Forum voor beweging in het apostolische werk

@ tjerk

TjerkB schreef:[Bijgewerkt: 20.00 uur]


@all
. Noem ze allemaal maar op: stamapostel Wilhelm Leber, districtsapostel Armin Brinkmann, apostel Peter Klene, opziener Kamstra en alle districtsvoorgangers! Ze moeten zich kapot schamen. Ja, dat vind ik.

Groet,
TjerkB

Ken je toevallig een dienaar die zich ergens voor schaamt , en nog dienaar is ?

willempower schreef:(...)

Ken je toevallig een dienaar die zich ergens voor schaamt , en nog dienaar is ?

(...)


Uit: Bericht op "ma 12 mei 2014, 21:58"

@willempower

Nee; geconfronteerd met mensonwaardige praktijken in de Nieuw-Apostolische Kerk, nemen "dienaren" een afwerende houding aan. Men wil er níets van weten...

Groet,
TjerkB

@willempower
@all

Wie in de Nieuw-Apostolische Kerk een "hogere verantwoordelijke leidinggevende" te spreken wil krijgen, zal vermoedelijk lang moeten zoeken. Indien ten slotte inderdaad iemand als zodanig zich laat identificeren, is echter de kans groot dat de bewindspersoon in kwestie het woord laat doen door een persvoorlichter. Geheid kom je dan per saldo niets te weten. De hoogste prioriteit bij dit kerkgenootschap ligt namelijk bij de onaantastbaarheid van haar bestuurders, allen "nach dem neuapostolischen Glaubensverständnis" rechterhanden van de Schepper van hemel en aarde. Wat voor schurkenstreken sommigen ook op hun geweten hebben; tot elke prijs worden alle registers opengetrokken om de schone schijn te laten zegevieren. Uit hoofde van de vertrouwelijkheid zal men de zwijgzaamheid betrachten.

Altijd zullen belanghebbenden stuiten op een muur van verzet. In mijn berichten sprak ik meestal van "de ondoordringbare laag. Hierachter verschuilen zich de verafgode meedogenloze helden, angstvallige lafaards in mijn ogen; de geestelijke leiders, misleiders in feite, van op papier 10 miljoen dom gehouden gelovigen. Alles bij deze "Algemeen Nut Beogende Instelling" draait om de vermeende voornaamheid van deze kerkleiders, ook wel "dienaren", "zegenaars" of "Godsgezanten" genoemd. Zonder een "fijne aanbieding" tegenover deze kerkelijke ambtsdragers is de kans klein dat je bij de hemelpoort verder komt dan de toegangscontrole. Voor de prominenten onder de nieuw-apostolische kerkvorsten is er in het hemelrijk straks entree via de artiesteningang. Voor hen zijn de gereserveerde plaatsen.

Wie door welk voorval dan ook oog in oog komt te staan met het ware gezicht van een steevast minzaam lachende "zegenaar", ontmoet een wolf in schaapskleren. Zolang je niet capituleert, sta je hierna als het ware op de dodenlijst. Je mag doodvallen, wegkwijnen; lijdend voorwerp zijn van nieuw-apostolische foltermethoden. In de afgelopen 25 jaar hebben meerdere (ervarings)deskundigen daarover een boekje opengedaan. Wie ten prooi valt aan "Godsgezanten" van wie de zegeningen uit zorgen blijken te bestaan, riskeert aan deze destructieve relatie volledig ten onder te gaan. Geen sterveling in het nieuw-apostolische "werk Gods" zal ondertussen een helpende hand reiken. Iedereen huldigt namelijk het standpunt: "Wie hen niet mint, die God ons geeft tot dienen, hoe kan die Gods genade recht verstaan?" (...)

