Forum voor beweging in het apostolische werk

Na de publicatie van het boek Apostelkind van Renske Doorenspleet kwam er een storm van kritiek over het genootschap heen die zijn weerga niet kende. Veel van wat er onder het tapijt is geveegd is via internet boven water gekomen. Uit deze reacties op internet blijkt dat het genootschap vele levens verwoest heeft. En die pijn zit nog altijd diep, heel diep.

Zo openlijk kritiek krijgen, was een novum voor het genootschap. En het is goed dat het genootschap gaat beseffen dat de kritiek niet weg is en ook niet meer zal weggaan. Niet-leden en leden zijn mondige burgers en zeggen wat ze ergens van vinden. En die kritiek moet je serieus nemen, je moet ernaar luisteren en het biedt kansen om zaken te herstellen en structureel te verbeteren. En het is een illusie om te denken dat de zwijgende meerderheid geen mening heeft.

Met een jarenlange traditie waarin kritiek not done was, is het niet vreemd dat het lastig vindt om met kritiek om te gaan. In een recente blog (https://www.opdekeperbeschouwd.nl/kritiek/) wordt gesuggereerd dat mensen die kritiek geven op de persoon spelen en niet op de bal, dat kritiek niet gericht is op verbeteringen, dat kritiek niet terecht is en dat de kritiekgevers zich bij de beslissingen van de verantwoordelijken zouden moeten neerleggen. Dit is mijns inziens een eenzijdig beeld. Belangrijke elementen ontbreken namelijk: Wat voor kritiek krijgt het genootschap, hoe reageert het daarop, wat betekent die reactie voor degenen die kritiek uiten en welke mogelijkheden zijn er voor leden en niet-leden allemaal om met die reactie om te gaan?

Een overzicht van de kritiek
Laten we eerst eens een opsomming maken van de kritiek die het genootschap zoal krijgt die we op internet tegenkomen:
- Na het boek Apostelkind van Renske Doorenspleet lag de focus op het voorkomen van imagoschade, niet op waarheidsvinding;
- Het genootschap erkent het leed dat de vele duizenden apostelkinderen is aangedaan niet;
- Het genootschap erkent niet dat het in de periode van Slok I en II sektarisch van aard was;
- De dialooggesprekken met (oud-)leden naar aanleiding van het boek van Renske Doorenspleet waren niet integer, niet professioneel en niet onafhankelijk, zie: https://apostelkinderen.nl/2020/09/16/e ... -waarheid/;
- Echte lessen zijn er na de dialooggesprekken in de praktijk niet getrokken; het rapport is de facto weer in een diepe la verdwenen. Het genootschap heeft het verleden daarmee nog niet verwerkt;
- De sektarische cultuur van indoctrinatie en manipulatie zit anno 2023/2024 nog steeds diep in de apostolische genen;
- Het genootschap is nog steeds bezig met het witwassen van het verleden. Een voorbeeld is het gebruik van het Leven in Liefde boek;
- Het genootschap kent de wortels van het eigen gedachtegoed niet en zet ook niet in op herbronnen ondanks de pleidooien daarvoor vanuit de Van Oosbreestichting; zonder herbronnen zal het genootschap niet langdurig nieuwe leden aan zich kunnen binden en daarmee over een aantal jaar ter ziele gaan;
- Het ontbreekt aan een heldere koers, zeker ten aanzien van het gedachtegoed;
- De weekbrieven zwabberen alle kanten om zonder de bronnen te benoemen: komen de opvattingen nu bijvoorbeeld uit joodse, christelijke of humanistische hoek of wordt er geteerd op de filosofie? En hoe verhouden die denkbeelden tot het religieus-humanisme?
- Door gebrek aan Bildung van geestelijke verzorgers ontbreekt het aan diepgang en structuur van de diensten waardoor er geen touw aan vast te knopen is;
- De leden hebben nog steeds niets te zeggen; ledenparticipatie laat nog steeds op zich wachten;
- Het genootschap heeft geen vorm gegeven aan vrijzinnigheid ondanks de grote verschillen onder de leden over bijvoorbeeld God. En in de statuten denkt men nog steeds te kunnen bepalen wat leden geloven;
- Het genootschap verandert van alles zoals het afschaffen van het driemaal Amen en de zangers-appels zonder te benoemen waarom;
- Het genootschap gaat in een hard tempo onderuit maar doet geen openlijke analyse daarnaar inclusief gezonde zelfkritiek; het is alleen pappen en nathouden en het verval begeleiden met de samenvoeging van gemeenschappen en de verkoop van gebouwen;
- Het genootschap verkwist de financiële erfenis met zaken zoals Iederal, Vandaag en allerlei donaties die niets met het genootschap vandoen hebben.

De reactie van het genootschap op kritiek
De reactie van het genootschap op kritiek anno 2023/2024 is niet fraai. Zo wordt er in persoonlijke gesprekken over kritiek heen gepraat, schrijft men veel woorden met welke goede bedoelingen men de dingen wel doet zonder het kritiekpunt echt aan te snijden, geeft men halfzachte reacties zonder een duidelijk standpunt in te nemen, hangt men rookgordijnen op door bijvoorbeeld te schrijven dat men erover aan het nadenken is – een apostolische manier om te zeggen dat men het gewoon niet wil – , negeert men kritiek en zegt men vooral niet op welke punten ze het me je oneens zijn. Het geheel lardeert men met een poging om je aan het lijntje te houden en je aapjes op de schouder te zetten. Verder meende het bestuur in 2023 dat er voldoende vrijwilligers zijn terwijl bijvoorbeeld de schoonmaakgroepen zijn opgeheven, zangkoren opgeheven of gedecimeerd zijn, en er een groot gebrek aan organisten en pianisten is. En als je het genootschap confronteert met de manier waarop ze feitelijk reageren, dan geven ze niet thuis…

