Forum voor beweging in het apostolische werk

@all

Als het stortregent, zegt men wel eens: het is of de hemelsluizen openstaan. Maar wat óók nog kan gebeuren, is, als de hemel zich als het ware opent doordat het wonderlijke besef ons vervult dat er ineens verfrissend ruim baan werd gemaakt voor de werkzaamheid van de Heilige Geest!

Verkwikkend levenswater stroomt door de hof met macht! Dit is wat mij gisteren zomaar overkwam met dankbaar gedeelde bezielde gedachten over de moeder van Jezus, Maria:

(...)

• Als beeld van de kerk heeft Maria ook iets te zeggen over de houding en de opdracht van de kerk. Een kerk moet eigenlijk geen instituut willen zijn, geen machtsorgaan. Zij is de eenvoudige dienstmaagd. Maagdelijk in die zin dat zij zich vrij houdt van de lust om te regeren en te bedisselen, van de manosphere zeg maar.
  Dienstbaar in de zin dat zij zich vrij houdt voor het Woord van God dat in Christus klinkt. Haar gestalte (haar “lichaam”) is de vrije ruimte waarin dat Woord wordt ontvangen en kan groeien en tot leven komen. Dat is haar enige functie: Gods wil laten geschieden. Levende tempel van Gods levend Woord zijn. Teken van hoop en perspectief voor een dwalende wereld. Zij moet geen onderdeel van de oude wereld, het bestaande machtssysteem, zijn, maar voorloper van de nieuwe wereldorde. In alles dient zij te verwijzen naar het rijk der hemelen, opdat onze menselijke werkelijkheid wordt en blijft opgenomen in de beweging van het Rijk Gods.
  Wij hebben immers niet alleen een hemelse toekomst te verwachten, maar ook een aardse. Gods wil geschiedt op aarde binnen het menselijk domein. Daarover spreekt Maria. Over een God die grote dingen doet aan de kleine en onmachtige mensen die wij zijn. Die zijn barmhartigheid laat zien aan allen die zich aan Hem toevertrouwen. In haar profetische woorden stelt zij present wat door Christus waarheid wordt. Een werkelijkheid waarin het schrijnende en onrechtvaardige verschil tussen machtigen en weerlozen, tussen rijken en kanslozen wordt geslecht. Een wereld waarin niemand honger hoeft te lijden en waarin onaanzienlijken het respect ontvangen dat zij verdienen.
  
  Juist als die mens heeft de figuur van Maria ons iets te zeggen. Als mens is zij de openheid naar Gods wil. Een wil die onze wil niet willoos maakt, maar onze instemming mobiliseert met datgene wat wij zelf ten diepste verlangen. Maria laat zien dat ja zeggen tegen God begenadigd wordt. Dit “ja” staat gericht op de hemel, op het nieuwe dat God in ons wil beginnen en voltooien. Die beschikbaarheid wordt door God gezegend en bevestigd. Daardoor geschiedt zijn wil op aarde zoals in de hemel en komt zijn Rijk onder ons aanwezig, waardoor wij nu al deel uitmaken van zijn toekomst. In de Naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest.

Bron: Overweging 16 augustus 2026 | Het overlijden van Maria (patrones van kerk Dordrecht)
Ward Cortvriendt, priester van het aartsbisdom Utrecht en rector van de oud-katholieke statie te Hengelo - voormalig abt van de Norbertijnen

Zijn dat geen troostrijke woorden?

Groet,
TjerkB

@all

"Een kerk moet eigenlijk geen instituut willen zijn, geen machtsorgaan. Zij is de eenvoudige dienstmaagd." (...) De zegenrijke uitwerking bij allen die daaraan mee bouwen, kan niet anders dan de innemende gezindheid van Christus Jezus zijn: "Make me a channel of Your peace".

Toch kwam ook ik in kerkelijk verband in botsing met bijna funeste machtsmechanismen. Nog steeds worden die met hand en tand verdedigd want met algemeen verbindend verklaarde teksten groeven machthebbers zich in, in hun denkbeelden ten aanzien van zeggenschap over álles. In hun registers hield men bij wie er ingeschreven was en daarmee kind van God mocht zijn. En men bepaalde wie het woord kreeg en wie niet. Ondertussen hoefde hun god zich geen zorgen te maken want immers, zij als zijn gevolmachtigde zaakgelastigden maakten wel de dienst uit.

In de maalstroom (!) van die verbeelding worden tallozen meegesleurd. Het eerste wat men dan echter -onopgemerkt- kwijtraakt, is: dé Liefde. Koele berekening is wat daarvoor -onopgemerkt- in de plaats komt. Slim overleg, algoritmen: als ik dít nu doe, beloon ik mijzelf vast met dát. Op de kerkvloer heb ik dit met eigen ogen zien gebeuren, al duurde het járen voordat ik echt doorkreeg hoe om mij heen de waanzin toesloeg. Onderworpenen aan het gezag van machthebbers worden gezegend, met aanzien en privileges. Op wie in vertwijfeling aarzelt, kijkt men neer.

Ook elders zie ik hoe zielen in hun geloof verward raken en vast komen te zitten. Verpletterd door een punt of een komma... in een paragraaf.

Doordat ik in 1985 een baan had aangenomen op een kerkelijk bureau, probeerde ik te begrijpen hoe mijn werk zich verhield tot mijn geloof. In Jezus' tijd had je helemaal nog niet zo'n bureau. Ook nog geen kerkgebouwen trouwens. En zéker geen examens voor hen die God wil zenden. Dat waren zo ongeveer de gedachten die bij mij opkwamen. Het werk wat ik ging doen, leek heus nuttig, net als dat van mijn collega's, maar genieten "geciviliseerde kringen" bij God nu de voorkeur? Hierna begon zich voor mij een onplezierig patroon van leiding geven af te tekenen.

Sinds er meer en meer informatie kon worden gedeeld via het Internet, werd het duidelijker welke zorgen in mijn kerk breed werden gedragen. Voor de kerkleiding voelde dit als een georganiseerde oppositie en men reageerde dan ook vooral verkrampt en per saldo ronduit afwijzend want voor vraagstellers geldt er maar één weg, de "geordende weg": je legt je zorgen eerst vol vertrouwen voor aan je meest "directe zegenaar". Zo nodig daarna nog aan díens directe zegenaar (tegenwoordig m/v), enzovoort. Op géén andere wijze zal hun god (...) jou ooit geruststellen.

Kortom, de hiërarchische methode. Niemand wordt het toegestaan met een andere mond te spreken dan met die van de meest hoog geplaatste. Wie via het Internet "gelijk" zocht, gaf eigenzinnig blijk van ondankbaarheid en valt minachting te verwijten tegenover God in Zijn verschijning. Al bij de eerste trede op de nieuw-apostolische ambtsladder had je kunnen weten waar het op stond. Wat denk je wel; jij, lastpak, dat je bent? Dé meest mensonterende systeemfout in het nieuw-apostolische machtsdenken is daarom dat gelovigen overal genoegen mee moeten nemen.

