteld te kijken - want: "Wat ík érg vind is, dat het in de Nieuw-Apostolische Kerk té veel gevraagd kán zijn als je kenbaar maakt dat je je -als christen- graag wilt beperken tot de volle waarheid. Aan die wens willen (!) velen (!) níet voldoen."

Vrij vertaald: als je je bij deze kerk zou kunnen melden bij het loket van een ruimte waar alle verantwoordelijken in opklimmende volgorde van hun belangrijkheid in een schier onafzienbaar lange rij met steeds chiquere bureaus achter elkaar te vinden zouden zijn, en je zou dan vragen naar degene die je als verantwoordelijke echt moet hebben om een gevoelige kwestie definitief tot een oplossing te brengen, zouden achter de dienstdoende loketbeambte werkelijk álle bazige bazen en bovenbazen inclusief de allerlaatste naar achteren doorverwijzen zodat uiteindelijk helemaal niemand zich daadwerkelijk verantwoordelijk toont. De loketbeambte zou je als vragensteller zonder rang of stand eerst hebben verwezen naar de laagste "hogere verantwoordelijke leidinggevende" in de rij. Die zou je in behoedzame bewoordingen kenbaar gemaakte zielsbegeerte, ogenschijnlijk al begrijpend luisterend, aandachtig aanhoren, het hoofd daarbij ook een beetje knikkend bewegen en dan antwoorden dat hij het, welbeschouwd, verstandig vindt, naar achteren wijzend, als je je zorgen ook nog deelt met diens "directe zegenaar". Hierna kom je bij de eerstvolgende "hogere verantwoordelijke leidinggevende", die graag uit de eerste hand, dus van jouzelf, in alle rust verneemt wat je bezwaart of zorgen baart en waardoor niet God de eerstaangeweze zou zijn om jouw smeekbede te verhoren. Aansluitend zou hij antwoorden dat hij het, welbeschouwd, verstandig vindt, naar achteren wijzend, als je je zorgen ook nog deelt met diens "directe zegenaar". Die zou je in behoedzame bewoordingen kenbaar gemaakte zielsbegeerte, ogenschijnlijk al begrijpend luisterend, aandachtig aanhoren, het hoofd daarbij ook een beetje knikkend bewegen en dan antwoorden dat hij het, welbeschouwd, verstandig vindt, naar achteren wijzend, als je je zorgen ook nog deelt met diens "directe zegenaar". Enzovoort tot de macht zeven. Wat je echter te melden had, was eenvoudig: "Wat ík érg vind is, dat het in de Nieuw-Apostolische Kerk té veel gevraagd kán zijn als je kenbaar maakt dat je je -als christen- graag wilt beperken tot de volle waarheid. Aan die wens willen (!) velen (!) níet voldoen." Belast en beladen beland je bij de dienstdoende stamapostel en die verwijst door naar "the Gospel".

Ziedaar het zinloos geestelijke geweld waarmee in de Nieuw-Apostolische Kerk ontluikend goddelijk leven in de knop wordt gebroken; ten dode is opgeschreven.

(…)


Uit: Bericht op “di 02 feb 2016, 19:46”, in de thread “Elfje"

Niets van empathie, maar wél iets van Liefde, of dat laatste zelfs allerminst?


Nog i.h.a. over het ‘Apostolisch Werk’ gesproken; het viel mij op, ook in reacties van ex-leden bij het Apostolisch Genootschap, dat toen zij de gemeenschap verlieten, broeders en zusters met wie men in de regel jarenlang bij tal van activiteiten saamhorig was opgetrokken, inhoudelijke gesprekken vrijwel áltijd uit de weg gingen. Op beslissende momenten bleek de veronderstelde zielsverwantschap pijnlijk op niets te berusten! Oftewel, in nieuw-apostolisch idioom: dat is een zaak voor de dienaren. Maar ja, ik heb het zélf meegemaakt; dan word je het riet in gestuurd.