De betekenis van de reactie van het genootschap voor de critici en mogelijke acties
De bovenstaande manier van reageren op kritiek is onbehoorlijk en getuigt niet van respect. Veel mensen die kritiek uiten dragen/droegen het genootschap een warm hart toe. De reactie die ze feitelijk krijgen betekent in feite dat ze niet echt gehoord worden. En dat heeft onvermijdelijk consequenties. Zo kan de kritiekgever de geadresseerde er rechtstreeks op aanspreken, kan deze zijn reactie in de privésfeer uiten, kan deze dit op internet zetten, de pers inschakelen, kan deze besluiten om de aanbieding te reduceren, de diensten niet meer of minder te bezoeken of zich uit te schrijven. Zich neerleggen bij een besluit van verantwoordelijken zoals het geciteerde blog aangeeft, is dus niet de enige optie om te gaan met een reactie op zijn of haar kritiek.

Conclusie
Ik constateer dat er op velerlei vlakken terechte en fundamentele kritiek op het genootschap is geuit door mensen die grosso modo het genootschap een warm hart toedragen. De manier waarop het genootschap vervolgens met die kritiek omgaat is onbehoorlijk en getuigt niet van respect. En dit heeft de consequentie dat het verval dat al gaande is, verder zal doorzetten. In de punten van kritiek zoals deze in deze blog staan is besloten welke verbeteringen er daarvoor nodig zijn. Tot nu toe gaat het genootschap de benodigde maatregelen uit de weg.

Alexander

@Alexander

Bij 'saamhorigheid' vermeldt de Van Dale: het bij elkaar horen. Als je in het apostolische werk, waarmee je als kind bent opgegroeid, dan later waarneemt en vaststelt dat je in jouw geloofsgemeenschap tóch zomaar ten prooi kunt vallen aan wat feitelijk neerkomt op sociale uitsluiting, sta je raar te kijken. Net als anderen treft jou het verwijt dat jouw begrip van ongeschreven codes en (gedrags)voorschriften onvoldoende was.

Ikzelf heb er elders heel lang over gedaan alvorens dat ziekmakende besef een beetje te verdragen viel. Tot op heden wil zowat niemand in de kerk die ik ontvluchtte dat snappen.

Echter, zolang het in het apostolische werk om te beginnen al mankeert aan gelijkberechtiging, zal menigeen lijden onder emotionele roofbouw. Verder:

1. TjerkB schreef: ↑za 30 jan 2021, 14:24(...)
   Ik vraag mij wel eens af hoe laconiek de geestelijke elite op de oude voet zou voortgaan als er níet dik 400 miljoen op de bank stond.
   
   (...)
   
   
   Uit: Bericht op "za 30 jan 2021, 14:24", in de thread "Edwin Diersmann: Quo vadis, o Apostolisch Genootschap? – Een oproep tot herbronning"

2. TjerkB schreef: ↑ma 15 feb 2021, 19:18(...)
   Werden aanvankelijk de offergaven nog gebruikt om tot heil van de mensheid godshuizen te bouwen, ook als een vei­lig toe­vluchts­oord voor hulpzoekenden; in plaats van God werd stilaan het spreekwoordelijke gouden kalf aanbeden, waarna kerkvorsten met hun verering aan de haal gingen. Opeens werd Zijn tempel een huis van koophandel en bood het uitsluitend nog een podium aan inhalige ijdeltuiten.
   
   (...)
   
   
   Uit: Bericht op "ma 15 feb 2021, 19:18", in de thread "Edwin Diersmann: Quo vadis, o Apostolisch Genootschap? – Een oproep tot herbronning"

Men kan zich in een "ver­eni­ging voor buitenschoolse opvang en re-educatie" wel rijk rekenen met een interessante vermogenspositie, maar als dan ieders inspanningen heimelijk gebaseerd zijn op liefde onder allerhande voorwaarden ten faveure van enkelingen, maak dan rechtsomkeert.

Groet,
TjerkB

Rob Tijdeman begint zijn artikel in "Op de keper beschouwd" met de opmerking "In het ApGen komen we uit een tijd dat meningsverschillen met de levende Christus niet geaccepteerd werden. Ook nu nog wordt kritiek geven soms als ongepast ervaren, omdat het iemand betreft die “zich er toch zo voor ingespannen heeft”. De voorbeelden die Rob vervolgens geeft spelen in de Nederlandse regering, in de Tweede Kamer, in de Nederlandse maatschappij en in het buitenland. Ook spreekt Rob over het belang van een onafhankelijke toetsende rechterlijke macht. Rob eindigt met de woorden: "Goede kritiek is een poging om een gemeenschappelijk belang te dienen. Een kritische houding is onmisbaar als je niet wil verstarren. Dat geldt zowel buiten als binnen het Apgen".
Ik ben het hartgrondig met je eens als je schrijft dat het (bestuur van) het genootschap slecht omgaat met kritiek. De voorbeelden van kritiek die je geeft zijn heel herkenbaar en ook de reacties van het ApGen op de kritiek, die je noemt herken ik volledig. Het genootschap laat hiermee kansen liggen om te leren en te verbeteren. Ik bespeur nog steeds een ApGen, dat intern zoekende is, maar naar buiten toe, zelfgenoegzaamheid toont.

Baldwins51 schreef: ↑di 14 mei 2024, 10:49(...)
"Goede kritiek is een poging om een gemeenschappelijk belang te dienen. Een kritische houding is onmisbaar als je niet wil verstarren. Dat geldt zowel buiten als binnen het Apgen".

(...)

@Baldwins51

Maar ja, wie gaat er dan vervolgens over om iets aan te merken als goede kritiek, en wie kan er besluiten om van goede kritiek werk te maken?

