Verontruste vooraanstaande Apgenners hebben een brandbrief gestuurd aan het bestuur van het genootschap.
Zie: https://openletter.earth/brandbrief-aan ... U7cT4a6LvA
brandbrief verontruste vooraanstaande Apgenners
-
Baldwins51
- Berichten: 14
- Lid geworden op: za 14 okt 2023, 09:08
Re: brandbrief verontruste vooraanstaande Apgenners
De reactie van het bestuur is wel weer kenmerkend, men gaat weer op betrekkingsniveau zitten en men gaat niet in op de inhoud. Niks geleerd nog steeds de moral highground, en alles proberen met de mantel der liefde te bedekken. Hier breekt zich op dat medezeggenschap niet verankerd is in de organisatie, een bewuste keuze? Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, als het apgen niet nu gaat leren is ze ten dode opgeschreven, als het al niet te laat is....
Nieuwjaarsontmoeting zondag 11 januari 2026 Hilversum
@allen,
Gisteren vond de zogeheten Nieuwjaarsontmoeting, tevens eredienst, plaats vanuit de locatie (voorheen geheten de plaats van samenkomst) te Hilversum. Nanda Ziere-van der Heijden en Marten van der Wal gingen in deze eredienst voor. Thema: verbindingskracht. Vooral Marten van der Wal sprak z'n zorgen uit. In omfloerste bewoordingen. Het begrip 'brandbrief' viel niet. Hij merkte op, dat op de sociale media de golven hoog gingen (hij zei dit niet letterlijk, maar daar kwam het wel op neer). Hij sprak het vertrouwen uit, dat men samen eruit moet kunnen komen. Respectvol en bereid tot dialoog.
Gisteren vond de zogeheten Nieuwjaarsontmoeting, tevens eredienst, plaats vanuit de locatie (voorheen geheten de plaats van samenkomst) te Hilversum. Nanda Ziere-van der Heijden en Marten van der Wal gingen in deze eredienst voor. Thema: verbindingskracht. Vooral Marten van der Wal sprak z'n zorgen uit. In omfloerste bewoordingen. Het begrip 'brandbrief' viel niet. Hij merkte op, dat op de sociale media de golven hoog gingen (hij zei dit niet letterlijk, maar daar kwam het wel op neer). Hij sprak het vertrouwen uit, dat men samen eruit moet kunnen komen. Respectvol en bereid tot dialoog.
-
Baldwins51
- Berichten: 14
- Lid geworden op: za 14 okt 2023, 09:08
Re: brandbrief verontruste vooraanstaande Apgenners
Eerlijk gezegd vond ik het taalgebruik van Martin van der Wal nogal verhullend. Wat zei hij nu precies:
"Wanneer wordt het nu een mooie ontmoeting, wanneer wordt het nu mooi? Ik hoop dat het mooi wordt als het komende anderhalf uur, dat hier alle emoties mogen zijn, dat ze in jezelf tevoorschijn mogen komen, wat die emoties ook zijn.
Ook voor ons geldt. U begrijpt vast wel, dat we hier met dubbele gevoelens staan. U vast ook. Uuh we waren voornemens om met veel passie en elan u mee te nemen in de stappen in het genootschap, die we willen maken in het komende jaar. U heeft het kunnen lezen. We willen eerst aandacht schenken, aan de zorg die er leeft, want dat is nodig en we willen daarover met elkaar in gesprek gaan. In dialoog. Dát is ons werk, Zo doen we dat! En (onverstaanbaar) is niet de kracht van verbinding, is niet een slogan, maar dat is mijn geloof en dat is mijn werk. Nu en in 2026 en in alle dagen die komen. En als dat er is, dan wordt het mooi vanmorgen. Dat weet ik zeker en wij zijn erbij. Neemt u plaats".
De rest van de bijeenkomst werd met geen woord meer over de zorgen van de schrijvers van de brandbrief gerept.
V.d.Wal ging helemaal voorbij aan het gegeven dat het bestuur de afgelopen periode meermalen aangesproken op de zorgen die leven naar de broeders en zusters. Het bestuur denderde maar door. Grote woorden over ledenparticipatie, maar feitelijk is het zo dat het bestuur een lijst van onderwerpen/vraagstukken opstelt, die ze geschikt en/of belangrijk acht om participatief op te stellen.
Eindelijk komen nu de leden in beweging!