De Nieuw-Apostolische Kerk (in Nederland) kent géén solide klachtenregeling, enkel en alleen omdat de hoogst geplaatsten voor zichzelf de ultieme zeggenschap claimen over alles. Medewerkers stelt men naar believen zelf aan en stuurt men zelf weg, leden schrijft men zelf in en uit. Wie ergens op doorvraagt, krijgt indirect en subtiel te verstaan dan je geen zorgen hoeft te hebben maar gewoon hoopvol moet willen blijven. Je moet eenvoudig dóen wat er "vanaf het levende altaar" van je wordt verwacht, daarin tot een voorbeeld worden en trouw zijn in "de navolging".

Het werd voor mij een tijd- en energieverslindende speurtocht om de bovenschreven dilemma's in een verhelderend perspectief te brengen. Ik wilde héél ver wegblijven van de theologische tang waarmee kerkvorsten, ziekelijk vervuld van eigenwaan, hier en daar wurgend tekeergingen. Het lijkt daarom hooguit ter wille van de beoogde camouflerende beeldvorming te zijn dat "verantwoordelijken", in consistories bijvoorbeeld, in gezelschap van kennelijke medestanders, zichzelf minzaam laten fotograferen - om met een uitstraling van pais en vree te kunnen: imponeren.

Niet in de laatste plaats decennialang die beeldvorming, zoals via het tijdschrift "Unsere Familie", heeft mij bij nader inzien destijds stevig op het verkeerde been gezet. Ik ging er echt vanuit dat het klopte wat ik op de foto's zag: "Einheit im Apostelkreis". Het valt mij de laatste tijd op dat soortgelijke marketinginstrumenten worden ingezet. Wat degenen die er geregisseerd bij mogen staan op de foto's zich in voorkomende gevallen waarschijnlijk pas héél veel later realiseren, is vermoedelijk dat men enkel fungeerde voor een hemelse sferen weerspiegelend decor.

In de kerk waaruit ik wegvluchtte is geen plaats voor wie tegenover anderen niet even minzaam meebeweegt als de dienaren op al hun foto's. Het gaat erom wat het lijkt; níet wat het werkelijk ís. Dienen is absoluut heel wat anders dan regeren vanuit een ongenaakbaar ambtslichaam.

Groet,
TjerkB

TjerkB schreef: ↑wo 26 aug 2026, 09:31(...)
Als ik een stelling mag betrekken, dan zou ik tegen de kerkleiding willen zeggen: bestuurlijke verantwoordelijkheid - maak er eens werk van!

(...)

@all

Vorige week was er het nieuws dat er van overheidswege excuses zijn aangeboden aan jongeren die hebben geleden in de gesloten jeugdzorg:

• Beste (oud)jongeren, ouders en naasten en nabestaanden,
  
  Vandaag bieden wij, het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, het ministerie van Justitie & Veiligheid, Jeugdzorg Nederland en de Vereniging Nederlandse Gemeenten, onze excuses aan, aan alle jongeren die hebben geleden in de gesloten jeugdzorg of in een justitiële jeugdinstelling op basis van een civielrechtelijke maatregel.
  
  In de gesloten jeugdzorginstellingen kregen veel van jullie te maken met een streng en onderdrukkend leefklimaat. Velen zijn tijdens je verblijf geconfronteerd met een vergaande manier waarop vrijheidsbeperkende maatregelen werden toegepast, zoals het langdurig eenzaam opsluiten in een isoleercel of in een cel als slaapkamer, het hardhandig vastpakken, beknellen of je kreeg te maken met pijnprikkels. Je werd gevisiteerd of werd verplicht anticonceptie te nemen.
  
  Er was te weinig aandacht voor wat je eerder hebt meegemaakt en vooral, wat je nodig had binnen de verschillende voorzieningen van gesloten jeugdzorg of binnen de justitiële jeugdinstellingen. Ook konden veel jongeren tijdens hun verblijf onvoldoende passend onderwijs volgen. Wij hebben jullie niet genoeg veiligheid en passende zorg kunnen bieden en dat heeft tot op de dag van vandaag sporen nagelaten.
  
  We vinden het verschrikkelijk dat jullie je ongehoord, machteloos, verward en eenzaam hebben gevoeld. We betreuren dat het uiten van deze gevoelens in deze instellingen heeft kunnen leiden tot het extra inperken van je vrijheid. Er is niet goed op de signalen gereageerd. Er was te veel nadruk op het beperken van jullie vrijheid waardoor niet altijd de zorg is geleverd die jullie echt nodig hadden. Deze strenge en onderdrukkende bejegening gaf jullie het gevoel dat je gestraft en aan je lot overgelaten werd. Wat bedoeld was als bescherming, heeft voor velen geleid tot schade en trauma. Veel van jullie dragen het gevoel van ‘eigen schuld’ met je mee. Tegen jullie willen we zeggen: ‘Het was en is niet jouw schuld. Jullie hadden in de gesloten jeugdzorg en in de justitiële jeugdinrichting een veilige omgeving en goede liefdevolle zorg mogen verwachten.’
  
  Aan de ouders en nabestaanden: Wij bieden onze excuses aan voor het leed dat uw kind heeft mee moeten maken in een gesloten jeugdzorginstelling en voor de sporen die dat heeft nagelaten. Het spijt ons dat veel kinderen niet de veiligheid, warmte, nabijheid en passende hulp hebben gekregen die zij nodig hadden en verdienden.
  
  Wij zijn gezamenlijk – van beleid, uitvoering tot toezicht – verantwoordelijk voor een goed werkend jeugdstelsel, het aanbod en de zorg voor passende en toereikende hulp. Jongeren moeten kunnen rekenen op een veilige omgeving en goede zorg om op te groeien, ook als zij in gesloten jeugdzorg verblijven. Gezamenlijk is het ons niet gelukt om jongeren die veilige plek en goede zorg te geven.
  
  We willen verantwoordelijkheid nemen voor wat er misging in deze instellingen. We hopen dat deze excuses als opmaat naar activiteiten gericht op erkenning en herstel helpen het leed van deze (oud-) jongeren te verzachten. Daarom maken we, samen met ervaringsdeskundigen, activiteiten gericht op erkenning en herstel mogelijk. Bij deze herstelactiviteiten staat ontmoeten centraal, offline en online. Het gaat erom dat je onderdeel bent van de community en je beseft dat je niet alleen bent. Dat je vergelijkbare ervaringen kan delen en hier steun uit kan halen. We kijken ook naar hoe procesbegeleiding, (oud-) jongeren die ernstig vastlopen in hun leven, verder kan helpen. Vanaf vandaag kun je terecht op de website nagesloten.nl.
  