Hieronder zal ik onverkort mijn forumbijdrage opnemen van "za 05 jun 2021, 20:40", in de thread "Renske Doorenspleet: Apostelkind (2020 Uitgeverij Balans)". Wat voor kritiek zou dit geweest kunnen zijn? Was het bruikbaar, of níet; óf is er over de inhoud eenvoudig heen gelezen?

Groet,
TjerkB


[begin citaat]

---

@all

De hierboven geciteerde uitspraak van Ien Dales heb ik wel vaker aangehaald, ook in combinatie met wat Bauke Moesker soms heel stellig kon opmerken, namelijk: "Halve waarheden zijn hele leugens!" Maar wáárom kwamen zulke zaken ter sprake? Niet aan elke nuance heb ik "een actieve herinnering", maar volgens mij handelde het hierbij telkens over gebroken harten, zuiver doordat "dienaren", dus geestelijk verzorgers in onze geloofsgemeenschap, hun principes hadden verloochend. De oorzaak van de pijn was dus: verraad.

Wanneer zulk verdriet gaandeweg amper slijt, kan degene die het betreft op enig moment natuurlijk wel een handreiking gebruiken. Niks bijzonders aan de hand, zouden anderen in het voorbijgaan kunnen denken: cognitieve fixatie, een schop onder de kont en klaar.

Maar zou het nog kunnen uitmaken door wie je je "verraden" wéét, of wélk (heilig) principe er precies geschonden zou zijn, enzovoort? Ik denk dat als wij niemand tekort willen doen er in voorkomende gevallen ruimte mag zijn voor "de omstandigheden van het geval" want immers: niet iedereen reageert op een voorval hetzelfde. Dat geldt toch ook voor medicatie? Zal "maatwerk" niet het beste zijn?

Vanwege tekortkomingen van hun ambtsvoorgangers werden de huidige bestuursleden geattendeerd op een slepende kwestie ten aanzien waarvan de bestuurlijke verantwoordelijkheid nú berust bij hen. Opvallend serieus pakten de betrokkenen dit op, getuige ook hun verklaring in oktober 2020. Zie onder:

• VERKLARING VAN HET BESTUUR
  
  Na het verschijnen van het boek Apostelkind van Renske Doorenspleet zijn wij geconfronteerd met verhalen uit en emoties over het verleden. Het was voor ons als bestuur van het Apostolisch Genootschap aanleiding om hierover in gesprek te gaan met leden en voormalig leden om ons een zo volledig mogelijk beeld te vormen van onze geschiedenis. Na zo’n 130 indringende en waardevolle gesprekken willen we een verklaring afleggen.
  
  De schrijver heeft met haar boek een verborgen en onverwerkte kant van het verleden aan het licht gebracht. Het geeft ons de kans dit deel van onze geschiedenis aandacht te geven en recht te doen aan de mensen die pijn uit dit verleden met zich meedragen. Doordat mensen hun aangrijpende en persoonlijke verhalen hebben gedeeld, beseffen we dat de hiërarchische cultuur, van met name voor de eeuwwisseling, sporen heeft achtergelaten en dat mensen deze cultuur als beschadigend hebben ervaren.
  
  We erkennen voluit dat er in die tijd binnen het genootschap een normerende en daarmee uniformerende cultuur was waarbinnen een deel van de (jeugd)leden belemmerd werd in hun autonomie en persoonlijke ontwikkeling. Normen waren veelal belangrijker dan de waarden waar het genootschap voor stond. De groepsdruk was destijds groot en afwijken van de groep leidde in bepaalde situaties tot uitsluiting of publiekelijke terechtwijzing.
  
  Wij betuigen spijt over het feit dat we de signalen hiervan onvoldoende en niet tijdig hebben opgemerkt. Of dat we de moed niet hadden elkaar erop aan te spreken, waardoor er in menig situatie niet juist is gereageerd. Er was sprake van inmenging in levenskeuzes en familiesituaties, waarbij de privacy in het geding was. Er zijn mensen geweest die hebben moeten zwijgen of niet durfden te spreken. Daardoor werd steun die soms nodig was, niet gegeven of gevonden. Professionele hulp werd in enkele gevallen zelfs afgeraden.
  
  Dit had niet mogen gebeuren. Het past niet bij de menswaardigheid waarvoor we ons inzetten en waarop we aanspreekbaar willen zijn. Daarom bieden we onze oprechte excuses aan, aan iedereen die miskenning, beknelling en emotionele pijn ervaren heeft door de destijds heersende organisatiecultuur en/of daaruit voortvloeiend handelen van geestelijk verzorgers binnen het Apostolisch Genootschap.
  
  
  11 oktober 2020, bestuur van het Apostolisch Genootschap

Bron: https://www.apgen.nl/over-ons/reflectie ... t-bestuur/

Echter, op 27 november 2020 maakte het momentele bestuur korte metten: dit is onze Meldpuntregeling en daar moet u het mee doen.

Onverhoopt ligt er sindsdien een zodanig normerende regeling voor dat de getroffenen zich opnieuw miskend en zelfs verraden voelen: aan hun smarten, eenzaamheid en aan hun onpeilbare verdriet gedurende een lange reeks van jaren, werd een standaarddumptarief gekoppeld! Als ze bij het kruisje het dumpcontract ondertekenden, moest het klaar zijn. Dan was er recht aan ze gedaan. Zand erover...

Wat er aan de orde was, is helaas hoogst roekeloos weggedrag op de geloofsweg van hun ambtsvoorgangers, in diensttijd. Wanneer dit tot ongevallen leidde, reden zij laconiek dóór, waarna slachtoffers goeddeels aan hun lot werden overgelaten. Dit verergerde het leed! Sommige slachtoffers waren extra kwetsbaar door hun leeftijd. Anderen (ook) door hun gezinssituatie. Wie bekommert zich nú om ze?