Hoewel de gestage uittocht van gelovigen bij dit kerkgenootschap maar al te graag wordt toegeschreven aan algemene maatschappijverschijnselen, lijdt het voor mij geen twijfel dat menigeen zich verstoken heeft gevoeld van ware zielzorg. Ware zielzorg mag toch de zorg zijn waardoor wij ons veilig mogen weten in Jezus' armen? Als "dienaren" echter met dubbele agenda's werken, zoals ook broeder Rohn het allengs moest ervaren, blijkt opeens niemand onder de "aangesloten leden" nog oog te hebben voor de beschermwaardigheid van goddelijk leven: "waar rook is, is vuur" en voor de rest is elke controversiële kwestie zuiver "een zaak voor de dienaren". Brutaal schreeuwt men het ondertussen van de daken: "Als kind'ren Gods verbonden, slechts een van hart en zin, staan wij door Christus liefde, in ware broedermin".

[wordt vervolgd]


Groet,
TjerkB

Der Fall Rohn - in vogelvlucht (1)


@all

Als de gezamenlijke districtsvoorgangers bij de Nieuw-Apostolische Kerk in Nederland (vanuit het bestuursorgaan "De landelijke vergadering") ooit in positieve zin hét verschil hadden kunnen maken, is dat wel in de zaak Rohn. Collectief echter heeft men die feitelijk onafwijsbare plicht verzaakt, omwille van de instandhouding van "het hiërarchische systeem" waaraan binnen dit kerkgenootschap alle betrokkenen hun kennelijk felbegeerde status ontlenen. Een radertje te mogen zijn in het werk van God was voor hen niet genoeg; men zocht het hogerop. Al zal menigeen zich dat van tevoren niet realiseren; wie hogerop komt, krijgt daarvan de prijs te betalen. Er wordt hier namelijk een duister machtsspel bedreven en dat zul je als "hogere verantwoordelijke leidinggevende" moeten meespelen. Zo niet, dan EXIT.

Hoe dat machtsspel in elkaar steekt, is ook door de voormalige NAK-apostel Gerrit Sepers al voldoende onomwonden uit de doeken gedaan. Bij dit kerkgenootschap worden lagere kerkelijke ambtsdragers namelijk geacht onderdanig te zijn aan hogere kerkelijke ambtdragers. Evenzo dienen de gelovigen, langs "de geordende weg", met hart en ziel leerstellig verbonden te zijn met de internationale bestuursvoorzitter van deze religieuze organisatie, de stamapostel, en aldus met "de trone Gods". De herintroductie van het feodale stelsel is wat mij betreft hiermee een feit. Het kan een leven lang duren alvorens men het ongelofelijke venijn ervan op de kerkvloer leert kennen, maar wie zich verdiept in de zaak Rohn zullen de schellen van de ogen vallen. Wat hier aan de orde is, daarvan lusten de honden geen brood.

Na de zomer van 2010 werd ik van meerdere kanten geïnformeerd en benaderd over wat bij Glaubenskultur-Magazine uiteindelijk "Der Fall Rohn" zou gaan heten. In grote lijnen komt het er hierbij op neer dat er in de persoonlijke levenssfeer een zekere vriendschap groeide tussen "een gewone broeder" en de districtsapostel nadat betrokkene, een succesvolle ondernemer en projectontwikkelaar, bij het kerkgenootschap diens nut had bewezen door het geven van waardevolle adviezen. Broeder Rohn die in privé mogelijkheden zag om een vakantiepark te ontwikkelen in Oostenrijk, wist ook de districtsapostel daarvoor te interesseren. Daarnaast spraken beiden al geregeld over professionalisering bij het kerkgenootschap van de activiteiten op het vlak van het gebouwenbeheer. Een spannende dialoog, dus.

Terwijl er in Oostenrijk alvast gezamenlijk wordt geïnvesteerd om de plannen voor een vakantiehuizenproject kracht bij te zetten, raakt gaandeweg het kerkbestuur ervan overtuigd dat men in broeder Rohn de perfecte opvolger heeft gevonden voor degene die tot dan toe op de Centrale Administratie leiding gaf aan de afdeling Bouwzaken. Bovendien is de expertise van broeder Rohn van dien aard, dat hij zijn gewicht misschien wel in goud voor het "werk Gods" terug kan verdienen. Een belangrijke kans die bij de Nieuw-Apostolische Kerk in Nederland al veel te lang onbenut was gebleven, is het renderend combineren van (ver)bouwprojecten met bijvoorbeeld maatschappelijke voorzieningen. Dankzij broeder Rohn die hiermee al ruime ervaring heeft opgedaan, zet het kerkbestuur zo'n project op in Arnhem.

