@all
Voorafgaande aan de "ontslapenendiensten" in de Nieuw-Apostolische Kerk vinden er meestal "voorbereidingsdiensten" plaats of anderszins bezinningsmomenten. Door
het bericht in de afgelopen week over Olaf Wieland vanwege
diens besluit de kerk te verlaten, en omdat inmiddels weer de "ontslapenendienst" op handen is van de eerste zondag in de maand juli, kwamen bij mij de woorden op
"Waarom zoekt u de levende onder de doden?" Zie de onderstaande passage in de Bijbel:
- Het lege graf
[1] Maar op de eerste dag van de week gingen ze bij het ochtendgloren naar het graf met de geurige olie die ze bereid hadden. [2] Bij het graf aangekomen, zagen ze echter dat de steen voor het graf was weggerold, [3] en toen ze naar binnen gingen, vonden ze het lichaam van de Heer Jezus niet. [4] Hierdoor raakten ze helemaal van streek. Plotseling stonden er twee mannen in stralende gewaden bij hen. [5] Ze werden door schrik bevangen en sloegen de handen voor hun ogen. De mannen zeiden tegen hen: ‘Waarom zoekt u de levende onder de doden? [6] Hij is niet hier, hij is uit de dood opgewekt. Herinner u wat hij u gezegd heeft toen hij nog in Galilea was: [7] de Mensenzoon moest worden uitgeleverd aan zondaars en moest gekruisigd worden en op de derde dag opstaan.’ [8] Toen herinnerden ze zich zijn woorden.[/b]
Uit: Lucas 24 (NBV)
Verder dacht ik aan Jezus' woorden
"Ik verzeker jullie: alles wat jullie voor een van deze onaanzienlijken niet gedaan hebben, hebben jullie ook voor mij niet gedaan." (Mt 25: 45, NBV).
Hoe is het in 's hemelsnaam mogelijk, dacht ik vervolgens, dat,
terwijl menig kind van God de nieuw-apostolische kerkgemeenten levend ontvalt, de achterblijvende broeders en zusters daar nauwelijks om treuren of aandacht voor hebben, maar dat men ondertussen wel uitgebreid bruggen wenst te slaan naar de overledenen? De harten "springen op van vreugde" indien bijvoorbeeld een trouwe zuster in de gemeente heeft mogen "zien" dat aan gene zijde thans ook dr. Oetker verzegeld is.
Het leek vaak wel alsof juist de "hoogheilige arbeid" aan "zielen die ons waren vooruitgeijld" werd gekoesterd als één van de kroonjuwelen in het "verlossingswerk". Alléén vanuit de Nieuw-Apostolische Kerk wordt de "onverlosten", voor wie het naar aardse maatstaven simpelweg te laat is, het goddelijke heil alsnog aangereikt. Daar mocht je als aangesloten lid bij dit kerkgenootschap dus eigenlijk wel trots op zijn. Zegt het voort! Hoe meer mensen "in de wereld om ons heen" het te weten komen, des te gelukkiger iedereen wordt. Laten wij dus vrijmoedig ook hieromtrent het getuigenis brengen.
Maar laat niemand iets vragen over onze kerkverlaters.
Zo ongeveer zijn in de Nieuw-Apostolische Kerk volgens mij de "hartensnaren" (nog altijd) gestemd. Anders gezegd: vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan.
Stel echter, ik reis aanstaande zondag af naar de gemeenschap Tweede Exloërmond, en ik kom daar aan
met "een geprangd gemoed" want hoewel ik zou willen dat met terugwerkende kracht allen de blijde boodschap al hadden aangenomen; het is nog maar de vraag wat ík er nu aan kan bijdragen dat aan gene zijde enkelen of juist velen zich alsnog willen laten voor- en toebereiden op een (nieuw-apostolische) plaats in Zijn heiligdom. Hoe valt er aanstonds te redden wat er te redden valt? Doch waarom (naast drie ontslapenendiensten, drie daaraan voorafgaande voorberereidingsdiensten en drie tussenliggende weekdiensten) getroost men zich voor het overige amper enige inspanning teneinde -last but not least- óók voor de levenden (?!) hét spreekwoordelijke verschil te kunnen maken want dát zit mij dwars:
TjerkB schreef:(...)
Ik herinnerde mij een e-mailbericht, van 3 april 2005 om precies te zijn:
Dag Oudste,
Gisteren schreef u aan mij iets over...
- de werkgroepen "Dienen en leidinggeven"
en...
- het verder vormgeven van ons ontwikkelingsproces naar het goede oude model van onze gemeenten
in de reactie welke ik van u ontving aangaande dat onderwerp.
***
"naar... het goede oude model..."
Dit bracht mij op het volgende.