Als dat bij mij en bij niet te tellen zó veel anderen niet al meteen de eerste keer óók was gebeurd; lopen dan nog steeds overal de kerken leeg?

• [25] Jezus riep hen bij zich en zei: ‘Jullie weten dat heersers hun volken onderdrukken en dat leiders hun macht misbruiken. [26] Zo mag het bij jullie niet gaan. Wie van jullie de belangrijkste wil zijn, moet dienaar van de anderen zijn, [27] en wie van jullie de eerste wil zijn, moet slaaf van de anderen zijn – [28] zoals de Mensenzoon niet gekomen is om gediend te worden, maar om te dienen en zijn leven te geven als losgeld voor velen.’
  
  Uit: Matteüs 20 (NBV21)

Er zijn stellingen betrokken, posities ingenomen, hindernissen opgeworpen, sancties uitgevaardigd, enzovoort. Zó gaat een antichrist te werk! Tegen wie zoiets onvoorbereid te verduren krijgt, kan achteraf wel worden ingefluisterd “Wát je overkomt heb je niet in de hand, maar hoe je daarmee omgaat wél”, maar dan zou ik willen stellen: Objection!! Wat een naaste (!) op enig moment te (ver)dragen heeft en met welk vermogen, kunnen derden eenvoudig niet bezien. Je zult door een akelig trauma maar worstelen en wakker liggen met (soms onzichtbaar) (blijvend) letsel. Denk je dan nú eens in dat zo’n trauma op de kerkvloer werd veroorzaakt én: dat de nood daarna niet vanaf diezelfde kerkvloer werd gelenigd.

De enige reactie die ik in de Nieuw-Apostolische Kerk in mij bekende gevallen bij bestuurders heb gezien komt neer op de vermoorde onschuld. Ik vind het ook faliekant verkeerd gelovigen voor te houden “ ...in het licht van de eeuwigheid" elk tranendal maar alvast voor gezien te houden. Zo duw je slachtoffers in een dissociatieve identiteitsstoornis! Dat is kwalijk en verwijtbaar het volstrekte tegenovergestelde van helpende hulp. In de geloofspraktijk lijkt het er voornamelijk om te gaan zónder te klagen en zónder vragen te stellen maar te wachten; tot de dood erop volgt. Wie zich ondertussen niet op gezette tijden vervoegt in één der kerkbanken, kan te horen krijgen dat door ontrouw alles voor niks is geweest!

In de genoemde EO-documentaireserie vertellen meerdere getroffenen hoe een belangrijk deel van hun leven ondermijnd werd door misleiding. Dan mag het tot overmaat van ramp toch niet gebeuren dat er wordt gebazeld: “Geef het een plekje!” Kom maar op met de exacte GPS-locatie.

In 2007 noemde ik déze aandachtspunten:

• alleen personen die via een aantal opvolgende geestelijke bedieningen in de organisatie zijn opgeklommen, krijgen tevens zeggenschap over geldzaken
• door de aandacht die nodig is voor de behartiging van organisatorische en bedrijfseconomische aangelegenheden houden leidinggevenden te weinig tijd over voor de geestelijke verzorging van naasten
• deze “ondergeschikten” hebben op dat punt niets in te brengen
• er is geen enkele uitwerking voorhanden over wat aangesloten leden onder zielzorg mogen verstaan
• de kerkleiding duldt geen machtskritiek en een degelijke klachtenregeling ontbreekt
• t.a.v. de macht die men uitoefent op grond van bestuursfuncties zijn er bijna geen procedures en regels
• leden kunnen nergens enig recht aan laten toetsen
• er bestaat geen enkele waarborg voor (de kwaliteit en de continuïteit van) zielzorg
• niemand vanuit de organisatie neemt het gegarandeerd voor je op wanneer je met zinloos geestelijk geweld onheus wordt bejegend
• bij de leden vindt men geen krachtig correctief vermogen om zaken te verbeteren

Is er al iets veranderd?

Groet,
TjerkB