Toch blijken de beide hoofdrolspelers buiten de waard te hebben gerekend!

[wordt vervolgd]


Groet,
TjerkB

Der Fall Rohn - in vogelvlucht (2)

@all

Buiten de waard gerekend? Hoe zit dat dan?! Liet de ambtsvoorganger van districtsapostel Theodoor de Bruijn, Gijsbert Pos, zich nog gelden als een gezaghebbende bestuurlijke zwaargewicht; diens opvolger De Bruijn is wat dat betreft uit ander hout gesneden. Bij districtsapostel Pos kon zelfs de kroonprins in ongenade vallen; nu daarentegen kon bij de kroonprins de districtsapostel in ongenade vallen. De machtsgreep die achter de schermen plaatshad leidde tot een bizarre kunstgreep. Kort door de bocht: de orde moest worden hersteld. In het nieuw-apostolische "werk Gods" kan er voor ondergeschikten nu eenmaal geen rol van betekenis zijn weggelegd. Dus zolang broeder Rohn nog geen priester Rohn zal mogen heten, of herder Rohn en later wellicht districtsoudste Rohn, bestuurt "het bestuur". Punt.

(...) Was het in de privé-kwestie Oostenrijk tussen De Bruijn en Rohn maar "onder de pet" gebleven. Maar De Bruijn sneed zich in de vingers door mede-investeerders te zoeken binnen "de kring der dienaren". Dat moet voor de kroonprins, die zich als gesprekspartner van de districtsapostel door Rohn al min of meer had moeten laten passeren, te gortig zijn geworden. Mijn stellige vermoeden is dus dat districtsapostel De Bruijn bij het internationale kerkbestuur werd aangeklaagd wegens belangenverstrengeling en dat hij daarna onmiddellijk "onder curatele" is gesteld van districtsapostel Armin Brinkmann (NAK Nordrhein-Westfalen). Hierbij moest broeder Rohn eenvoudig uit de weg worden geruimd. Op het vlak van onroerend goedbeheer moest voortaan te werk worden gegaan zoals in Nordrhein-Westfalen.

Op papier blijft districtsapostel De Bruijn dan weliswaar de geestelijk leider; als zakelijk leider bij de Nieuw-Apostolische Kerk in Nederland wordt van hogerhand apostel Peter Klene aangewezen. Iedereen legt zich daar vervolgens bij neer: opziener Hans Kamstra en ook de stemgerechtigde gezamenlijke districtsvoorgangers. Districtsapostel Brinkmann heeft weinig tijd om zich inhoudelijk met het interim-management bezig te houden, zodat Peter Klene grotendeels de vrije hand krijgt. Maar hij vergaloppeert zich door het daarbij op een akkoordje te gooien met zijn broer Nico, de districtsoudste. Belangenverstrengeling nu bij de kroonprins himself! Wat er daarna niet allemaal uit de hand loopt, laat zich amper met een pen beschrijven. Er is maar één manier om de schade te beperken: allemaal de koppen dicht.

Dat blijkt echter paniekvoetbal te zijn want imagoschade was bepaald niet het enige waar de aandacht op moest worden gevestigd. En nu kom ik bij wat mij speciaal verontrustte, toen ik in het najaar van 2010 voor mijzelf helder probeerde te krijgen wat er in 's hemelsnaam van Arnhem tot Oostenrijk toch aan de hand kon zijn. Het duurde niet lang of het stond voor mij vast dat hier de fiscale regels die gelden voor elke Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI) met voeten worden getreden. Nu had "De landelijke vergadering" met nota bene in haar midden tevens een belastingconsulent moeten ingrijpen! Een en ander leidt tot financieel wanbeheer want met de oplopende proceskosten in het arbeidsconflict met broeder Rohn lijkt het wel alsof niemand meer snapt dat offerontvangsten beter kunnen worden besteed.