"Wanneer wordt het nu een mooie ontmoeting, wanneer wordt het nu mooi? Ik hoop dat het mooi wordt als het komende anderhalf uur, dat hier alle emoties mogen zijn, dat ze in jezelf tevoorschijn mogen komen, wat die emoties ook zijn.
Ook voor ons geldt. U begrijpt vast wel, dat we hier met dubbele gevoelens staan. U vast ook. Uuh we waren voornemens om met veel passie en elan u mee te nemen in de stappen in het genootschap, die we willen maken in het komende jaar. U heeft het kunnen lezen. We willen eerst aandacht schenken, aan de zorg die er leeft, want dat is nodig en we willen daarover met elkaar in gesprek gaan. In dialoog. Dát is ons werk, Zo doen we dat! En (onverstaanbaar) is niet de kracht van verbinding, is niet een slogan, maar dat is mijn geloof en dat is mijn werk. Nu en in 2026 en in alle dagen die komen. En als dat er is, dan wordt het mooi vanmorgen. Dat weet ik zeker en wij zijn erbij. Neemt u plaats".
De rest van de bijeenkomst werd met geen woord meer over de zorgen van de schrijvers van de brandbrief gerept.
V.d.Wal ging helemaal voorbij aan het gegeven dat het bestuur de afgelopen periode meermalen aangesproken op de zorgen die leven naar de broeders en zusters. Het bestuur denderde maar door. Grote woorden over ledenparticipatie, maar feitelijk is het zo dat het bestuur een lijst van onderwerpen/vraagstukken opstelt, die ze geschikt en/of belangrijk acht om participatief op te stellen.
Eindelijk komen nu de leden in beweging!
Het heilige vuur van de fakkel is (nagenoeg) gedoofd! - De fakkel is niet over te dragen aan een nieuwe generatie
@allen,
Ik heb de indruk dat het heilige vuur van de fakkel (nagenoeg) is gedoofd. De gedoofde fakkel is niet aan een nieuwe generatie over te dragen, want de jeugd is in de afgelopen jaren, decennia massaal afgehaakt. Cynisch gezegd: het bestuur van het Apostolisch Genootschap heeft een vooruitziende blik door de fakkel te verwijderen.
Ik heb de indruk dat het heilige vuur van de fakkel (nagenoeg) is gedoofd. De gedoofde fakkel is niet aan een nieuwe generatie over te dragen, want de jeugd is in de afgelopen jaren, decennia massaal afgehaakt. Cynisch gezegd: het bestuur van het Apostolisch Genootschap heeft een vooruitziende blik door de fakkel te verwijderen.
De crisis in het apgen en de onderliggende oorzaken
@allen,
Het was ook mijn observatie dat er niet meer gerept tijdens de nieuwjaarsontmoeting over de zorgen van de schrijvers van de brandbrief. En aan het eind moest v.d. Wal zijn gal nog spuwen over wat op internet geschreven werd over het apgen. Het is allemaal zo nep, zo fake en doen alsof maar feitelijk de wezenlijke problemen uit de weg gaan.
Van kritiek moet je leren, je moet het ter harte nemen; er wordt namelijk de vinger op heel wezenlijke problemen gelegd. Jarenlang hebben enkele moedigen er veel tijd en energie in gestoken om Baarn te wijzen op wat er fout gaat en te adviseren om onder andere te herbronnen, de lange lijnen van de traditie zichtbaar te maken en de geestelijke verzorging te professionaliseren. Dit alles stuit op een dikke muur. Als puntje bij paaltje komt houdt het bestuur critici aan het lijntje, probeert men de kritiek onder de pet te houden of anders hanteert men damage control en doet men alsof men echt luistert maar legt men kritiek de facto naast zich neer. Dit heeft tot gevolg dat het mensen afstompt, mismoedig maakt en men de pijp aan Maarten geeft. Ook de schrijvers van de brandbrief kregen nul op het rekest: Ondanks de vele gesprekken geeft het bestuur aan dat er geen enkele ruimte voor twijfel of aanpassing van de koers. Als je de stroom van kritiek niet echt serieus neemt en niet overeenkomstig die kritiek het beleid aanpast, dan neemt de kritiek verder toe en zal deze zich tegen je keren. Dat is wat er nu in alle openheid aan het gebeuren is.
