@all
In mijn bericht op
"zo 09 jan 2011, 17:40" in de thread "Sektetest" ging het o.a. over een uitlating van apostel Peter Klene, die rond de jaarwisseling in Groningen gezegd zou hebben
"dat de Nieuw-Apostolische Kerk één van de vele wegen is die tot God leiden". Hoe sympathiek het misschien voor wie dit te horen krijgt ook overkomt; het staat absoluut haaks op de nieuw-apostolische geloofsleer. Het vreemde is echter dat vanuit "de kring der dienaren" waarin sommigen er juist om worden geroemd omdat zij "zo heerlijk liberaal in het geloofsleven" staan, er geen enkel protest wordt gehoord indien voor de gelovigen de duimschroeven door een gepresenteerd "zelfbeeld" of door een afgekondigd dreigement (!) pijnlijk worden aangehaald. Blijkbaar kunnen zulke fijne liberale dienaren, zachte heelmeesters als ze ondertussen zijn, tegelijkertijd met het ene oog huilen en met het andere lachen. Dat heet:
dubbelhartig. In de Nieuw-Apostolische Kerk daarentegen wordt deze misselijk makende laffe houding gezien als "een fijne apostolische aanbieding"... Zwalk zo rustig verder en waai getrouw met alle winden mee, doch zonder mij!
Als je op de verkeerde weg bent, kun je beter halverwege stoppen en opnieuw beginnen... Wie dan echter hoopt op een nieuwe serie afleveringen van het TV-programma "Het spijt me" in de verwachting dat er misschien wel achteraf bij je werd aangebeld met een bosje bloemen en het bijbehorende excuus, doch spijtig genoeg net op een moment dat je niet thuis was, vergist zich opnieuw bij de Nieuw-Apostolische Kerk. Bij het 50-jarige lidmaatschap kom je hiervoor namelijk nog niet in aanmerking...
TENZIJ je in de
kring der dienaren een "hogere verantwoordelijke leidinggevende" was die zich wel altijd loyaal opgestelde (in "Het bestuur" of in "De landelijke vergadering"), maar alleen de laatste keer niet.
Toch bleek -hoewel eerst op 24 mei 2009- er voor stamapostel Leber aanleiding te hebben bestaan om zich op het onderwerp "excuus" nader te beraden. Hij zocht voor de openbare eredienst op die dag in de Bijbel een passend tekstwoord op...
- „Meine Brüder, ich schätze mich selbst noch nicht so ein, dass ich’s ergriffen habe. Eins aber sage ich: Ich vergesse, was dahinten ist, und strecke mich aus nach dem, was da vorne ist.“
... en wachtte toen af tot vlak voor de "schuldvergeving".
Stammapostel:
Jetzt wollen wir uns auf das Heilige Abendmahl einstimmen. Da strecken wir die Hand zur Versöhnung aus, wollen einander vergeben um selbst Gnade zu empfangen.
Ich möchte hier noch für mich, für unsere Kirche einen Gedanken anfügen. Wir haben unter uns auch Vertreter der Vereinigung Apostolischer Gemeinden, die uns sehr willkommen sind. In der Vergangenheit war das Verhältnis durch bestimmte Vorkommnisse so, dass man sich mehr oder weniger aus dem Weg gegangen ist, um nicht zu sagen, sich bekämpft hat, sich vielleicht auch weh getan hat. Ihr Jugendlichen kennt das sicherlich nicht im Einzelnen, habt aber vielleicht von den Eltern, von den Amtsträgern schon darüber gehört.
Ich will es kurz machen. Hier ist nicht der Ort, das alles aufzuarbeiten, aber ich will hier noch einmal deutlich bekunden: Ich strecke auch im Namen der Kirche die Hand zur Versöhnung aus. Wenn man Versöhnung sucht, schließt das ein, dass man zugibt, dass auch auf der eigenen Seite Fehler gemacht worden sind. Das will ich gerne hier in der Öffentlichkeit eingestehen ohne ins Detail zu gehen.
Ja, es sind auch von unserer Seite, von der Seite der Neuapostolischen Kirche, Fehler gemacht worden. Wir strecken die Hand zur Versöhnung aus.
Das mag nun auch jeder in seinem Teil so halten. Da mag es vielleicht in der Familie Irritationen gegeben haben, ein Gegeneinander im Verhältnis zu den Eltern. Da ist vielleicht im Freundeskreis etwas vorgefallen, was man nicht verstanden hat, das einem einen Stich ins Herzen gegeben hat, über das man nicht hinwegkommt. Nehmen wir es ernst mit der Versöhnung und strecken wir die Hand dazu aus. Wenn wir uns an Christus orientieren, dann wird es uns gelingen, uns zu versöhnen.
Bron:
http://www.ejt2009.eu/nachbereiten/gottesdienstbericht/
Ik las het na verloop van tijd op het Internet! Doch wat een vondst! Je wacht in de positie van Herr Dr. Wilhelm Leber tot ongeveer 50 jaar na het bewuste voorval waarvoor je je wilt verontschuldigen en dan roep je 40.000 van je eigen mensen bij elkaar met een hoop bloemen op het altaar, en tegen díe zeg je het dan...
Applaus!! Bravo!! Slim bekeken - en wát een knieval!! En zó openhartig ook... Ja, het zijn allemaal heel fijne mensen; bij de Neuapostolische Kirche. "Laatst ook nog in Litouwen, terwijl diegene toen feitelijk in Nederland voor het hekje moest verschijnen. Ja, ze brengen wel enorme offers! En dan zeuren sommigen nog over een bloementje dat hun mee naar huis krijgen... Mag het soms?! Wie zegt er nou trouwens ook z'n lidmaatschap op? Dan heb je het toch aan jezelf te wijten dat ze je met rust laten? Laten we wel wezen... Als ze geen andere kritiek hebben, gaat het vanzelf hier nergens over. Hoe goed je het ook bedoelt; het is ook nooit goed genoeg. Ondankbaar - dát ís het!! (...)
Wir vergessen, was dahinten ist."
Groet,
BakEenEi