Waarom is deze gang van zaken verwerpelijk? Het Apostolisch Genootschap nam bij monde van de toenmalige apostel Lambertus Slok (arbeidsperiode: 1946-1984) uitdrukkelijk een verregaande zorgplicht op zich voor m.n. de kinderen die door hem werden "geëigend". Op "ma 31 mei 2021, 16:19" haalde ik hierover het volgende aan uit het in 1976 verschenen jubileumboek "De zegen van de twijfel" ...

• (...)
  Wat steeds opnieuw als een zielehunkering uit de woorden van onze Apostel naar voren komt, is het vormen van een échte Gemeenschap met onderlinge verhoudingen die getuigen van waarachtige liefde en waardering, bij de meest uiteenlopende karaktereigenschappen. Rivaliteit, jaloersheid en dadendrang mogen allemaal blijven, mits er sprake is van een gezonde grondslag. Men mag aanbieden wat men aan capaciteiten heeft, mits het Werk ermee gediend en . . . niemand erdoor bezeerd wordt. En dat betekent in dit geval: geef het Apostolische Volk wat het nódig heeft! Wat is er meer nodig dan rust en vertrouwen? Welnu, gééf dan rust en vertrouwen, broeders-verzorgers, door zèlf voor honderd procent rust en vertrouwen uit te stralen! Dat is het proces van vereenzelviging, van groei-door-bevruchting. Alleen zó ontstaat er een eenheid, waarin de schone verscheidenheid van de mensheid volkomen gevaarloos is terug te vinden.
  
  (…)
  Een 'liefdesverhouding' die aanleiding zou kúnnen geven tot een voorkeurssituatie, tot het kopen van sympathie door naar de mond te praten of zwart wit te noemen, is in volkomen tegenspraak met het karakter van onze Apostel. Vanaf het begin is zijn hunkering om met zijn Volk tot een verhouding van volledige liefdesovergave te komen, dan ook gebaseerd geweest op een eerlijke aanpak van alle problemen. Het was en is nog altijd: 'Ik zal U liefdevol, doch wel ronduit aantonen wat er mis is en waar de oorzaak van Uw moeilijkheden ligt. Als U dan ontzet van Uzelf, zal ik bij U zijn om U in Uw benauwdheid bij te staan. Ik zal Uw tranen drogen, ik zal U een nieuwe weg tonen, ik zal U in staat stellen die als vrij mens te betreden én ik zal in oprechte, warme liefde U voortdurend terzijde staan, hoe vaak U ook opnieuw zult falen. Denk niet dat ik anders ben en vanaf een hoogte spreek; ik ben Uw broeder!'
  
  (...)

Uit: De zegen van de twijfel, hoofdstuk "VI. Christus weer onder ons/6. De trossen los... goede vaart!" (pag. 155-157)

De auteur van het boek, dr. H. Boer, beschreef het ondubbelzinnig: niemand wordt bezeerd, geen voorkeursbehandeling, enzovoort. Hoe Lambertus Slok dit als pater familias bij het ApGen aanvankelijk daadwerkelijk waarmaakte, ondervond een in 1949 vijfjarig kind:

• (...)
  Wat kunnen wij van de arbeidsperiode van apostel J.L. Slok leren?
  Ik wil vijf persoonlijke ervaringen met u delen. Die ervaringen wil ik telkens in een ruimer perspectief plaatsen.
  
  (...)
  De tweede ervaring dateert van juli 1984, direct na de roeping waarvan u zojuist de bewogen beelden hebt kunnen zien. In mijn eerste brief aan mijn jonge apostel vroeg ik hem afstand te doen van de Christusnaam.
  Ik heb zielsveel gehouden van zijn vader, apostel L. Slok, die voor mij, nadat ik op 5-jarige leeftijd mijn vader had verloren, als een vader was. Hij paarde een nuchter realisme aan een diepe religiositeit.

Uit: Lezing prof.dr. H.F.J. (Manfred) Horstmanshoff (geb. 1944) d.d. 21-09-2019 t.g.v. Najaarssymposium
"Hoe branden mijn genegenheên", handelend over de arbeidsperiode (1984-2001) van apostel Jan L. Slok

Hierna ondervonden velen onverhoopt... een ongelijke behandeling. Op zijn zachtst genomen werd er dus met twee maten gemeten. Zie het op de website https://apostelkinderen.nl gepubliceerde (24e) levensverhaal "Mijn strijd voor erkenning". Een schrijnend relaas.

Verraad dus. De emotionele (én economische) ravage die dit bij menig slachtoffer heeft aangericht laat zich met geen pen beschrijven. Het in eerste instantie zich berouwvol tonende huidige bestuur bedingt nu voor het Apostolisch Genootschap een kwantumkorting: uit de losse mouw toverde men per casus voor alle "kinderen van de rekening" een vaste merkwaardige afkoopsom tevoorschijn. En geld voor een gedegen extern onderzoek dat er naar de misstanden zou komen, komt er alsnog niet. Daarmee keert men de bewijslast om.

Is het bovenbeschreven zorgelijke vermijdingsgedrag het bestuur van een Algemeen Nut Beogende Instelling niet volstrekt onwaardig?

Groet,
TjerkB

---

[einde citaat]

Baldwins51 schreef: “Maar ja, wie gaat er dan vervolgens over om iets aan te merken als goede kritiek, en wie kan er besluiten om van goede kritiek werk te maken?”

Dat is een goede vraag. Je zou kunnen denken aan de Raad van Toezicht. Ik heb ze eerder een van de stukken met stevige kritiek die hier op de site staat toegestuurd, maar daar nooit een reactie op gekregen, zelfs niet dat ze mijn reactie hadden ontvangen. Nee, van de Raad van Toezicht is alleen een doekje voor het bloeden, de facto loopt het aan de leiband van het bestuur.