Dat het negeren van kritiek zolang kan doorgaan vindt onder andere zijn oorzaak in het feitelijk dat er onvoldoende werkende corrigerende mechanismes zijn ingebouwd. De raad van toezicht is een wassen neus, de klachtenprocedure tegen geestelijke verzorgers idem dito. Zeggenschappen van leden met voldoende mandaat en beslissingsbevoegdheid om ook het bestuur naar huis te sturen is wat nu node ontbreekt.
Aan het negeren van kritiek liggen de schaduwkanten van het apostolische DNA ten grondslag. Dit is een koepelterm waaronder een aantal verschillende aspecten valt. Allereerst betreft het de gevaarlijke combinatie van narcisme en codependentie. Narcisme komt tot uitdrukking in onder andere manipulatief gedrag, een hoge mate van zelfingenomenheid, kritiek negeren, geen zelfreflectie, het achter de ellenbogen hebben, over mensen heen lopen en de schuld van het eigen falen bij anderen leggen, victim blaming, welbespraakt maar tegelijkertijd oppervlakkig zijn, autonoom handelen, en niet transparant zijn hoe de hazen echt lopen en waarom aanpassingen worden doorgevoerd. Verder zien we narcisten draaien, de waarheid verdraaien, ronduit liegen, doen alsof ze antwoord geven op vragen maar dat feitelijk niet doen. Dit soort gedrag zien we van hoog tot laag nog altijd bij het apgen. Ik weet dit uit eigen ervaring…
Bij codependentie gaat het om pleasen, zichzelf wegcijferen, de confrontatie uit de weg gaan, geen grenzen stellen, geen kritiek durven uiten, alles doen wat de narcisten vragen en de eigen gevoelens en waarheid niet te uiten. Het is daarbij belangrijk om te beseffen dat codependenten en narcisten elkaar instandhouden. Dit patroon is een erfenis van Slok I en II, en is aan het afbrokkelen, maar een aantal aspecten is hiervan nog steeds te zien. Kijk maar naar het voorbeeld van de damage control na het verschijnen van het boek Apostelkind, het abjecte en immorele gedrag van deze club na het overlijden van een lid dat geen sluiten van een levensboek wilde en nu het negeren van openlijke kritiek op de koers.
Een ander aspect van de schaduwkant is de kloof tussen Baarn en de leden zoals die onder Slok I en II is ontstaan en die nog altijd bestaat. Men heeft geen voeling met wat er echt speelt en wat de leden echt denken over het genootschap, wat men vindt van het handelen van het bestuur, waarom ze in groten getale niet meer participeren. Het ontbreekt aan een gezonde dialoog. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het bestuur zich niet herkent in de geconstateerde kloof in de brandbrief.
De consequenties van de schaduwkanten van het apostolische DNA zijn onder andere het onder de oppervlakte blijven van wat er werkelijk speelt, daden die in strijd zijn met de hoge idealen en dus moreel verval, het afbrokkelen van geloofwaardigheid, non-participatie en afhaken van leden. Dat dit zo lang is blijven voortduren komt door een aantal factoren. Voor een deel is het een deel een blinde vlek, maar voor belangrijk deel ook doordat men niet de olifant in de kamer wil zien, de problematiek ontkent, het beter denkt te weten en afwezigheid van corrigerende mechanismen.
Ik hoop dat de schrijvers van de brandbrief voet bij stuk houden, zich geen rad voor ogen laten draaien nu ze weer in gesprek gaan en voet bij stuk houden. Als het bestuur halsstarrig blijft door niet de campagne per direct te stoppen en te stoppen met de nieuwe huisstijl en niet de koers gaan inzetten op de wezenlijke issues die er aan de huidige situatie ten grondslag liggen zoals een gebrek aan fundament, diepgang, het uitroeien van de schaduwkanten van het apostolische DNA en een gebrek aan zeggenschap van leden, dan hoop ik dat de schrijvers de streep trekken en het draagvlak van het bestuur openlijk ter discussie gaan stellen en daarvoor wederom steun zoeken via een open brief. En als dat allemaal niet helpt dan oproepen tot protest door leden op te roepen geen financiële bijdrages meer te doen, de weekbrieven ongeopend retour te sturen, de diensten niet meer te bezoeken en ook aan alle andere activiteiten niet meer deel te nemen.