De financiële verliezen voor het kerkgenootschap lopen in de miljoenen euro's.

[wordt vervolgd]


Groet,
TjerkB

@willempower
@all

Zojuist kwam ik terug van een bijna drie uur durende rechtszitting in het hoger beroep over de lening c.q. investeringsinleg van districtsapostel De Bruijn in het vakantiehuizenproject Oostenrijk waarbij betrokkene samenwerkte met broeder Rohn. Even heel in het kort want ik heb nu geen tijd om erover uit te weiden: wie stelt, moet bewijzen. Voor zover ik het kan inschatten heeft de voormalige districtsapostel niet alsnog kunnen bewijzen dat er een geldleningsovereenkomst ten grondslag ligt aan een bedrag dat hij in maart 2007 overmaakte aan broeder Rohn. Op 29 juli 2014 beslist de meervoudige kamer van de rechtbank in Arnhem.

Groet,
TjerkB

Der Fall Rohn - in vogelvlucht (3)

@all

Eerst maar een paar harde feiten. Bij de Nieuw-Apostolische Kerk in Nederland is er een financiële janboel aangericht, doch let wel: na (!) het gedwongen vertrek van broeder Rohn. Verantwoordelijk daarvoor is het trio Klene-Klene-Vis. Dat had teruggefloten moeten worden door de gezamenlijke districtsvoorgangers, maar "De landelijke vergadering" vanwaaruit dezen in de positie waren om zulks te doen staat onder voorzitterschap van de districtsapostel en die was nu juist -naar alle waarschijnlijkheid op verzoek van datzelfde trio- met groen licht van de stamapostel eerder al op een zijspoor gerangeerd. Hierdoor wist districtsapostel De Bruijn bijvoorbeeld niets af van het schrijven van apostel Peter Klene c.s. met dagtekening Santpoort, 21 februari 2010. Pas in december 2010 (!) ontdekte hij het bestaan ervan, zo verklaarde hij ooit bij de rechtbank, misschien wel omdat ik hem op 11 december 2010 een afschrift ervan had toegezonden. Wat ben je dan een stelletje slapjanussen, als districtshotemetoten zijnde, als je op de meest beslissende momenten je bestuurlijke medeverantwoordelijkheid domweg verzaakt; omwille van de geloofsgehoorzaamheid. Die rottige geloofsgehoorzaamheid is een satanisch instrument want men gaat ermee over lijken. Tweede harde feit: districtsapostel De Bruijn laat de rechtbank gissen naar de volle waarheid, waar men daar recht op heeft. Dan moet je dus niet rekenen op enige bijstand van twaalf legioenen engelen.

Derde harde feit: broeder Rohn speelt op een gegeven moment het spel mee als de districtsapostel het wil laten voorkomen dat de belangenverstrengeling ophield.

[wordt vervolgd]


Groet,
TjerkB

@TB

Volgens mij moet de Bruijn het bedrag afboeken als speculatie-verlies.
In een eerder vonnis en verhoor heeft hij zelf de belegging als zodanig gekwalificeerd.
Gedane zaken nemen geen keer..
Hij is destijds niet goed geadviseerd door de gebroeders 'K'.
Maar ja die beleggen ook niet..

Groet,
Levi

[Bijgewerkt: 17.30 uur]

Levi schreef:(...)
Volgens mij moet de Bruijn het bedrag afboeken als speculatie-verlies.
In een eerder vonnis en verhoor heeft hij zelf de belegging als zodanig gekwalificeerd.
Gedane zaken nemen geen keer..

(...)