Het bestuur dan? Nou daar kunnen we kort over zijn. In principe zouden ze kritiek als goede kritiek kunnen aanmerken, maar ze laten zich in mijn ervaring niet uit over wat ze echt van kritiek vinden. Alles wat ze onwelgevallig is, schuiven ze opzij. Struisvogelpolitiek dus. En van zelfkritiek is uit de uitingen van het genootschap geen sprake. Verder meldde één van de landelijke voorgangers in een geënsceneerd tweegesprekje in Harderwijk dat ‘ze moesten stoppen met die negatieve opmerkingen over het genootschap dat het binnen een jaar of 10 ter ziele zou zijn’ zonder te laten blijken dat er echt doorgevraagd is. Nou dan laat je je wel erg in de kaart kijken hoe integer en zorgvuldig je bent.

Het grote punt is dat er een grote afstand is tussen Baarn inclusief een aantal bobo’s en de gewone leden. In Baarn denken ze nog altijd dat ze alles kunnen bepalen en dat ze aan de touwtjes kunnen trekken, ook wat betreft het gedachtegoed. Ze denken het beter te weten en de mening van de gewone leden te kunnen negeren. En dan maar beweren in het jaarverslag van 2022 dat het bestuur ‘transparant en consistent [is] in zijn besturing, aanspreekbaar op en zichtbaar in wat [ze] […] willen.’. Ondertussen wordt er in het bestuur om de olifant in de kamer heen gelopen dat het genootschap geen helder fundament heeft. En de reden: als ze dit wel doen dan gaat de pleuris uitbreken en zijn ze hun goedbetaalde baantjes kwijt… Dus maar pappen en nathouden: de zaak zo goed en zo kwaad als het gaat aan de gang houden, en halfslachtig doorgaan zonder de benodigde drastisch maatregelen te nemen.

Waar het aan ontbreekt is een dusdanige vorm van ledenparticipatie die het bestuur controleert, die het bestuur dwingt de benodigde acties in gang te zetten en die ook het recht heeft om het bestuur naar huis te sturen. Tot die tijd zou je kunnen denken aan acties van onderaf, en liefst acties die de organisaties echt raken. Bijvoorbeeld door op te roepen gelijktijdig weg te blijven (prikacties) en aan het vragen van de mening van leden en niet-leden via een online peiling en het bestuur daarmee confronteren, en andere soortgelijke vreedzame acties, uiteraard buiten het bestuur om. En de pers erbij halen helpt natuurlijk ook.

Alexander

Alexander schreef: ↑di 14 mei 2024, 16:46(...)
Alles wat ze onwelgevallig is, schuiven ze opzij.

(...)

@Alexander

Dat herken ik:

TjerkB schreef: ↑do 01 okt 2020, 16:29(...)
Alleen als er voor de kerk door iemands vertrek reputatieschade dreigt, zoals destijds bij de bestuurder Gerrit Sepers, worden er tot op zekere hoogte beleefdheidsvormen in acht genomen, maar reken er niet op dat zoiets dan van harte gebeurt. Om de dooie dood NIET. In een reflex van aangeleerde en afgedwongen gedienstigheid doen alle rechterhanden van "d'Apostel" er vervolgens het zwijgen toe.

(...)


Uit: Bericht op "do 01 okt 2020, 16:29", in de thread "Renske Doorenspleet: Apostelkind (2020 Uitgeverij Balans)"

Door zulk ontwijkend gedrag valt wie al het slachtoffer werd van psychische onderdrukking dan óók nog ten prooi aan secundaire victimisatie! Wanneer bestuurders tegenover kwetsbare naasten in zo'n laakbare psychologische reflex schieten, moeten toezichthouders dus écht ingrijpen:

TjerkB schreef: ↑do 01 okt 2020, 20:41(...)
In volle ernst: in hoofdstuk 23 van het boek Apostelkind las ik dat in het begin van de jaren '90 "een grondig intern onderzoek" onder jongeren tussen de 13 en 24 jaar al glashelder had aangetoond dat hun tevredenheid over de thuissituatie in schril contract stond met "het genootschapsgeluk":

• Het onderzoeksteam bestond uit apostolischen die in de buitenwereld werkzaam waren als socioloog, psycholoog, medicus, econoom, wiskundige, jurist en filosoof. In het voorjaar van 1993 werden de resultaten beschreven in interne publicaties.
  
  Slechts 29 procent van de Derde Kringers voelde zich thuis in de zondagsdienst, 42 procent voelde zich gedwongen om te gaan, 66 procent vond de diensten te lang duren, en 10 procent vond de woensdagavonddienst belangrijk. Slechts 1 procent van de Derde Kringers, 10 procent van de confirmanten en 17 procent van de jongeren vond het apostolische geloof praktisch. De kringavonden werden meer gewaardeerd: 58 procent vond ze belangrijk en 45 procent ging er ‘meestal graag’ heen. Bijna een kwart (22 procent) voelde zich gedwongen te gaan; dit percentage was veel lager dan de gemelde dwang rondom andere apostolische activiteiten.
  
  In hun antwoorden op open vragen klaagde de jeugd over de hiërarchie, kledingvoorschriften, moeilijke taal, strenge gewoonten, vreemde rituelen (‘voor ik zit, heb ik al zes keer bij een deur een hand gegeven’) en de verstikkende sociale controle (‘als je niet geweest bent, word je meteen gebeld’). Tot slot werd de jeugd gevraagd: ‘Ben je blij apostolisch te zijn?’ Van de Derde Kringers weigerde 56 procent de hokjes ‘ja’ of ‘meestal wel’ aan te kruisen. Een ruime meerderheid was niet gelukkig met hun tweede wereld.
  