Alexander
Het was ook mijn observatie dat er niet meer gerept tijdens de nieuwjaarsontmoeting over de zorgen van de schrijvers van de brandbrief. En aan het eind moest v.d. Wal zijn gal nog spuwen over wat op internet geschreven werd over het apgen. Het is allemaal zo nep, zo fake en doen alsof maar feitelijk de wezenlijke problemen uit de weg gaan.
Van kritiek moet je leren, je moet het ter harte nemen; er wordt namelijk de vinger op heel wezenlijke problemen gelegd. Jarenlang hebben enkele moedigen er veel tijd en energie in gestoken om Baarn te wijzen op wat er fout gaat en te adviseren om onder andere te herbronnen, de lange lijnen van de traditie zichtbaar te maken en de geestelijke verzorging te professionaliseren. Dit alles stuit op een dikke muur. Als puntje bij paaltje komt houdt het bestuur critici aan het lijntje, probeert men de kritiek onder de pet te houden of anders hanteert men damage control en doet men alsof men echt luistert maar legt men kritiek de facto naast zich neer. Dit heeft tot gevolg dat het mensen afstompt, mismoedig maakt en men de pijp aan Maarten geeft. Ook de schrijvers van de brandbrief kregen nul op het rekest: Ondanks de vele gesprekken geeft het bestuur aan dat er geen enkele ruimte voor twijfel of aanpassing van de koers. Als je de stroom van kritiek niet echt serieus neemt en niet overeenkomstig die kritiek het beleid aanpast, dan neemt de kritiek verder toe en zal deze zich tegen je keren. Dat is wat er nu in alle openheid aan het gebeuren is.
Dat het negeren van kritiek zolang kan doorgaan vindt onder andere zijn oorzaak in het feitelijk dat er onvoldoende werkende corrigerende mechanismes zijn ingebouwd. De raad van toezicht is een wassen neus, de klachtenprocedure tegen geestelijke verzorgers idem dito. Zeggenschappen van leden met voldoende mandaat en beslissingsbevoegdheid om ook het bestuur naar huis te sturen is wat nu node ontbreekt.
Aan het negeren van kritiek liggen de schaduwkanten van het apostolische DNA ten grondslag. Dit is een koepelterm waaronder een aantal verschillende aspecten valt. Allereerst betreft het de gevaarlijke combinatie van narcisme en codependentie. Narcisme komt tot uitdrukking in onder andere manipulatief gedrag, een hoge mate van zelfingenomenheid, kritiek negeren, geen zelfreflectie, het achter de ellenbogen hebben, over mensen heen lopen en de schuld van het eigen falen bij anderen leggen, victim blaming, welbespraakt maar tegelijkertijd oppervlakkig zijn, autonoom handelen, en niet transparant zijn hoe de hazen echt lopen en waarom aanpassingen worden doorgevoerd. Verder zien we narcisten draaien, de waarheid verdraaien, ronduit liegen, doen alsof ze antwoord geven op vragen maar dat feitelijk niet doen. Dit soort gedrag zien we van hoog tot laag nog altijd bij het apgen. Ik weet dit uit eigen ervaring…
Bij codependentie gaat het om pleasen, zichzelf wegcijferen, de confrontatie uit de weg gaan, geen grenzen stellen, geen kritiek durven uiten, alles doen wat de narcisten vragen en de eigen gevoelens en waarheid niet te uiten. Het is daarbij belangrijk om te beseffen dat codependenten en narcisten elkaar instandhouden. Dit patroon is een erfenis van Slok I en II, en is aan het afbrokkelen, maar een aantal aspecten is hiervan nog steeds te zien. Kijk maar naar het voorbeeld van de damage control na het verschijnen van het boek Apostelkind, het abjecte en immorele gedrag van deze club na het overlijden van een lid dat geen sluiten van een levensboek wilde en nu het negeren van openlijke kritiek op de koers.
Een ander aspect van de schaduwkant is de kloof tussen Baarn en de leden zoals die onder Slok I en II is ontstaan en die nog altijd bestaat. Men heeft geen voeling met wat er echt speelt en wat de leden echt denken over het genootschap, wat men vindt van het handelen van het bestuur, waarom ze in groten getale niet meer participeren. Het ontbreekt aan een gezonde dialoog. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het bestuur zich niet herkent in de geconstateerde kloof in de brandbrief.