  Binnenkort kijken Jeugdzorg Nederland, VNG en het rijk opnieuw naar onze afspraken uit 2024 over de af- en ombouw van de gesloten jeugdhulp. We werken hieraan verder, met goede waarborgen voor de rechtspositie van jongeren. We werken aan verandering in de sector, zodat professionals beter toegerust zijn om de passende zorg te bieden. We gaan stoppen met gesloten jeugdhulp, dit vraagt tijd en zorgvuldigheid.
  
  Met dit excuus erkennen we het leed en de verantwoordelijkheid die we gezamenlijk hebben in het bieden van een veilige plek en goede liefdevolle zorg met nabijheid en oog voor herstel en perspectief op de toekomst. Het is onze verantwoordelijkheid om jullie die aan onze zorg waren toevertrouwd serieus te nemen en naar jullie te blijven luisteren.
  
  Aan alle (oud-) jongeren, die hebben geleden door de gesloten jeugdzorg en aan ouders, naasten en nabestaanden: Het spijt ons. Dit had jullie nooit mogen overkomen.
  
  Minister van Langdurige Zorg, Jeugd en Sport, Mirjam Sterk
  Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, Claudia van Bruggen
  Voorzitter Jeugdzorg Nederland, Ahmed Aboutaleb
  Namens de Vereniging Nederlandse Gemeenten, Dennis de Vries
  29 augustus 2026

Bron: https://www.jeugdzorgnederland.nl/actue ... jeugdzorg/

Kom op, TjerkB - is het niet zwaar overdreven en pathetisch bovendien om zulke volstrekt incongruente zaken met elkaar op één lijn plaatsen?


(...)

Eerst zou ik naar het onderstaande willen verwijzen. Wel eens vaker, ook al in déze thread, haalde ik het aan - want het doet er werkelijk toe:

• [14] Ze verklaren de wond van mijn volk
  lichtvaardig voor genezen,
  ze zeggen: “Alles gaat naar wens.”
  Nee, niets gaat naar wens!
  [15] Schamen zij zich voor hun wandaden?
  Integendeel, zij weten niet wat schaamte is.
  
  Uit: Jeremia 6 (NBV21)

En: is het in.deze samenhang inmiddels ten overvloede om bewust ook te verwijzen naar het interview met Gerrit Sepers in het dagblad Trouw?

Redactie schreef: ↑di 15 mar 2011, 12:02(...)

• 
  
  Bron uitsnede: Ex-apostel noemt kerk een concentratiekamp

(...)


Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "15 mar 2011, 12:02", in de thread "Deining in Duitsland over "Kirchenverständnis""

Voelde alleen de betrokkene zelf zich hier opgesloten? Hij zat toch helemaal niet gevangen, of zo? "Wij" horen dit heus allemaal voor het eerst!


(...)

Uit twee apostolische liederen haal ik hieronder een enkel couplet aan, alvorens iets méér te vertellen over wat hier toch echt te betreuren valt.

• Een dagwerk voor de Heiland,
  dat is de moeite waard!
  De afstand kleiner,
  het harte reiner,
  gemeenschap met Hem baart.
  Zijn Geest ons leert
  wat Hij van ons begeert.
  Een dagwerk voor de Heiland,
  een dagwerk voor de Heiland,
  een dagwerk voor de Heiland,
  dat is de moeite waard!
  
  Bron: NAK-gezangboek, eerste couplet uit lied 329

• Maak mij reiner, immer kleiner,
  leer mij trouw zijn immer meer.
  Maak bewust mij, wat mijn doel zij,
  neem mijn hart, mijn leven, Heer!
  
  Bron: NAK-koorboek, eerste couplet uit lied 129

In de kinderwagen en later aan de hand van mijn ouders ging ik "naar de dienst" en hoorde ik prachtige liederen zingen, ook de twee hierboven. Eerst verstond ik er vanzelf geen woord van. Dat kwam later. Ik voelde mij thuis - "in de gemeenschap". Het tweede lied is een gebed, waaraan "de erkenning" voorafgaat die juist spreekt uit het eerste lied. Om kort te gaan: ik kwam erachter dat ik feitelijk nieuw-apostolisch ben geworden door een nauwelijks op de juiste waarde ervan te koesteren schat aan geloofsgetuigenissen in "onze" (oude) gemeentebundel, het koorboek, in de kinder- en mannenkoorliederen, maar niet zónder daarbij de meest dankbare herinneringen aan allen die deze liederen in mijn kindertijd en in mijn jeugd met hart en ziel hebben gezongen. Een groot voorrecht was bij nader inzien dat wij in die tijd echt met velen waren.

De liederen die wij zongen, werden ook mijn gebeden, mijn worstelingen; en de daarin met ons gedeelde getuigenissen ook mijn werkelijkheid.

De kamergeleerdheid daarnaast, die over ons zou worden uitgegoten, bijna elke lettergreep ervan, heb ik overwegend ervaren als dode materie.

Gaandeweg brak er een tijd aan waarin ongerijmdheden het geestelijk klimaat ontluisterden. Dat werd erger toen ik op de C.A. kwam te werken.


(...)

Iets veelzeggends werd aangereikt: "Een kerk moet eigenlijk geen instituut willen zijn, geen machtsorgaan. Zij is de eenvoudige dienstmaagd."

Voorzover wij het nu desondanks tóch nog over een instituut moeten hebben, hoop ik genoeg te hebben aan de beide onderstaande quotes...

1. BakEenEi schreef: ↑do 12 sep 2013, 13:26 @all
   
   Vandaag stond er een aansprekend artikel in De Volkskrant. Hieronder enkele quotes eruit:
   

   Halsema: immoreel gedrag bestuurder niet uit te bannen
   Van onze verslaggever Robert Giebels
   
   Den Haag. Een kant en klare gedragscode voorkomt niet dat bestuurders en toezichthouders van semipublieke instellingen zoals ziekenhuizen, woningcorporaties en onderwijsinstellingen in de fout gaan. Die misstanden komen door slechte bestuurders die niet worden teruggefloten. Maar ook door de sterke neiging van semipublieke organisaties om zich als bedrijven te gedragen.
   
   Dat stelt een commissie onder leiding van voormalig GroenLinks-leider Femke Halsema in een woensdag gepresenteerd advies aan minister Kamp van Economische Zaken. Kamp had de commissie gevraagd om een gedragscode voor semipublieke instellingen naar aanleiding van wanbestuur en zelfverrijking bij de grootste woningbouwvereniging van Nederland, Vestia, en bij de destijds grootste scholenkoepel, Amarantis.
   