Uit: Bericht op "vr 16 mei 2014, 09:40"

@Levi

Op de zitting, gisteren, bleek dat broeder Rohn diens voormalige "compagnon" De Bruijn deze week een aannemelijk bod had gedaan om er door middel van een schikking uit te komen. De districtsapostel in ruste had dit aanbod op advies van zijn advocaat echter nog in beraad gehouden. Nu ze de rechtszaak vermoedelijk verliezen, zullen ze wel alsnog toehappen. De rechtbank gaf partijen gisteren vier weken de tijd om daaromtrent uitsluitsel te geven, zodat men op 29 juli 2014 eventueel geen vonnis hoeft te wijzen. Toch zou dit een uiterst merkwaardige uitkomst zijn want in feite is districstapostel De Bruijn er de oorzaak van dat het bij broeder Rohn uitliep op een kwestie van "allen tegen één". Zo wist deze bijvoorbeeld niet wat er feitelijk in de "Leidraad voor de dienaren" stond over het uitlenen van geld door kerkelijke ambtsdragers aan de aangesloten leden van het kerkgenootschap. Tot mijn verbazing vertelde districtsapostel De Bruijn in ruste gisteren desondanks aan de rechtbank dat het hem vrijstond om geld uit te lenen zoals hij beweerde dat het hier geval was!

Groet,
TjerkB

N.B.

Voor de instandhouding van een zuivere vertrouwensrelatie is het eveneens noodzakelijk dat een ambtsdrager nooit geld van of aan gemeenteleden leent (vgl. Sir. 29: 4-9).

Bron: Richtlijnen voor de ambtsdragers van de Nieuw-Apostolische kerk (uitgave: juli 1999) - "1. Grondbeginselen van de ambtsuitoefening", pagina 17

Der Fall Rohn - in vogelvlucht (4)

@all

Wat er aan samenwerkingsverbanden sinds 2003 gaandeweg voortkwam uit de persoonlijke betrekkingen tussen broeder Rohn en districtsapostel De Bruijn stuitte bij de opziener en latere apostel Peter Klene kennelijk op uiteenlopende en onoverkomelijke bezwaren. De prijs om aan die samenwerking vervolgens een einde te maken loopt inmiddels in de miljoenen euro's. Ik vind het echt helemaal straalbezopen om zoiets te laten gebeuren bij een Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI).

Het blijkt achteraf precies zo erg te zijn als ik in het najaar van 2010 al begon te vermoeden. Oorzaak: volkomen ten onrechte mogen bij dit kerkgenootschap de verantwoordelijkheden, steevast in handen bij "anderhalve man en een paardenkop", op het vlak van zielzorg en de bedrijfsvoering door elkaar worden gehutseld.

Bij de verdeling van bestuursportefeuilles (!) moet er hier werkelijk veel beter worden gekeken naar serieuze competenties - in plaats van naar vrome smoelwerken.

Los van het slijk der aarde dat namens de districtsvoorgangers met schijnbaar ieders goedvinden mocht worden opgeofferd omwille van de "Einheit im Apostelkreis", werd ook het gezin Rohn prijsgegeven aan "de wereld om ons heen". Eén gezin meer of minder; een kniesoor die daarop let. Juist deze godvergeten onverschilligheid in het nieuw-apostolische "werk Gods" legt de terreur bloot waaraan "onwilligen" ten prooi vallen. Niets voor niets neem ik geen enkel blad voor de mond om de ellende die dit meebrengt voor wie er onverhoopt mee in aanraking komt, aan de kaak te stellen. Hoe dan ook, beter weggepest dan zoiets op je geweten te hebben.

[wordt vervolgd]


Groet,
TjerkB


N.B.

TjerkB schreef:(...)
De laatste briefschrijver besluit hier met: "Wenn es nicht hilft muss man für sich entscheiden: Entweder lasse ich alles über mich ergehen - oder ich gehe." Dat de nieuw-apostolische kerkleiding het inmiddels zo ver laat komen, dat aangesloten leden zich in toenemende mate geplaatst zien voor zo'n duivels dilemma - dat is toch een ronduit alarmerende toestand? Ook ik kreeg van degenen die het hier aangaat in ieders kennelijke winterslaap niemand wakker, toen ik het zo'n 10 jaar geleden zag aankomen dat het absoluut deze kant op ging! Als mij tegenwoordig wordt verteld hoe de nieuw-apostolische kerkgemeenten alsmaar meer leeglopen, verbaast het mij allerminst want de "smoking gun" wilde per se geen van allen zien:

Onrust
« Antwoord #7 Gepost op: 28-08-2007, 19:52:48 »

@all

Er is onrust ontstaan in de Nieuw-Apostolische Kerk. De opkomst van het Internet heeft daarbij een katalyserende werking gehad. Wat is er gebeurd? In het ontdekkend licht van Zijn genade werd de geloofsbeweging aan een nadere beschouwing onderworpen. De uitkomsten zijn totaal ontnuchterend. Enkele punten:

• - alleen personen die via een aantal opvolgende geestelijke bedieningen in de organisatie zijn opgeklommen, krijgen tevens zeggenschap over geldzaken
  - door de aandacht die nodig is voor de behartiging van organisatorische en bedrijfseconomische aangelegenheden houden leidinggevenden te weinig tijd over voor de geestelijke verzorging van naasten
  - deze “ondergeschikten” hebben op dat punt niets in te brengen
  - er is geen enkele uitwerking voorhanden over wat aangesloten leden onder zielzorg mogen verstaan
  - de kerkleiding duldt geen machtskritiek en een degelijke klachtenregeling ontbreekt
  - t.a.v. de macht die men uitoefent op grond van bestuursfuncties zijn er bijna geen procedures en regels
  - leden kunnen nergens enig recht aan laten toetsen
  - er bestaat geen enkele waarborg voor (de kwaliteit en de continuïteit van) zielzorg
  - niemand vanuit de organisatie neemt het gegarandeerd voor je op wanneer je met zinloos geestelijk geweld onheus wordt bejegend
  - bij de leden vindt men geen krachtig correctief vermogen om zaken te verbeteren

In zo’n chaotische situatie is er vanzelf nog maar heel weinig plaats voor saamhorigheid. Veiligheid en geborgenheid voor gelovigen zijn doorgaans ver te zoeken. Vertrouwelijke informatie blijft vaak niet vertrouwelijk. Wie geestelijk beschadigd wordt door macht en manipulatie wordt vooral aan diens lot overgelaten. Zang, muziek en allerhande evenementen moeten de bovenbeschreven omstandigheden camoufleren. Ondertussen gaat deze kerk ten onder.

Onmachtig om aan deze problematiek het hoofd te bieden, roept de kerkleiding op tot een onbegrensd vertrouwen en drukt men gelovigen op het hart gevoelens van ongenoegen en ontevredenheid van zich af te werpen.

(...)
Het zou niet verkeerd zijn als in de Nieuw-Apostolische Kerk het besef herleeft dat je ook onder een hagenpreek zalig kunt worden. Het zit hem namelijk niet in 2.000 jaar schriftgeleerdheid. Niet voor niets liet Friedrich Nietzsche (1844-1900) optekenen dat hij wel christen had willen zijn, als die er maar verloster uitzagen! Zonder onvoorwaardelijke naastenliefde verzandt men in futiliteiten, in uitspraken "voor de Bühne", in haat en nijd. Word streetwise, en je ziet de smoking gun!

Mvg,
JP

Vroeg of laat lopen dan -door de betrachte struisvogelpolitiek- de zaken muurvast. Je kunt met je goeie gedrag wel constant stokstijf in de "geloofsgehoorzaamheid" willen staan, maar dat ontslaat niemand van een persoonlijke verantwoordelijkheid. Vandaar dat het voor mij aan godsdienstwaanzin grensde toen stamapostel Leber in februari 2006 in diens "Woord van de maand" opriep tot een onbegrensd vertrouwen in hemzelf en een paar anderen die toen al duidelijk de weg kwijt waren! Voor wie dan blíjft wegkijken nadert ontegenzeglijk het moment waarop de wal het schip zal keren. Ik wilde mijn broeders en zusters op die manier niet laten verongelukken en klom "meer dan eens" in de pen, maar het maakte de meesten geen biet uit.

(...)


Uit: Mijn bericht op "ma 13 jan 2014, 15:59" in de thread "Geen woorden maar daden"