De consequenties van de schaduwkanten van het apostolische DNA zijn onder andere het onder de oppervlakte blijven van wat er werkelijk speelt, daden die in strijd zijn met de hoge idealen en dus moreel verval, het afbrokkelen van geloofwaardigheid, non-participatie en afhaken van leden. Dat dit zo lang is blijven voortduren komt door een aantal factoren. Voor een deel is het een deel een blinde vlek, maar voor belangrijk deel ook doordat men niet de olifant in de kamer wil zien, de problematiek ontkent, het beter denkt te weten en afwezigheid van corrigerende mechanismen.
Ik hoop dat de schrijvers van de brandbrief voet bij stuk houden, zich geen rad voor ogen laten draaien nu ze weer in gesprek gaan en voet bij stuk houden. Als het bestuur halsstarrig blijft door niet de campagne per direct te stoppen en te stoppen met de nieuwe huisstijl en niet de koers gaan inzetten op de wezenlijke issues die er aan de huidige situatie ten grondslag liggen zoals een gebrek aan fundament, diepgang, het uitroeien van de schaduwkanten van het apostolische DNA en een gebrek aan zeggenschap van leden, dan hoop ik dat de schrijvers de streep trekken en het draagvlak van het bestuur openlijk ter discussie gaan stellen en daarvoor wederom steun zoeken via een open brief. En als dat allemaal niet helpt dan oproepen tot protest door leden op te roepen geen financiële bijdrages meer te doen, de weekbrieven ongeopend retour te sturen, de diensten niet meer te bezoeken en ook aan alle andere activiteiten niet meer deel te nemen.
Alexander
Re: brandbrief verontruste vooraanstaande Apgenners
Deze reactie van mij op een ander gremium sluit aan bij de reactie van @alexander.....
Het bestuur zegt verrast te zijn door de brandbrief,170 handtekeningen in 24 uur is geen verrassing, dat is een noodsignaal. Toen ik nog lid was, voelde ik die spanning al tussen wat er werd bedacht in Baarn en wat er in de gemeenschappen leefde. Het lijkt erop dat die kloof niet kleiner, maar groter is geworden.
“We herkennen de gemeenschappelijke drijfveer.” geeft het bestuur aan in de brief naar de voorgangers over de brandbrief.
Dit zinnetje raakt precies aan waarom ik destijds ben vertrokken. Alles wordt gladgestreken onder het idee dat “we uiteindelijk toch hetzelfde willen”. Maar dat klopt hier niet. De brandbrief gaat niet over drijfveren, maar over fundamenteel verschillende prioriteiten en zienswijzen. Dat moet je gewoon onder ogen zien en benoemen.
De oproep aan voorgangers om te helpen verbinden.
Dat schuurt. Mensen die al tussen gemeenschap en bestuur in staan, krijgen er nu een probleem bij dat zij niet veroorzaakt hebben. Dit is geen verbinding organiseren, dit is verantwoordelijkheid doorschuiven en proberen het probleem in te dammen.
Wat ik mis: antwoorden
De brandbrief is concreet. Drie duidelijke vragen, in de bestuursreactie zie ik ze niet beantwoord:
Wordt de campagne gepauzeerd? → We blijven luisteren
Wordt de huisstijl teruggetrokken? → We zoeken verbinding
Komt er een herijkte meerjarenvisie? → We willen samen leren
Dit zijn geen antwoorden. Dit is taal die tijd koopt. Precies dat patroon herkende ik vroeger ook al.
Ik ben destijds weggegaan vanwege de onduidelijkheid over identiteit, de nadruk op sfeer boven inhoud, en gesprekken die zorgvuldig werden gevoerd maar nergens toe leidden. En in deze reactie zie ik datzelfde mechanisme terug. Pas later las ik een analyse van Robin Brouwer (2018), die voor mij veel verklaarde. Hij beschreef hoe in het genootschap een communicatieve cultuur kan ontstaan waarin kritiek al snel als storend wordt ervaren:
“Tijdens vergaderingen ontstaat er een belevingssfeer die weinig ruimte laat voor negatieve gevoelens of als negatief ervaren situaties. Het inbrengen van cijfers of kritische analyses wordt ervaren als contra-intuïtief.”
Dat is precies wat hier gebeurt, de brandbrief is concreet en scherp. De reactie is relationeel en procesmatig.
Mooie woorden, maar het zijn proceswoorden, geen beleid.