   (...)
   
   In plaats van de gevraagde gedragscode komt de commissie-Halsema, die verder bestaat uit bestuursvoorzitter van Hogeschool InHolland, Doekle Terpstra, schrijver Maxim Februari en consultant Marco van Kalleveen, met 12 aanbevelingen hoe semipublieke instellingen zo'n code zelf kunnen maken en waaraan die zou moeten voldoen.
   
   (...)
   
   Een gedragscode voor de semipublieke sector geeft de commissie-Halsema niet, maar wie de aanbevelingen leest, komt hierop uit:
   

   • 1 Maak u niet schuldig aan tunnelvisie, ijdelheid en groepsdenken
   • 2 Gedraag u niet alsof u eigenaar van een bedrijf bent
   • 3 U bent regelmatig op de werkvloer
   • 4 Wees altijd slechts dienend aan uw maatschappelijke taak
   • 5 Spreek elkaar aan op gedrag en functioneren
   • 6 Geef alle ruimte aan toezichthouders die uw functioneren evalueren
   • 7 Benoem geen vriendjes, maar professionals die houden van de semipublieke zaak
   • 8 Vermijd elke schijn van belangenverstrengeling
   • 9 Organiseer tegenspraak, zodat u geen zonnekoning wordt
   • 10 Neem geen risico's met publiek geld

   Bron: De Volkskrant donderdag 12 september 2013/Ten eerste/pagina 5

   • Zie ook
   • http://www.rijksoverheid.nl/bestanden/d ... estuur.pdf
   • http://www.rijksoverheid.nl/bestanden/d ... 152328.pdf
   • http://www.rijksoverheid.nl/documenten- ... lsema.html
   • http://www.rijksoverheid.nl/nieuws/2013 ... stuur.html

   De "nieuw-apostolische bedrijfsvoering" zou ermee gebaat zijn indien allen die het aangaat zich van het bovenstaande rekenschap geven...
   
   Groet,
   BakEenEi
   
   
   Bron: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "12 sep 2013, 13:26", in de thread "Nieuw-apostolische bedrijfsvoering"

2. TjerkB schreef: ↑za 02 apr 2016, 23:32

   • VI Gij zult niet doodslaan
     
     (…)
     “Misschien schamen we ons te diep om te kunnen erkennen dat we fout zaten. Of, de minder welwillende verklaring: misschien beschouwen we onszelf als te superieur - we noemen onszelf niet voor niets een gidsland - om te willen erkennen dat we zaken verkeerd hebben aangepakt.”

   Uit: Artikel van Arjan Visser "Ik leid nu het gewone leven" (over Femke Halsema) in de rubriek Tien Geboden, Trouw/de Verdieping, zaterdag 2 april 2016/pag. 8-9

   @all
   
   Dat herken ik, dacht ik meteen onder het lezen: te superieur - door een al te gemakkelijk als ambtsdrager "hingenommen" doch zichzelf aangeprate voornaamheid op basis van een imaginaire status op de bij menigeen tot de verbeelding sprekende doch aan het menselijk brein ontsproten nieuw-apostolische ambtsladder. Zo trekt hoogmoed als het ware een va­cuüm en elk va­cuüm "geleidt" nu eenmaal slecht. In het apostolische werk is het dan ook funest voor gezegende verhoudingen.
   
   Wat hebben door de jaren heen "kerkelijke autoriteiten" toch vaak goddelijk leven doodgeknuppeld - door misbruik te maken van bevoegdheden, aanzien en macht.
   
   Groet,
   TjerkB
   
   
   Bron: Bericht op "za 02 apr 2016, 23:32", in de thread "Opheffingsuitverkoop - alles moet weg!"

Als de kerk beter geen instituut kan zijn, zelfgenoegzaam geregeerd door machtsfiguren die op hun wenken bediend willen worden, maar juist een dienend orgaan waarin de krachten worden gebundeld om eenieder die op zoek is naar goddelijk heil te voorzien van een dak boven het hoofd en balsem voor de ziel; mag ik het bestuur van de Nieuw-Apostolische Kerk in Nederland dan ertoe uitnodigen om van de Liefde van God werk te maken? Ik las dat er binnenkort in teamverband wordt doorgesproken over "de toekomst van de kerk". Die hangt toch híermee samen?

Groet,
TjerkB


P.S.

TjerkB schreef: ↑vr 22 nov 2024, 11:17(...)
Nog los van "checks and balances"; waren wij naar het Evangelie van Christus Jezus niet gelijkgerechtigde naasten en de leden van één Lichaam?

(...)


N.B.

Redactie schreef: ↑do 22 dec 2011, 20:16 (...)
"Hogere verantwoordelijke leidinggevenden" (terminologie ontleend aan de Leidraad dienen en leiding geven van de Nieuw-Apostolische Kerk) schijnen de instructie te hebben een ieder te negeren die aankomt met "onwelkome vragen", lid of geen lid van deze Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI). Wij beschouwen deze aanpak als een vorm van zinloos geestelijk geweld. Ook is het een kwestie van diefstal. Wat steelt men immers? Op zijn minst:

• • respect
  • geloof
  • vertrouwen
  • geestkracht
  • vrede
  • offervaardigheid
  • veiligheid
  • geborgenheid
  • enthousiasme
  • welbevinden

• Diefstal is de enige zonde:
  
  "Als je iemand vermoordt, steel je een leven," zei Baba. "Je steelt het recht van zijn vrouw op een echtgenoot, berooft zijn kinderen van een vader. Als je een leugen vertelt, steel je iemands recht op de waarheid. Als je iemand bedriegt, steel je zijn recht op een rechtvaardige behandeling. Kun je dat volgen?"
  
  Uit: "De vliegeraar van Kabul" (geschreven door Khaled Hosseini)

(...)

Uit: Bericht op "vr 22 nov 2024, 11:17", in de thread "Misbruik door katholieke priesters en paters"

TjerkB schreef: ↑di 01 sep 2026, 09:44(...)
De liederen die wij zongen, werden ook mijn gebeden, mijn worstelingen; en de daarin met ons gedeelde getuigenissen ook mijn werkelijkheid.

De kamergeleerdheid daarnaast, die over ons zou worden uitgegoten, bijna elke lettergreep ervan, heb ik overwegend ervaren als dode materie.

Gaandeweg brak er een tijd aan waarin ongerijmdheden het geestelijk klimaat ontluisterden. Dat werd erger toen ik op de C.A. kwam te werken.


(...)

@all

Aan wát ik ook kenbaar maakte had men bij de Nieuw-Apostolische Kerk géén boodschap. Het paste niet in de agenda. In geen enkele agenda. Toch stond wat ik meemaakte niet op zichzelf. Eerder hadden anderen al vergelijkende ervaringen opgedaan, maar dat snapte ik nog niet goed.