  Waarschijnlijk lag het werkelijke percentage van ongelukkige Apostelkinderen veel hoger: wij hadden immers – dag in dag uit – geleerd om ‘fijne antwoorden’ te geven. Het voelde fout om je verzorgers – die nu opeens de rol van onderzoekers op zich hadden genomen – te vertellen dat je je niet thuis voelde in de Gebouwen.

Bron: Renske Doorenspleet | Apostelkind - In de greep van een gesloten genootschap. Uitgeverij Balans, 2020. ISBN 978 94 B638 2093 6

Terwijl in 1993 iedereen dus al wist, dat jonge mensen op de kerkvloer ten prooi waren gevallen aan emotionele verwaarlozing, gingen de psycholoog en de medicus vanuit dat illustere onderzoeksgezelschap NIET dwarsliggen om dit onheilspellende ontij direct te keren. Evenmin initieerden zij het op grond van hun (toevals)bevindingen aangewezen vervolgonderzoek naar mogelijke gezondheidsschade. Zo veronachtzaamde men de voorzienbare gevolgen van de tijdens het vooronderzoek al gediagnosticeerde emotionele verwaarlozing.

Ik weet niet of met de genoemde medicus de huidige apostel en bestuursvoorzitter Bert Wiegman wordt bedoeld, maar mocht dat wel het geval zijn, dan misstaat het hem op zijn zachtst gezegd dat hij na de publicatie van het boek Apostelkind de vermoorde onschuld speelde.

(...)


Uit: Bericht op "do 01 okt 2020, 20:41", in de thread "Renske Doorenspleet: Apostelkind (2020 Uitgeverij Balans)"

Ook in de kerk die ik verliet hebben verantwoordelijken helaas al alle schaamte verloren en zij ontberen de moed om helpende hulp te bieden.

Groet,
TjerkB

Alexander schreef: ↑di 14 mei 2024, 16:46(...)
Waar het aan ontbreekt is een dusdanige vorm van ledenparticipatie die het bestuur controleert, die het bestuur dwingt de benodigde acties in gang te zetten en die ook het recht heeft om het bestuur naar huis te sturen.

(...)

@Alexander

Juist in een geloofsgemeenschap had het níet zo mogen zijn, dat je te kampen krijgt met het daar volkomen misplaatste recht van de sterksten. Toch kon intellectuele valsheid toeslaan, waardoor de geloofspraktijk voor wie die dat moesten ondervinden, ontaardde in een politieke chaos. In de samenleving viel dat niemand op want immers; het ApGen hield de luiken voor de gebotvierde minachting (!) eerst nog lange tijd gesloten. Toen "de verantwoordelijken" piepend en krakend in beweging kwamen om ze te openen, prevaleerde tot overmaat van ramp: damagecontrol. Met een disbalans tussen mooie woorden en mooie daden moesten diegenen dat bezuren, die zich altíjd al in de ongunstigste positie bevonden.

Telkens wanneer individuen met vereende krachten over een paard worden getild, mag ieder z'n hart wel vasthouden, zo leert de geschiedenis...

BakEenEi schreef: ↑za 29 jan 2011, 17:38(...)
Destijds op het forum bij NAK-Observer stond er onder mijn berichten altijd het volgende citaat: "Das Schweigen zu einer Untat, die man weiß, ist die allgemeinste Art unserer Mitschuld" (Max Fritsch). Dat stond er bepaald niet zonder reden... Bijna weergaloos onthullend en openhartig is het in mijn beleving hoe ooit Bonhoeffer zich uitdrukte:

• Zijn wij nog bruikbaar?
  
  We zijn de stomme getuigen geweest van boze daden. We zijn door de wol geverfd. Geroutineerd hebben we de kunst van het veinzen en het spreken met dubbele tong geleerd. We zijn door ervaring wantrouwend tegenover mensen geworden. Daarbij moesten we hun de waarheid en ons vrije oordeel dikwijls schuldig blijven. We zijn door ondraaglijke conflicten murw, ja misschien zelfs cynisch geworden – zijn wij nog bruikbaar? Wat we nodig zullen hebben zijn geen genieën, cynici, haatdragende personen of geslepen tactici, maar ongekunstelde, eenvoudige en oprechte mensen. Zal onze innerlijke weerstand tegen wat ons opgelegd is sterk genoeg en de oprechtheid tegen onszelf radicaal genoeg zijn gebleven om de weg tot eenvoud en oprechtheid terug te vinden?
  
  …
  Bron: Dietrich Bonhoeffer Werke (DBW) 8 (WE), 19-39

Ongelofelijk indrukwekkend is in ditzelfde verband ook de toespraak gehouden door Elie Wiesel in Oslo, op 10 december 1986 bij het in ontvangst nemen van de Nobelprijs voor de Vrede. (Elie Wiesel is geboren in een Hongaars getto en werd als kind naar de nazi-vernietigingskampen Auschwitz en Buchenwald gezonden. "Nacht" is het openhartige en diep ontroerende verslag van de verschrikkingen die zich daar hebben afgespeeld. Een joodse jongen vertelt hoe hij er ongewild getuige van was hoe zijn moeder en zusje direct na aankomst in het kamp naar de gaskamer werden gestuurd, en hoe zijn vader van uitputting stierf na de gedwongen mars naar Buchenwald.) Uit de toespraak:

• (…)
  Maar ik heb vertrouwen. Vertrouwen in de God van Abraham, Isaac en Jacob en zelfs in Zijn schepping. Zonder dat zou handelen niet mogelijk zijn. En handelen is het enige antwoord op onverschilligheid, het sluipendste van alle gevaren. Is dat niet de betekenis van Alfred Nobels nalatenschap? Was zijn angst voor oorlog geen bescherming tegen oorlog?
  