Een patroon dat ik maar al te goed ken en wat mij destijds al frustreerde, zie ik hier opnieuw:
Emotionele filtering: “het raakt ons” in plaats van “wat doen we nu”
Vorm boven inhoud: verbinding belangrijker dan de vraag wáármee
Vage begrippen: “apostolisch gedachtengoed” zonder concrete duiding
Conflictvermijding: geen keuzes uit angst om mensen te verliezen
Brouwer schreef toen al dat "apostolische" waarden alleen betekenisvol blijven als ze ook zelfkritisch worden onderzocht. Die zelfkritiek mis ik in deze reactie volledig.Bij zo’n massaal signaal van leden zou je iets anders mogen verwachten:
Erkenning: dit hebben we onderschat of verkeerd aangepakt
Concretisering: dit stoppen we nu, dit herzien we vóór datum X
Verantwoording: dit was onze afweging
Toetsbaarheid: hier mag je ons later op aanspreken
In plaats daarvan volgt een uitnodiging tot nog meer gesprekken. Ik ben geen lid meer. Ik heb hier persoonlijk niets meer bij te winnen, maar ik zie dezelfde patronen zich herhalen Brouwer waarschuwde daar in 2018 al voor:
“Het steeds weer komen met nieuwe documenten is vaak een poging om de lading te dekken. Beter is het om openheid van zaken te geven. Alleen dan kan onderzocht worden wat mensen werkelijk bindt.”
Ik ben destijds weggegaan omdat ik die openheid niet zag ontstaan. En eerlijk gezegd: ik zie haar hier nog steeds niet.
Aan huidige leden jullie verdienen beter dan dit. Heldere erkenning van wat misging, duidelijke keuzes, ook als die schuren, concrete toezeggingen met deadlines, transparantie die verder gaat dan proceswoorden
De vraag die voor mij blijft hangen is simpel: Is deze reactie voldoende voor de schrijvers en onder schrijvers van de brandbrief?
Want één ding heb ik geleerd: dit patroon doorbreekt zichzelf niet. Het verandert alleen als mensen blijven vragen om duidelijkheid en geen genoegen nemen met taal die vooral rust moet brengen, maar de druk erop houden en de luiken echt openzetten en het volle licht in de openbaarheid erop zetten. Dit was ook nodig in het proces dat opgang kwam na het verschijnen van het boek Apostelkind.
Echte verbinding ontstaat niet uit sfeer alleen, maar uit richting, begrenzing en gedeelde keuzes gedragen door verankerde medezeggenschap!
Het bestuur zegt verrast te zijn door de brandbrief,170 handtekeningen in 24 uur is geen verrassing, dat is een noodsignaal. Toen ik nog lid was, voelde ik die spanning al tussen wat er werd bedacht in Baarn en wat er in de gemeenschappen leefde. Het lijkt erop dat die kloof niet kleiner, maar groter is geworden.
“We herkennen de gemeenschappelijke drijfveer.” geeft het bestuur aan in de brief naar de voorgangers over de brandbrief.
Dit zinnetje raakt precies aan waarom ik destijds ben vertrokken. Alles wordt gladgestreken onder het idee dat “we uiteindelijk toch hetzelfde willen”. Maar dat klopt hier niet. De brandbrief gaat niet over drijfveren, maar over fundamenteel verschillende prioriteiten en zienswijzen. Dat moet je gewoon onder ogen zien en benoemen.
De oproep aan voorgangers om te helpen verbinden.
Dat schuurt. Mensen die al tussen gemeenschap en bestuur in staan, krijgen er nu een probleem bij dat zij niet veroorzaakt hebben. Dit is geen verbinding organiseren, dit is verantwoordelijkheid doorschuiven en proberen het probleem in te dammen.
Wat ik mis: antwoorden
De brandbrief is concreet. Drie duidelijke vragen, in de bestuursreactie zie ik ze niet beantwoord:
Wordt de campagne gepauzeerd? → We blijven luisteren
Wordt de huisstijl teruggetrokken? → We zoeken verbinding
Komt er een herijkte meerjarenvisie? → We willen samen leren
Dit zijn geen antwoorden. Dit is taal die tijd koopt. Precies dat patroon herkende ik vroeger ook al.