Naar het schijnt heeft een dienaar, niet zomaar een maar een hoge, over mij tegen iemand desgevraagd ooit wel eens zoiets willen loslaten als: "ziek in zijn hoofd". Tegenwoordig spreekt men dan, meen ik, van: ontregeld in de mentale ruimte. Daar kan een "kerk" vanzelf niets aan doen; alleen dokters. Ik moet echter zeggen: dan ziet men er toch nog Eén over het... hoofd! En dat is hier precies steeds het kardinale punt geweest.

De geloofspraktijk veranderde van 't Is Heer, Uw werk (...) waarin wij staan in: 't is heer, ons werk (...) waarin gij staat. Zo loop je een keer vast. In mijn vorige bericht handelde het al over aanbevelingen voor zakendoen binnen de kerk als instituut. Bij zielzorg echter gaat het om: Liefde. Als je met elkaar naar de toekomst van de kerk wilt kijken, is het niet verkeerd wél eerst enig begrip ervan te krijgen hoe het verleden eruit zag:

TjerkB schreef: ↑ma 05 aug 2024, 14:04(…)
Onder bazuingeschal werd in 2001 betoogd: "Onze kerkelijke autoriteit wordt uitgeoefend in liefde, gerechtigheid en een voorbeeldig gedrag." Eerder deed zelfs de voorgelezen circulaire met de aankondiging van het bewuste "Leitbild Dienen und Führen" mij al onverwacht verkrampen. Heus, ik kan werkelijk geen seconde vooruitkijken in de toekomst, maar nog nooit had mij opeens zo'n hevig verontrustend gevoel bekropen. Natuurlijk had dit zeker ook van doen met wat ik had meegemaakt in de tijd dat ik werkzaam was op het bureau van de Centrale Administratie: zakendoen en zielzorg gaan NIET samen. Dat wíst ik. Doch: hoe kun je tegenover de Drie-een­heid toch van zó'n autoriteit! durven te spreken?

(...)
"Geloven doe je in het echt! Anders geloof je alleen maar in de geschiedenis van hen die geloofd hebben", schreef ik op uitnodiging van wijlen Bauke Moesker in een artikel voor diens "indexpagina" in februari 2010. Ik denk dat ik dit toen bij wijze van spreken uit mijn tenen heb gehaald want hoewel er in mijn kerk geregeld van was gesproken dat wij "een levend geloof" hadden, merkte ik daar gaandeweg zowat niets meer van. Al meldde ik een onverdraaglijke kalme berusting en een irritante zelfvoldane bezadigdheid; men reageerde schouderophalend en meewarig. Wat ik ondertussen helemaal niet doorhad, is, dat er op die manier zich iets heel bijzonders voltrok. Van geloven kwam het tot aanschouwen:

• Door de zee liep uw weg,
  door de wijde wateren uw pad,
  maar uw voetsporen bleven onzichtbaar.
  
  Uit: Psalm 77: 20 (NBV21)

(…)


Uit: Bericht op “ma 05 aug 2024, 14:04”, in de thread “Opmerkelijk… "
Zie ook het bericht op "zo 02 aug 2026, 14:33", in de thread "Het Spinoza-effect en het 'omstanderseffect' "

Van medeweggebruikers op de digitale snelweg en vooral van enkele deelnemers van het eerste uur aan ons forumberaad heb ik veel geleerd. Ik wist heel weinig af van wat de nieuw-apostolische leergangen onvermeld laten. Net als vele anderen richtte ik mij op wat voorligt (vgl. Fil. 3:13).

Zoals Gerrit Sepers het aangaf in het dagblad Trouw; onverhoopt heeft er in de Neuapostolische Kirche een "verrechtsing" kunnen plaatsgrijpen. Al vrij snel na het aantreden van stamapostel Wilhelm Leber in 2005 zag ik dat namelijk óók. Terwijl menigeen juist hoopvol gestemd was over zaken als "Transparenz" en een "Renaissance im Glauben", waren dat nu juist issues waar de machtigsten onder de invloedrijken van gruwelden. In feite kun je over de afgelopen 25 jaar zeggen, dat vanuit de ivoren torens in deze kerk volhardend werd toegewerkt naar behoud van macht.

Wie daar niet aan wilde geloven, werd als ware opgeofferd - en zulks nu en dan op een monsterlijk meedogenloze manier. Zo ook werd Bauke Moesker hard aangepakt. Het bestuur greep brutaal in het offerblok en van de gestolen buit werd een christelijke (!) advocaat ingeschakeld om hem nota bene te intimideren. Geen enkel voorafgaand gesprek werd beproefd. Dan ben je heel ver van huis en nog verder van "het Vaderhuis".

Is een welgemeend en schriftelijk excuus daarvoor, juist ook aan de nabestaanden van Bauke Moesker, niet intussen méér dan op zijn plaats?

Toen Bauke mij eens opbelde, kende ik alleen nog maar zijn vader - die vanwege een uitwisseling van dienaren ooit voorging in Leeuwarden. Een buitengewoon aimabele persoon. Dat herinnerde ik mij nog goed! Waarom zou ik nu diens zoon niet te woord willen staan? Sterker nog; ik ging gewoon een dagje naar Groningen om hem thuis te kunnen bezoeken. Was zoiets voor de kerkleiding een brug te ver? On-be-grij-pe-lijk.

Hetzelfde maar dan elke keer weer anders ondernam ik, wanneer elders zielen vertwijfeld waren geraakt - of zulks met een overtreffende trap.

Ik ben het dus faliekant ONeens met hoe er op bepaalde echelons soms afgrijselijk luchthartig wordt gesproken over secularisatie bijvoorbeeld.

Groet,
TjerkB

@all

Wat mij ook aansprak bij wat de priester Ward Cortvriendt uiteenzette in de Oud-Katholieke Kerk, is:

• Maria laat zien dat ja zeggen tegen God begenadigd wordt. Dit “ja” staat gericht op de hemel, op het nieuwe dat God in ons wil beginnen en voltooien.

Het was even zoeken, maar zelfs een concordantie op de Bijbel hoeven wij er tegenwoordig niet meer op na te pluizen want het Internet helpt:

• [8] Door die genade bent u nu immers gered, doordat u gelooft. Deze redding dankt u niet aan uzelf; ze is een geschenk van God [9] en geen gevolg van uw daden. Niemand kan zich er dus op laten voorstaan. [10] Want Hij is het die ons gemaakt heeft tot wat wij nu zijn: in Christus Jezus geschapen om de weg te gaan van de goede daden die God heeft voorbereid.
  