  (…)
  En vervolgens leg ik hem [in gedachten, ter verantwoording, aan een overleden jongen; BEE] uit hoe naïef we waren, dat de wereld op de hoogte was en zich in zwijgen hulde. En dat ik daarom gezworen heb nooit meer te zwijgen wanneer en waar er ook menselijke wezens zijn die lijden en vernederingen moeten ondergaan. We moeten partij kiezen. Neutraliteit is in het voordeel van de onderdrukker, nooit in het voordeel van het slachtoffer. Stilte moedigt de beul aan, nooit de gefolterde. Soms moeten we ingrijpen. Als menselijke levens in gevaar komen, als de menselijke waardigheid op het spel staat en nationale grenzen en gevoelens irrelevant worden. Overal waar mannen en vrouwen vanwege hun ras, religieuze of politieke overtuiging vervolgd worden, moet die plaats –op dat moment– het centrum van het universum worden.
  
  (…)
  Er is zoveel te doen, er is zoveel dat gedaan kan worden. Eén persoon –een Raoul Wallenberg, een Albert Schweitzer, een Martin Luther King jr.–, één integer persoon kan het verschil uitmaken, het verschil tussen leven en dood. Zolang één dissident wordt vastgehouden, is onze vrijheid een leugen. Zolang één kind honger heeft, zullen onze levens vervuld zijn van angst en schaamte. Wat al deze slachtoffers boven alles moeten weten is dat ze niet alleen staan, dat wij hen niet vergeten, dat wanneer hun stemmen gesmoord worden wij hun de onze zullen lenen, dat terwijl hun vrijheid afhangt van die van ons, de kwaliteit van onze vrijheid afhangt van die van hen.
  
  (…)

Het was in november 2006 toen dit onderwerp werd aangesneden bij NAK-Observer. Inmiddels zien wij nota bene van nabij hoe ook "hogere verantwoordelijke leidinggevenden" bij de Nieuw-Apostolische Kerk in Nederland "geroutineerd de kunst van het veinzen en het spreken met dubbele tong hebben geleerd". Wie er net als talloze andere helden op sokken later met terugwerkende kracht (!!) "in het verzet" wil hebben gezeten, raad ik nu aan vooral te blijven zwijgen. Kinderen Gods die op zoek zijn naar Zijn gerechtigheid, Zijn waarheid en Zijn liefde, worden door de bullebakken die het in deze kerk nu voor het zeggen hebben meedogenloos omver gelopen en in de verste verte niet voor vol aangezien.

Drie dimensies van macht kunnen worden onderscheiden:

1) de macht van beslissingsbevoegeheid
2) de macht van agendavorming
3) de macht van "thought control"

Bij dimensie 2 kan men bijvoorbeeld denken aan de macht van de media. De media kunnen onderwerpen aandragen, waarbij er bij het publiek een mechanisme ontstaat van acceptatie in de zin van (gedachteloze) acceptatie van een informatiestroom uit een bepaalde hoek. De overtreffende trap hiervan is dan feitelijk dimensie 3, waarbij er sprake is van een geruisloze impliciete opiniebeïnvloeding. Naast de media hebben natuurlijk ook regeringsstelsels soms zo veel macht, maar óók religieuze stromingen. De Nieuw-Apostolische Kerk is daarvan een schrijnend voorbeeld: leden worden willoze werktuigen van een geestelijke elite...

(...)


Bron: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "Za 29 Jan 2011, 18:38" in de thread "Elders gelezen... "

Als jarenlang gerechtigheid ergens ver te zoeken is, geeft dat niet te denken? En: als je niks in te brengen hebt, ben je dan geen onderworpene?

Groet,
TjerkB

TjerkB schreef: ↑vr 04 jun 2021, 15:33(...)
Als nu de onderstaande waarden voor gezien worden gehouden, mogen wij dan aannemen dat er iets beters voor in de plaats kwam?

Uit: De zegen van de twijfel, hoofdstuk "V. Het apostolische werk in Nederland tussen 1895 en 1946/
9. Het ritselen van een nieuwe Dag" (pag. 119)

(...)


Uit: Bericht op "vr 04 jun 2021, 15:33", in de thread "Renske Doorenspleet: Apostelkind (2020 Uitgeverij Balans)"

@all

Hoewel het forumberaad in deze thread met name handelt over "de kritiek die het Apostolisch Genootschap krijgt en hoe ze hiermee omgaat", zie ik wat wij daaromtrent hier met elkaar delen door mijn nieuw-apostolische achtergrond liefst ook in het licht van onze gezamenlijke roots. In de jaren '90 verscheen van Sylvia Kranefeld een verhandeling over "Sekten". Over mijn kerk toonde zij zich kritisch en daarbij tekende zij op:



Het lukte mij toen niet om deze kritiek in perspectief te brengen, maar als zoiets klopt, ben je dan als christen niet mijlenver van huis geraakt? Uitgerekend in dat opzicht is voor de Nieuw-Apostolische Kerk het onweer nóg altijd niet van de lucht. Hoe is dát in 's hemelsnaam mogelijk?!

In dit verband herinner ik mij echter het onderstaande:

1. BakEenEi schreef: ↑zo 19 aug 2012, 12:14

   • 
     
     Bron: http://www.lekenprediker.nl/?m=201207

   (...)
   
   
   Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "19 aug 2012, 12:14", in de thread "Reinier van Markus, woordvoerder en...lekenprediker"

2. BakEenEi schreef: ↑za 25 aug 2012, 14:50(...)
   Inmiddels ontving ik het boek en heb ik het gelezen.
   
   (...)
   

   Citaat 1, een voetnoot van P.E. Shaw:
   
   (...)
   