Ik ben destijds weggegaan vanwege de onduidelijkheid over identiteit, de nadruk op sfeer boven inhoud, en gesprekken die zorgvuldig werden gevoerd maar nergens toe leidden. En in deze reactie zie ik datzelfde mechanisme terug. Pas later las ik een analyse van Robin Brouwer (2018), die voor mij veel verklaarde. Hij beschreef hoe in het genootschap een communicatieve cultuur kan ontstaan waarin kritiek al snel als storend wordt ervaren:
“Tijdens vergaderingen ontstaat er een belevingssfeer die weinig ruimte laat voor negatieve gevoelens of als negatief ervaren situaties. Het inbrengen van cijfers of kritische analyses wordt ervaren als contra-intuïtief.”
Dat is precies wat hier gebeurt, de brandbrief is concreet en scherp. De reactie is relationeel en procesmatig.
Mooie woorden, maar het zijn proceswoorden, geen beleid.
Een patroon dat ik maar al te goed ken en wat mij destijds al frustreerde, zie ik hier opnieuw:
Emotionele filtering: “het raakt ons” in plaats van “wat doen we nu”
Vorm boven inhoud: verbinding belangrijker dan de vraag wáármee
Vage begrippen: “apostolisch gedachtengoed” zonder concrete duiding
Conflictvermijding: geen keuzes uit angst om mensen te verliezen
Brouwer schreef toen al dat "apostolische" waarden alleen betekenisvol blijven als ze ook zelfkritisch worden onderzocht. Die zelfkritiek mis ik in deze reactie volledig.Bij zo’n massaal signaal van leden zou je iets anders mogen verwachten:
Erkenning: dit hebben we onderschat of verkeerd aangepakt
Concretisering: dit stoppen we nu, dit herzien we vóór datum X
Verantwoording: dit was onze afweging
Toetsbaarheid: hier mag je ons later op aanspreken
In plaats daarvan volgt een uitnodiging tot nog meer gesprekken. Ik ben geen lid meer. Ik heb hier persoonlijk niets meer bij te winnen, maar ik zie dezelfde patronen zich herhalen Brouwer waarschuwde daar in 2018 al voor:
“Het steeds weer komen met nieuwe documenten is vaak een poging om de lading te dekken. Beter is het om openheid van zaken te geven. Alleen dan kan onderzocht worden wat mensen werkelijk bindt.”
Ik ben destijds weggegaan omdat ik die openheid niet zag ontstaan. En eerlijk gezegd: ik zie haar hier nog steeds niet.
Aan huidige leden jullie verdienen beter dan dit. Heldere erkenning van wat misging, duidelijke keuzes, ook als die schuren, concrete toezeggingen met deadlines, transparantie die verder gaat dan proceswoorden
De vraag die voor mij blijft hangen is simpel: Is deze reactie voldoende voor de schrijvers en onder schrijvers van de brandbrief?
Want één ding heb ik geleerd: dit patroon doorbreekt zichzelf niet. Het verandert alleen als mensen blijven vragen om duidelijkheid en geen genoegen nemen met taal die vooral rust moet brengen, maar de druk erop houden en de luiken echt openzetten en het volle licht in de openbaarheid erop zetten. Dit was ook nodig in het proces dat opgang kwam na het verschijnen van het boek Apostelkind.
Echte verbinding ontstaat niet uit sfeer alleen, maar uit richting, begrenzing en gedeelde keuzes gedragen door verankerde medezeggenschap!
-
Baldwins51
- Berichten: 14
- Lid geworden op: za 14 okt 2023, 09:08
Re: brandbrief verontruste vooraanstaande Apgenners
Afgelopen vrijdag 16 januari was er een bijeenkomst in de vestiging van de Open Universiteit in Utrecht, waarin het e.e.a. werd verteld over het wetenschappelijk onderzoek naar het opgroeien in het genootschap. De bestuursvoorzitter vertelde dat het genootschap ervan wil leren. Mooie woorden, maar dit is nu juist wat ik mis bij het genootschap. Zelfreflectie, het willen leren van fouten. In de afgelopen 10-tallen jaren hebben vele leden en ex-leden aandacht gevraagd voor zaken, die niet goed gingen. Het bestuur antwoordde met veel mooie woorden, maar ging onverdroten door op de uitgezette koers. Praatje en het plaatje stemden niet overeen. Hoeveel Apgenners hebben daardoor al met hun voeten gestemd? Hoeveel zullen nog volgen? Daar kan geen reclamecampagne, geen nieuwe huisstijl en geen mooi jaarthema "verbindingskracht" tegenop.