  Uit: Efeziërs 2 (NBV21)

Misschien hebben anderen dat soms ook wel, maar mij overkomt het nogal eens dat ik "geen actieve herinnering" er (meer) aan heb in welk verband precies losse woorden die bij mij opkomen, al dan niet in de Bijbel staan, al kan dat vanzelf ook liggen aan een specifieke vertaling. Vanuit de Nieuw-Apostolische Kerk ben ik vooral gewend aan korte Bijbelteksten. Bij de Gemeente van Apostolische Christenen geeft men doorgaans meer samenhang. Hoe dan ook; onlangs herinnerde ik mij tóch een jeugddienst waarin een geschiedenis werd belicht die in één van de zgn. apocriefe boeken meerdere hoofdstukken beslaat. Het handelde daarin over een volk, waarvan nu juist het volgende was opgevallen:

• [17] Zolang ze niet zondigden tegen hun God was het geluk met hen, want met hen is de God die onrecht verafschuwt.

Wat mooi, zou je in de gauwigheid kunnen denken! Iemand die hier blijkbaar van afwist, was zo dapper om de opperbevelhebber van het Assyrische leger daarop te wijzen, terwijl deze al van alles in gang zette om ze wel degelijk te overweldigen:

• [20] Welnu, machtige heer, als dit volk dwaasheden begaat en zondigt tegen zijn God, dan zullen wij zorgen dat zij daardoor ten val komen: wij zullen tegen hen optrekken en strijd voeren. [21] Maar als ze de wet van hun God niet overtreden, dan kan mijn heer hen beter met rust laten, anders zal hun Heer en God hen beschermen en ons tot een mikpunt van spot voor de hele wereld maken.’

Degene die het woord genomen had, werden geen complimenten gemaakt. Het volk dat het zou ontgelden, verootmoedigde zich en God hielp.

Nu dacht ik dít: méér goede raad dan er door de jaren heen en ook allerwegen werd gedeeld met nieuw-apostolische kerkleiders, kan bijna niet.

Zie verder evt. 1 Tessalonicenzen 5.

Groet,
TjerkB

TjerkB schreef: ↑do 03 sep 2026, 08:45(...)
Nu dacht ik dít: méér goede raad dan er door de jaren heen en ook allerwegen werd gedeeld met nieuw-apostolische kerkleiders, kan bijna niet.

(...)

@all

Het is hierbij nu misschien ook niet verkeerd om -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- nog eens te verwijzen naar de thread "Andere kerken, anders dan de NAK, schieten tekort". Langzaam maar zeker zocht de Nieuw-Apostolische Kerk een plek in de luwte, nabij Rome.

Ondertussen pleitten velen ervoor dat de bevoegdheden van leidinggevenden niet langer welke belangenvermenging dan ook zouden toelaten, maar bij de verantwoordelijken ontbrak het telkens opnieuw aan de moed én de liefde om vragen daaromtrent naar waarheid te beantwoorden. Laat ik alleen nog attenderen op de forumbijdrage op "20 nov 2013, 01:14" in de thread "Lafhartige 'verklaring' van Betonkopf Wilhelm Leber".

Wie zich in een gesprek met een "dienaar" eerlijk hardop afvroeg "Waar zit het hem toch in; zo'n niet-pluisgevoel dat aan mij knaagt?", werd systematisch tergend op het hart gebonden de geest van twijfel te weerstaan, of in duizend varianten iets anders wat op hetzelfde neerkomt. In plaats van juist ook in dit opzicht schoon schip te maken, werd nimmer enige inbreng van betekenis gegund aan zielen die daaronder leden. De touwtjes blijven strak in handen bij degenen die het in deze kerk zélf zo hebben geregeld dat zijzelf op elk terrein het laatste woord hebben.

Als zulke ervaringsfeiten onverhoopt ook jóuw deel worden, wacht je in de Nieuw-Apostolische Kerk, "in de gemeenschap", een eenzaam lot. Wat mijzelf heeft geholpen, is, dat ik vrij lang bij de kerk in loondienst werkzaam ben geweest, waardoor hier en daar als het ware ontbrekende puzzelstukjes voorhanden kwamen, al zag ik bij sommige zelfs vele jaren later nog altijd niet in wáár die misschien tóch ergens zouden passen. Het ging mij trouwens nooit om bijkomstigheden; enkel en alleen om "Waar God mij leidt, daar wil ik gaan". Helaas betekende dit dus: weggaan.

Groet,
TjerkB

TjerkB schreef: ↑vr 04 sep 2026, 11:17(...)
Het ging mij trouwens nooit om bijkomstigheden; enkel en alleen om "Waar God mij leidt, daar wil ik gaan". Helaas betekende dit dus: weggaan.

(...)

@all

Over dit "weggaan" gesproken:

TjerkB schreef: ↑zo 03 sep 2023, 21:46(...)
Enige tijd daarvóór sprak ik na een woensdagavonddienst [een bestuurlijke functionaris; TB] en zei ik geëmotioneerd tegen hem: "Eén van de mooiste liederen is voor mij ‘Waar God mij leidt, daar wil ik gaan', maar ik heb nu het gevoel dat dit gaat gebeuren en ik zie geen weg". Een poosje later was ik opnieuw ingeroosterd als organist. Het viel mij zwaar, die keer, en ik zag in dat ik voor het allerlaatst in de dienst was.

Het is niet niks om vervolgens met dat besef naar buiten te gaan, maar tóch wist ik: precies hier eindigt deze weg. Heer, wat wilt Gij dat ik doe?

(...)


Uit: Bericht op "zo 03 sep 2023, 21:46", in de thread "Waar is de taal van het hart gebleven?"

Nadien bevond ik mij eens in het gezelschap van enkele goede bekenden die mij vertelden van plan te zijn diezelfde middag nog even binnen te lopen bij de Nieuw-Apostolische Kerk in die plaats want in het kader van religieus erfgoed waren meerdere deelnemende kerken opengesteld. "Dan ga ik wel mee!", antwoordde ik spontaan. Onverwacht ontmoette ik toen echter een vroegere jeugdleider, op wiens verzoek ik vaak op doordeweekse dagen was meegegaan naar repetities van het regionale seniorenkoor. Hij dirigeerde dan en ik begeleidde, op orgel of piano. Wel nam ik dan steeds een halve snipperdag op. Dat had ik er altijd graag voor over want er werd met veel bezieling gezongen. Op een gegeven moment zou ik van baan veranderen en daarom vroeg men aan mij of het daarna nog wel zou lukken om de repetities bij te wonen. Voordat ik goed en wel besefte wat ik écht zei, antwoordde ik: "Ik blijf áltijd bij jullie!" Maar; nadat ik uit mijn kerk was weggegaan, wat ik voordien voor godsonmogelijk (!) had gehouden, stopte onbedoeld opeens tóch alles. (...) Aan de oud-jeugdleider/dirigent vertelde ik hoe zeer mij dit deed. "Waarom zou je bij de repetities niet terugkeren?", opperde hij. Zonder aarzeling antwoordde ik: "Okay, afgesproken!" Nooit meer iets gehoord.