   Citaat 3, uit de Epiloog van Reinier van Markus:
   

   • Binnen veel kerkverbanden wordt het niet gewaardeerd om opbouwende, kritische vragen te stellen bij zaken die wellicht vanuit een bepaalde traditie al jarenlang als normaal verondersteld worden en tot het betreffende geloofsgoed behoren. Norbert Greinacher beschrijft een dergelijke houding treffend als volgt: "Een kerk die geen plaats heeft voor individuen, groepen en bewegingen die de status quo kritisch bevragen, die zich beroepen op de oorspronkelijk wet van de kerk en de structuren van de kerk bekritiseren ter wille van een betere toekomst, die scherpe vragen stellen en nieuwe taken op zich nemen - een kerk die zulke personen en groepen opzij en zelfs uit de kerk zet, die confrontatie met zulke groepen en tendensen uit de weg gaat, kan zich niet beroepen op Jezus van Nazareth en op de eerste kerk. Ze pleegt verraad tegenover de Heer." (pag. 131-132)

   (...)
   
   
   Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "25 aug 2012, 14:50", in de thread "Reinier van Markus, woordvoerder en...lekenprediker"

Helder toch? Maar ja, de nieuw-apostolische geloofspraktijk toonde zich weerbarstig. De levensregelen van apostel Van Oosbree zijn overboord en wie ergens heel kritisch op is, wordt met minachting bejegend. Pas na véle jaren wilde het mij aan dat wij dit écht onder ogen moeten zien.

Maar wáár hadden wij -of had ikzelf- dan bij wijze van spreken de spreekwoordelijke afslag gemist? Dit is wat ik beslist te weten wilde komen! Welnu, wie recht wil praten wat krom is en anderen daarmee op het verkeerde been wil zetten, bedient zich niet zelden van heel veel woorden. Zou dan "het kindschap Gods" enkel nog zijn weggelegd voor "hoger opgeleiden", of zo? Als liefde niet ON-deelbaar is, is het toch geen liefde?

Als iemand om je geeft, kom je níet bedrogen uit! Dan word je toch niet uit naam van een Godsgezant in de gemeenschap geëxcommuniceerd omdat je met je geweten in conflict kwam? Dan wordt er toch eenvoudig met grote vastberadenheid gehandeld naar de geest van het Evangelie? Spijtig genoeg heb ik niet anders meegemaakt dan dat meededienenden, klaarblijkelijk vanuit ivoren torens, zich hierop níet lieten aanspreken. Ondertussen regende het proclamaties, publicaties en zelfs processen om de eerbiediging van hun problematische gezag afgedwongen te krijgen.

Een bijkomende moeilijkheid bij de kerkgenootschappen in kwestie is natuurlijk wel degelijk dat wie daar in loondienst werkzaam is, doorgaans volstrekt mechanisch aan de kant van diens broodgever zal staan. Je zult op zo'n manier maar ten prooi vallen aan de overmacht van de sterke.

Toch is het dit laatste wat menige gelovige tot slachtoffer maakt. Ik kan de betrokkenen maar één ding aanraden: zie alsnog de gemiste afslag.

Groet,
TjerkB

TjerkB schreef: ↑do 16 mei 2024, 19:59(...)
... zie alsnog de gemiste afslag.

(...)

@all

Vanuit de Nieuw-Apostolische Kerk herinner ik mij dat het vaak handelde over "de hand van leiding - in onze dierbare stamapostel en de met hem verbonden apostelen en trouwe dienaren". Zij gingen vooraan op de geloofsweg en terwijl wij ze navolgden, gold in feite speciaal voor hen:

• [21] De HEER ging voor hen uit om hun de weg te wijzen, overdag in een wolkkolom, ’s nachts in een lichtende vuurzuil. Zo konden ze dag en nacht verder trekken. [22] Overdag ging de wolkkolom het volk voortdurend voor, en ’s nachts de vuurzuil.
  
  Uit: Exodus 13 (NBV21)

Verderop in de Bijbel staat echter ook het volgende:

• [4] U, kinderen, komt uit God voort en u hebt de valse profeten overwonnen, want Hij die in u is, is machtiger dan hij die in de wereld heerst. [5] Die valse profeten komen uit de wereld voort. Daarom spreken zij de taal van de wereld en luistert de wereld naar hen. [6] Wij komen uit God voort. Wie God kent luistert naar ons. Wie niet uit God voortkomt luistert niet naar ons. Hieraan kunnen we de Geest van de waarheid en de geest van de dwaling herkennen.
  
  Uit: 1 Johannes 4 (NBV21)

De ervaring leerde helaas óók mij dat dienaren niet of amper luisterden naar zielen die geacht werden zich bij hen in de navolging te bevinden. Vragen of opmerkingen, soms met de snelheid van het licht al opgevat als "kritiek", hoe goed of opbouwend bedoeld ook, waren uit den boze. "In het naschouwen" zouden wij namelijk wel zien waar alles toe diende. Het ging erom: hadden wij ja/nee in hen een "onbegrensd vertrouwen"!

Hoe het er ondertussen precies aan toeging bij het Apostolisch Genootschap, weet ik natuurlijk niet goed, maar door wat ik te horen kreeg, viel het mij wél op dat de persoonlijke zienswijze van "de Apostel", ook als deze van inzicht veranderde, telkens absoluut richtinggevend is geweest. Voor Christus Jezus kwam goeddeels de persoon van "de Apostel" in de plaats en nu ging de persoon van "de Apostel" als het ware op... in rook.

Wat resteert, is vooral: vermogensbeheer. Daarnaast spreekt men, middenin de ideologische woestenij - zo lijkt het wel, van een gedachtegoed.

Groet,
TjerkB

@TjerkB:
T.a.v. het genoemde vermogensbeheer door het genootschap verscheen een jaar geleden een aardig blog in "Op de keper beschouwd", dat gelieerd is aan de Van Oosbreestichting. Ik kan het van harte aanbevelen. Zie: https://www.opdekeperbeschouwd.nl/wordt ... eidsfonds/