In de afgelopen jaren, decennia zijn de rouwrituelen in Nederland geleidelijk, maar gestaag veranderd, althans bij grote delen van de bevolking. Het persoonlijke tintje is in opmars. Collectieve rouwrituelen 'eroderen'. Wie loopt er nog met een zwarte rouwband om de arm als teken voor de buitenwacht dat men in rouw is? Tegenwoordig is het in veel kringen geaccepteerd, dat na afloop van de plechtigheid de champagneflessen worden ontkurkt en dat toastjes met zalm en kaviaar worden geserveerd, terwijl een muziekband 'live' de favoriete muziek van de overledene speelt en de vuurpijlen worden afgestoken. Dood waar is uw prikkel? Een enkeling, zoals Andre Hazes, krijgt massaal eerbetoon en belandt pardoes op de middenstip van de Arena. Morsdood, maar toch nog het middelpunt van de belangstelling
De rouwplechtigheid neemt veelal de vormen aan van een (sentimenteel) 'event', hetzij grootschalig hetzij kleinschalig. In de afgelopen dagen is een publicatie verschenen dat gaat over de veranderende uitvaartcultuur. Voor nadere informatie verwijs ik naar onderstaande link.http://www.nieuwwij.nl/opinie/dood-nede ... aar-keuze/
Waar voorheen kerkelijke ambtsdragers letterlijk en figuurlijk de dienst uitmaakten voor, tijdens en na een rouwplechtigheid, delen de nabestaanden thans veelal de lakens uit. De nabestaanden voeren doorgaans geheel of gedeeltelijk de regie. Kerkelijke ambtsdragers figureren in toenemende mate op de achtergrond. Kortom, het pallet aan mogelijkheden is danig uitgebreid en de samenstelling van het programma/de liturgie is zeer flexibel. In toenemende mate maakt deze wijziging deel uit van de Nederlandse (geloofs)cultuur. Ik heb de indruk, dat deze verandering ook invloed uitoefent op de 'rouwcultuur' bij de nieuw-apostolischen. Is dit ook zo?