Groet,
TjerkB

@all

De kern van mijn deceptie (!) ten aanzien van het doorgemaakte NAK-lidmaatschap is welbeschouwd by far: de aangetroffen dubbele standaard. Een m.i. werkelijk verfoeilijke ambtsladder-hiërarchie staat in deze kerk qua zielzorg de communicatie op ooghoogte mensonterend in de weg. Ik gaf oprecht om velen die daar amper besef van hadden en er ook níet aan meededen, maar sommige kopstukken maakten het wel al te bont. Deels met míjn eigen forumbijdragen is er een informatief tijdsdocument ontstaan over de laatste 20 jaar en ik denk: van wezenlijke betekenis.

Zondag jl. betrof het bij de talkshow Zomergasten op NPO2 nog het interview met de psychiater Jim van Os. Uit het kunstproject "The Essential" van Martin en Inge Riebeek wilde hij graag enkele videoportretten laten zien, waarin mensen hun eerlijke antwoord delen op de vraag: wat is de essentie van je leven? Ik vond hun openhartigheid echt indrukwekkend. Ik dacht: die authenticiteit is nu precies wat ik altijd heb gemist bij de meeste NAK-kopstukken want: ze waren links- of rechtsom in een acteerrol gemanoeuvreerd. Dan kún je eenvoudig niet meer voluit jezelf zijn.

Hieronder de uitgeschreven tekst van hoe bij de getoonde portretten twee vrouwen aan de essentie van hun persoonlijke leven inhoud gaven...

1. M’n naam is Selasie D., ik ben geboren in Accra en daar woon ik.
   Toen ik op de basisschool zat…
   ... werd me verteld dat baby’s die sterven vóór ze gedoopt zijn, naar de hel gaan.
   Zelfs op die jonge leeftijd vond ik dat moeilijk te accepteren.
   Ik besefte al vroeg dat ik een andere moraal had dan de mensen om me heen.
   Ghana is een religieus en conservatief land.
   Vrouwen moeten zich onderwerpen aan mannen, homo’s zijn verderfelijk…
   … en mensen die niet in God geloven zijn bezeten.
   Toen ik negentien was…
   … vertelde ik m’n vader dat ik niet meer naar de kerk zou gaan.
   Hij wou niets meer met me te maken hebben.
   Uiteindelijk trok hij wel bij.
   Ik kreeg de kans om in Liverpool te gaan studeren.
   Ik hoopte gelijkgestemde mensen te vinden in de ontwikkelde wereld.
   Maar ook hier voelde ik me een verschoppeling.
   Mensen konden m’n accent moeilijk verstaan.
   Ik kreeg het gevoel dat ze op me neerkeken.
   Ik kon m’n studie niet afmaken.
   Ik werd zwaar depressief en moest terugkeren naar Ghana.
   Ik voelde me vaak eenzaam.
   Ik mis vrienden met wie ik m’n leven kan delen.
   Ik kan moeilijk een relatie beginnen met iemand die mijn waarden niet deelt.
   Ik hoop dat ik op een dag iemand vind…
   … die ik kan vertrouwen en die me echt begrijpt.
   .
2. Ik ben Adriana C., ik ben 37, en ik ben geboren in Madrid.
   M’n vader is Spaans en m’n moeder Venezolaans.
   In woon hier met m’n dochtertje in de buurt van Madrid.
   Ik ben journalist, gericht op het milieu en maatschappelijke onderwerpen.
   Ik schrijf over geestelijke gezondheid en problemen met betrekking tot armoede.
   Negen jaar geleden reisde ik naar Venezuela, op zoek naar een ander leven.
   Daar ontmoette ik een jongen in een afgelegen dorp aan de kust.
   We werden verliefd.
   Ik hield enorm van z’n kracht en z’n wilde manier om te overleven in z’n omgeving.
   Ik werd zwanger van hem.
   Ondanks m’n inspanningen om daar werk te vinden en me te vestigen…
   … bleek dat niet mogelijk.
   Ik besloot dus terug te keren naar Spanje.
   Ik dacht dat hij met me mee zou gaan, maar hij besloot daar te blijven.
   De beslissing om uit elkaar te gaan, deed me heel veel pijn.
   Ik mis hem enorm.
   En A. groeit door mijn beslissing zonder haar vader op.
   Maar ik neem het leven maar zoals het is.

Vooraf tijdens de uitzending was in het interview al naar voren gekomen: een mens in nood heeft het meest aan oprecht contact. Elk mens heeft een "verhaal" en dat begint bij wat ieder zelf meemaakt en bij ieders hoogst eigen worstelingen. Wat voor zin dat heeft, lijkt voor de betrokkene ondertussen misschien niet te bevatten, "maar je máákt zin omdat je dingen belangrijk vindt". (...) De vraag is dan heel erg, aldus de psychiater:



Is zoiets in de kerk, vanwaaruit ik veel te vaak heb zien gebeuren dat zielen eenzaam aan hun lot werden overgelaten, ooit wel eens overwogen?

Groet,
TjerkB

@all

Zie resp. ook:

1. bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "06 aug 2011, 20:49", in de thread "Tenzij... "
   .
2. bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "20 nov 2013, 20:04", in de thread "Lafhartige 'verklaring' van Betonkopf Wilhelm Leber"
   .
3. bericht op "zo 03 jul 2022, 13:05", in de thread "Bilaterale contacten NAK/VAG (Gesprächskreis Bottrop)"
   .
4. bericht op "di 16 aug 2022, 01:00", in de thread "Tussenbalans en hoe nu verder... "
   .
5. bericht op "wo 26 jul 2023, 21:22", in de thread "Waar is de taal van het hart gebleven?"

Groet,
TjerkB

[Bijgewerkt: 22:30 uur]


@all

Door deze thread en door hoe het eerder wel handelde over secularisatie, terwijl dit laatste écht soms betekent dat naasten (!) elkaar kwijtraken, probeerde ik mij in te denken wat ervoor nodig kan zijn om zulk ingrijpend onheil welbewust níet argeloos te riskeren. Eén specifieke gedachte kwam hierdoor de laatste weken telkens weer bij mij op, namelijk; hoe anders zou het zijn als dienaren wísten: "Dit zijn Mijn geliefde kinderen!"

