detlef.streich schreef:(...)
Schneider predigte den Geschwistern in Kanada, kein AT-Dienst. Und da es sich um einen Entschlafenendienst handelte, entschuldigte er sich eigentlich sogar nur bei den verstorbenen Aussteigern. Er leitet die oben zitierte Aussage so ein:
„Wir möchten auch ein mitleidiges Herz haben, wenn wir an Seelen im Jenseits denken, die noch nicht errettet sind. Es reicht nicht nur für sie zu beten. Wir wollen ein mitleidendes Herz haben. Wir denken besonders an die, die ihren Glauben verloren haben.
Auch in Canada hatten wir viele Brüder und Schwestern die eine Zeitlang mit uns auf dem Erlösungsweg gingen und es aus irgendeinem Grund nicht geschafft haben. Sie haben es nicht geschafft, haben ihren Glauben verloren, haben ihr Vertrauen verloren und gingen den Weg nicht mehr weiter. Wir möchten sie nicht vergessen, ob sie im Jenseits sind oder hier auf Erden. Lasst uns ein betrübtes Herz wegen ihnen haben.
(...)
Wir können niemand auferstehen lassen, der geistig gestorben ist, aber wir können für sie beten. Wir geben nicht auf, wir vertrauen Jesus. Es ist nicht zu spät, er kann sie noch erretten, hier und im Jenseits. Unser Wunsch ist, dass sie die Stimme des Herrn hören und ihm folgen.
Lasst uns auch ein demütiges Gemüt haben und ihnen helfen. Wie ich schon erwähnte, können wir nicht sagen, dass es nicht unsere Angelegenheit ist. Lasst uns als Kirche, als Gemeinde, als Gotteskinder einen Schritt weiter gehen. Stellen wir uns die Frage, ob wir wirklich alles tun, was wir tun müssten. Haben wir wirklich genug Liebe? Vielleicht hätten wir uns anders verhalten müssen. Lasst uns demütig sein.
Auch als Kirche wissen wir, dass in der Vergangenheit Fehler gemacht wurden …“
(...)
In der Tat differenziert Schneider nicht zwischen Kirche, Gemeinde und Gotteskindern sondern schließt alle in die Verantwortung mit ein: "
Hätten WIR uns anders verhalten müssen?"
Bron: Bericht bij
Glaubensforum24 op "
24.08.2016, 10:34" in de thread "Schneider entschuldigt sich für Fehler der Kirche"
Zie ook het bericht op "
Vr 26 Aug 2016, 17:34" in de thread "De nieuw-apostolische 'Gouden Kooi' "
@all
In deze thread hebben wij ons afgevraagd wat volgens de nieuw-apostolische geloofsleer het thans heersende denkbeeld is op het punt van de ontslapenendiensten, maar ondanks de uiteenzettingen over dit onderwerp in de in 2012 verschenen catechismus (zie mijn bericht op "
Di 02 Aug 2016, 17:30") bleef het betrekkelijk vaag wat hiervan nu feitelijk moet worden begrepen. Intussen kwam daarbij dat de internationale kerkleiding in een persbericht onlangs alvast de aandacht vestigde op de ontslapenendienst in november aanstaande en daarbij sprak van een "Gedenkgottesdienst". Hierna echter verscheen er bij
Glaubensforum24 een bericht over de ontslapenendienst in juli jl. in Canada, waarin stamapostel Schneider was voorgegaan, en dan blijkt
dat er nog steeds op wordt gezinspeeld dat overledenen zowel van onze actieve tussenkomst afhankelijk zijn als van de sacramenten voor ontslapenen in de Nieuw-Apostolische Kerk, alvorens ook zij zich in Jezus' armen veilig mogen weten. Stamapostel Schneider lichtte een en ander dus als volgt toe:
- Wir möchten auch ein mitleidiges Herz haben, wenn wir an Seelen im Jenseits denken, die noch nicht errettet sind. Es reicht nicht nur für sie zu beten. Wir wollen ein mitleidendes Herz haben.
- Lasst uns auch ein demütiges Gemüt haben und ihnen helfen.
- Stellen wir uns die Frage, ob wir wirklich alles tun, was wir tun müssten.
Juist hierop hebben "andersdenkende christenen" kritiek. Men vindt namelijk dat de nieuw-apostolische kerkleiding zich met zo'n zienswijze begeeft op het vlak van spiritisme. Immers, stamapostel Schneider zet nogal aan het denken als hij aangeeft dat de gemeenteleden zich mogen afvragen of zij voor overledenen wel echt alles doen wat er op ieders weg ligt,
waarbij een oprecht gebed bepaald nog niet toereikend zou zijn om zielen aan gene zijde, die om uiteenlopende redenen aldaar gevankelijk zouden vertoeven, het onontbeerlijke verlossende goddelijke heil aan te reiken. Zijn dat niet feitelijk occulte zaken, waar men zich dan mee bezighoudt, zo luidt hier de kritiek;
hoe komt men erbij dat God zich wél kan ontfermen over overledenen, zij het exclusief vanuit de Nieuw-Apostolische Kerk doch uitsluitend indien de gemeenteleden zich daartoe engageren?! Dat roept brandende vragen op. De allereerste vraag die opkomt is nu misschien wel: moet je je als gemeentelid schuldig voelen als je "alleen nog maar" oprecht gebeden hebt voor het zielenheil van overledenen, wat volgens stamapostel Schneider geenszins volstaat. Hoe wéét hij zoiets als geestelijk leider trouwens zo zeker, dat hij die geloofsovertuiging via een openbare eredienst wenst uit te dragen? Immers, als de stamapostel iets zegt, heeft zulks "nach dem neuapostolischen Glaubensverständnis" zowat kracht van wet. Daar brengt geen sterveling iets tegenin. Zelden of nooit bovendien neemt de kerkleiding ergens een woord van terug. In elk geval mag het duidelijk zijn dat stamapostel Schneider de opvatting is toegedaan dat (nieuw-apostolische) christenen zich in deze samenhang wel degelijk dienstbaar moeten maken. Kunnen zij geïnteresseerden nu alleen maar antwoorden dat men dit nu eenmaal wenst te geloven?
Wie weet er raad met de aldus ontstane
verwarring?
Groet,
TjerkB
