@all
In het vorige bericht ging het mij uit een lied van vroeger dat ik aanhaalde, met name om déze passage:
- Of't al dan niet uw zin bekoort,
gaat om te doen eerst heen.
Dan komt er vrede in uw huis
en blijheid in 't gemoed.
Eerder heb ik wel eens verteld hoe het komt dat betekenisvolle liederen, zoals m.i. ook dít lied, ooit "aan de vergetelheid" werden prijsgegeven. Dat terzijde. De tekst van veel liederen kan ik echter onthouden doordat in de tijd dat ik organist was, ik mij bewust bezighield met de inhoud. Hoewel er heus ook wel liederen zijn, die bij nader inzien op zijn zachtst gezegd ertoe uitnodigen om bij tekstdelen een vraagteken te plaatsen, is mijn indruk nog altijd dat begenadigde lieddichters ons goddank hebben laten delen in talrijke waardevolle persoonlijke bezielde gedachten. Hiermee bedoel ik te zeggen dat hun inbreng toch wel van dien aard is dat ik deze niet graag voor betrekkelijk onbeduidend zou willen houden. Als ik het mij goed herinner was er in het ledenblad de Stem van de Wachter destijds een rubriekje
Waardevolle woorden van onze Stamapostel, maar wat daarnaast lieddichters hebben nagelaten in wat welbeschouwd indrukwekkende geloofsgetuigenissen zijn, blijft evenzeer van waarde! Ik vestig daar graag de aandacht op, net als op wat anderen soms wel degelijk te zeggen hebben zonder officieel "taak- of ambtsdrager" te zijn.
In de nieuw-apostolische geloofspraktijk wordt volgens mij nogal eens onnadenkend opgeroepen tot het ondersteunen van (hogere) dienaren, maar wáár blijft dan het oprechte verlangen om tot zegen te zijn in de zin van Jezus' opdracht "
Weid Mijn lammeren (...),
hoed Mijn schapen"? Zouden niet juist de Vader, Zoon en Heilige Geest de hulp bieden waarop nu vreemd genoeg "schapen Zijner weide" zélf worden aangesproken? Dit raakt aan een verbeterpunt (!) in de kerk waar verantwoordelijken naar mijn vaste overtuiging nodeloos al decennialang níet voor openstaan: voor gaven, met name ambtsgaven, zou meer ontzag op zijn plaats zijn naarmate het om medewerkers gaat die hoger op de ambtsladder staan. Hoe naasten (!) die geacht worden daarvan onophoudelijk blijk te geven ook kenbaar maken zichzelf niet gezien te voelen; er verandert... níets. Vandáár mijn opmerking:
TjerkB schreef: ↑ma 09 mar 2026, 16:05
In plaats van
"Licht na het donker" maakten in de Nieuw-Apostolische Kerk velen juist mee dat de hemel verduisterd raakte;
verduisterd werd!! Naasten isoleren en negeren, géén communicatie op ooghoogte, níet onderling gelijkberechtigd, bediend willen worden in plaats van dienen...
(...)
Juist op dit punt voelden door de jaren heen niet weinigen zich op enig moment moegestreden om daarop te attenderen. Men stuitte op
onwil, maar is zoiets niet nog véél zorgelijker dan onbedoeld een morele blindheid ergens voor? Commitment wordt afgestraft (!) met machtspolitiek.
Overigens lijkt elke
onverbiddelijke hiërarchie op deze manier slachtoffers te maken, maar dan is het wel zaak om de feiten onder ogen te zien, zonder vastgeroest te geraken in een destructieve denkwijze. De liefde van God sloopt de Zijnen niet, doch bouwt al deze dierbaren juist blij op.
In een forumbijdrage op 9 januari 2005, destijds bij NAKtuell, schreef ik dít erover:
(...)
Wat nog het onderwerp "dienen en leiding geven" betreft: ik zie persoonlijk in de opbouw van onze kerk wel een piramide, maar dan net andersom; met de top naar beneden. Meer dan twaalf legioenen engelen zorgen er wel voor dat deze niet kantelt!
(...)
Groet,
TjerkB
N.B.
BakEenEi schreef: ↑ma 02 sep 2013, 10:37
ACE schreef:(...)
Het is alleen nog maar erger geworden,
(...)
@ACE
Ik zou niet graag in de schoenen staan van degenen die veeleer "het systeem" hebben verdedigd in plaats van daadwerkelijk de Zijnen te hebben gediend.
Het op 4 december 2007 gepresenteerde zgn. Zelfbeeld begint als volgt...
- De door Jezus Christus gelegde weg naar heil in onze tijd
1. Jezus Christus leidt de Nieuw-Apostolische Kerk door levende Apostelen. Hun leer is gebaseerd op de Heilige Schrift.
Wacht even, zou ik willen zeggen. Val niet zo snel met de deur in huis want dit klopt eenvoudig niet! (...) Wat er in de Nieuw-Apostolische Kerk is gebeurd, is, dat men in woord en geschrift van de Schepper van hemel en aarde een afgodenbeeld heeft geboetseerd. Districtsapostel Armin Brinkmann sprak onlangs van een meerwaarde, terwijl hij nota bene de in de herziene (!) geloofsartikelen vervatte blauwdruk bedoelde voor de nieuw-apostolische catechismus. Bang, doodsbenauwd om precies te zijn, om zichzelf als machthebbers in Zijn werk (!) niet te kunnen rechtvaardigen, heeft men zich in alle denkbare bochten gewrongen om in eerste instantie in Duitsland de mensheid maar met een zo indrukwekkend mogelijke
ideologie te kunnen overtuigen. Wat ongelofelijk kortzichtig: men had eerst écht Jezus in het vaartuig moeten opnemen!! Zie lied
400, NAK-gezangboek.
Wie op deze manier zich al vergist bij de eerste afslag, dwaalt uiteindelijk steeds verder af...
Redactie schreef:(...)
In een bekend NAK-koorlied komt de versregel voor
"Ach wat baten vorm en namen, had ik Uwe zalving niet". Dát is hier van belang! Eerder verwees ik al eens naar een prachtig lied in het NAK-gezangboek, waarin gezongen wordt:
"Zijn w'oprecht in onze wegen, dan ons pad verlicht steeds is... " Ingewikkelder hoeft het allemaal niet te zijn.
(...)
Uit: Mijn bericht op "
Di 19 Jul 2011, 00:42" in de thread "Moat ik soms op myn broer passe?"
Groet,
BakEenEi
Bron: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen
Bauke Moesker- op "
02 sep 2013, 10:37", in de thread "Uitgaan van wat het kind nodig heeft, kan niet meer"