Vgl.:

• [1] Zes dagen later nam Jezus Petrus, Jakobus en diens broer Johannes met zich mee een hoge berg op, waar ze alleen waren. [2] Voor hun ogen veranderde Hij van gedaante, zijn gezicht straalde als de zon en zijn kleren werden wit als het licht. [3] Plotseling verschenen aan hen Mozes en Elia, die met Jezus in gesprek waren. [4] Petrus nam het woord en zei tegen Jezus: ‘Heer, het is goed dat wij hier zijn. Als U wilt zal ik hier drie tenten maken, een voor U, een voor Mozes en een voor Elia.’ [5] Hij was nog niet uitgesproken of een stralende wolk overdekte hen, en uit de wolk klonk een stem: ‘Dit is mijn geliefde Zoon, in Hem vind Ik vreugde. Luister naar Hem!’
  
  Uit: Matteüs 17 (NBV21)

Groet,
TjerkB


N.B.

TjerkB schreef: ↑do 10 aug 2023, 09:20

• [1] Profetie; het visioen dat de profeet Habakuk zag.
  
  [2] Hoe lang nog, HEER, moet ik om hulp roepen
  en luistert U niet,
  moet ik ‘Geweld!’ schreeuwen
  en brengt U geen redding?
  [3] Waarom toont U mij dit onheil
  en ziet U deze ellende aan?
  Ik zie slechts verwoesting en geweld,
  opkomende twist en groeiende tweedracht.
  [4] De wet wordt ondermijnd,
  het recht krijgt niet langer zijn loop,
  de wettelozen verdringen de rechtvaardigen,
  het recht wordt verdraaid.
  
  Uit: Habakuk 1 (NBV21)

• [1] Ik ga staan op mijn wachttoren,
  betrek mijn post op het bolwerk,
  kijk uit om te zien wat de HEER mij zal zeggen,
  wat Hij mij antwoordt op mijn verwijt.
  
  [2] Dit was het antwoord van de HEER.
  Schrijf dit visioen op, grif het duidelijk in platen,
  zodat het in een oogopslag te lezen is.
  [3] Het visioen wacht tot zijn tijd gekomen is,
  het getuigt ervan, het liegt niet.
  Ook al is het nog niet vervuld,
  wacht maar, het komt zeker,
  het zal niet uitblijven.
  
  [4] Wie niet oprecht is kwijnt weg,
  maar de rechtvaardige zal leven door zijn trouw.
  
  Uit: Habakuk 2 (NBV21)

• In ’t mij gebrachte woord
  ligt mijne hulp en staf;
  Uw liefd’ en trouw zijn mij ten pand
  tot aan -en over- ’t graf.
  
  Mij trekt Uw liefdesstem,
  en op Uw Godd’lijk woord,
  ga ‘k ied’re dag met U ver-eend'
  een schrede huiswaarts voort;
  huiswaarts voort,
  een schrede huiswaarts voort.
  
  Bron: Derde couplet en refrein van lied 191 (gezangboek H.A.G.E.A., 1953), "Dat ik Heer Jezus, U, voortdurend volgen mag"

(...)


Uit: Bericht op "do 10 aug 2023, 09:20", in de thread "Teken van leven... "

P.S.
Er schoot mij nog iets te binnen en wel in verband met het navolgende. In december 1998 kregen mijn collega's en ik op het bureau van de Centrale Administratie bij de Nieuw-Apostolische Kerk in Nederland een nieuwe leidinggevende. Moeizaam (...) hadden meerderen van ons, gedurende een reeks van jaren zelfs, zich voortgesleept tot het zover was. Ik had er geen idee meer van wat ons te wachten stond want kort daarvoor was ons verteld dat degene die toen fungeerde als de bestuurlijke rechterhand, terug zou keren naar diens oorspronkelijke beroep. Met een onwezenlijk gevoel stapte ik op de bewuste zondagse decemberochtend op de trein naar Utrecht. De landelijke dienst, waarin stamapostel Richard Fehr zou voorgaan, had plaats in de Jaarbeurs, waar ik vanaf een opgebouwde tribune maar afwachtte hoe het zou gaan.

Het enige wat ik mij er vooraf van had voorgesteld, was een idee erover hoe het voor ons misschien zou uitpakken op de maandagochtend erna. Ik zag in gedachten bij de C.A. al enkele limousines geparkeerd staan met Duitse kentekens, en dat wij dan instructies kregen om op te volgen. Onder bewind gesteld. Al werd die vrees niet bewaarheid; tóch brak er opnieuw een tijd aan van zowel onzekerheid als in eerste instantie hoop. Met bijna niemand had ik ooit een helpend gesprek kunnen hebben over wat ons gaandeweg meer en meer een uitzichtloze toestand toescheen. De leidinggevende die op het punt stond alsnog met pensioen te gaan, had in zowat veertien jaar nog geen halve dag ook tijd voor míj gehad. Deze narigheid leidde ertoe dat stamapostel Fehr op een zaterdagochtend in het voorjaar van 1999 met ons allen op de C.A. kwam overleggen.

Ik wil daar nu twee dingen over zeggen. In de eerste plaats: laat niemand hier lichtvaardig over denken. In de afgelopen jaren was er door ons "forumberaad" meer dan eens aanleiding om te stellen: zielzorg en zakendoen gaan NIET samen. Soit! Dat vertelde ik ook al snel aan de nieuwe leidinggevende, toen het ging om organisatorische zaken. Dit werd niet begrepen, maar dat bleek pas later; na het gesprek met de stamapostel. Van het bedoelde gesprek herinner ik mij dat de stamapostel van tevoren niet bekend was met welke zorgelijke ontwikkelingen bij ons dan ook, waardoor hij opmerkte: "Hoe komt het dat geen van u allen zich ooit een moment zo vrij heeft gevoeld om mij dienaangaande te informeren?" Geen enkele "directe zegenaar" had een "hoger geplaatste" met een oprechte zorg willen belasten. Ook ik niet, onderaan nabij "de ambtsladder".

Vanochtend dacht ik aan deze onverkwikkelijke gang van zaken terug en ik zocht over stamapostel Fehr uit 1987 de "Stem van de Wachter" op, waarvan ik wist dat daarin lied 355 wordt genoemd. Hij attendeerde ons daar namelijk ook nog op: "Ik geef U de hand; geef haar, in de geest, ook aan mij. "Voor het volk Gods geldt," aldus het bedoelde artikel in deze "Stem van de Wachter": "Wij zijn op weg naar huis! Deze zekerheid bereidt in alle levensomstandigheden, in alle geloofssituaties, in alle conflicten van de ziel, bij iedere gedachtengang, bij alle onrecht, in alle arbeid, hulp om te beslissen." (...) Na in dit opzicht de aansprekende theorie had de geloofspraktijk eenieder van veel ballast kunnen verlossen. Dat echter heb ik niet alleen zelf, maar ook anderen hebben zulks níet mogen meemaken. Dáárom sprak ik vrijuit, wanneer het erop aankwam!