Ik antwoordde dat een geloofszuster die al meer dan 20 jaar niet meer in
de gemeenschap komt mij het volgende had geschreven:
- Kan jij je vinden in mijn stelling als ik zeg dat het niet om de kerk gaat
maar om God, Jezus, de Heilige Geest en de medemens?
Om je persoonlijke geloof en je ontvankelijkheid ( je open willen stellen )
voor Gods Woord?
En daar vorm aan geeft samen met anderen. Door mee te werken in een
gemeente, aan alles wat een gemeente ten goede komt. Opdat een ieder zich
daar goed mag kunnen voelen, een Thuis mag hebben, bij Vader Thuis.
Het lied "Bij Vader thuis is 't ons zo goed, daar zijn wij altijd blij.
Daar klinkt de lieve Heilandsstem .....". je zult het ongetwijfeld kennen uit
jouw kindertijd. Die stem wil ik horen, en geen andere.
Weliswaar woont deze zuster niet in onze regio, maar waar ik nu aan
dacht is dit.
Wij leven in een tijd van wetenschappelijk denken, wij lezen
wetenschappelijke boeken, wetenschappelijk onderzoek heeft plaats en het
scheelt niet veel of al ons handelen moet wetenschappelijk verantwoord
zijn. Ook in kerken.
Oudste, ik wil u niet tegenspreken, hoor, maar als ik de beide
aangehaalde zinsneden op mij laat inwerken, namelijk
- de werkgroepen "Dienen en leidinggeven"
en
- het verder vormgeven van ons ontwikkelingsproces naar het goede oude model van onze gemeenten
... dan begrijp ik wel dat er werkgroepen [meervoud; TB] zijn, en dat er
een ontwikkelingsproces gaande is, doch...
... hoe praktisch is het tijdverdrijf van degenen, die op deze manier
met het geloof bezig zijn, écht?!
Op 30 januari jl. zond ik aan u een bericht toe met als onderwerp
"Afschrift hartenkreet (10 berichten; 7.000 woorden)". Eén van deze
afschriften betrof de e-mail aan Priester [naam]: "Bericht 6 (La joie
de vivre) d.d. 03-05-2004/23:05". Daarin schreef ik destijds aan hem:
- Eén schaap meer of minder doet er allang niet meer toe. De liefde verkoelt in vele harten.
Stel nu, zo dacht ik vanmiddag, dat ik, TjerkB te A., de voorganger
was van de gemeenschap van waaruit de betreffende geloofszuster kan
worden opgezocht. Wat zou ik kunnen doen?
Dit schreef zij:
"Kan jij je vinden in MIJN stelling..."
En dan komt er vervolgens een prachtige apostolische geloofsgetuigenis,
zoals hierboven werd geciteerd.
En wij weten dat het gaat om iemand die we al heel lang in ons midden
missen. Iemand bij wie zo'n geloofsgetuigenis in het hart leeft!
Wat zou ik doen? Wat zouden wij doen?
Zouden wij verder gaan het met het (theoretische, wetenschappelijke)
"vormgeven..." enzovoort, enzovoort?
Werkelijk, ik zou wensen dat ik het volgende deed...
- Na de zondagochtenddienst zou ik in de gemeente voorlezen wat deze
zuster had geschreven. Ik zou zeggen: "Lieve broeders en zusters, denkt
u nog wel eens aan onze geloofszuster NN? Er waren in onze gemeenschap
omstandigheden waaronder het voor dit godskind destijds te moeilijk werd
om verder met ons mee te trekken. Voor een niet onbelangrijk deel waren
dit omstandigheden die ook wij in de hand hadden. We hebben dat toen
vermoedelijk niet goed genoeg aangevoeld. Wij konden haar niet troosten,
niet bemoedigen, niet met haar mee-strijden. Het is althans niet
gebeurd. Maar lieve broeders en zusters, onze hemelse Vader mist Zijn
kind in de gemeenschap. In onze gemeenschap! Kunnen wij haar niet een
warm onthaal bereiden? Kunnen wij het vuur niet doen aanwakkeren? Kunnen
wij haar niet liefdevol in ons midden uitnodigen? Zullen we het klimaat
fijn maken en nu bidden of 'de lieve Heilandsstem' haar mag aanspreken?"
Met hartelijke groeten,
TjerkB
Antwoord:
geen.
Later verdween ik nota bene zelf uit "de gemeenschap". Ik miste "
de lieve Heilandsstem".
(...)
Uit: Bericht op "
Za 26 Mrt 2016, 16:59" in de thread "Opheffingsuitverkoop - alles moet weg!"
Dus, terwijl sinds april 2005 dan wel maart 2016 nog steeds niemand zich iets aantrekt van
"Eén schaap meer of minder doet er allang niet meer toe. De liefde verkoelt in vele harten.", zou ik met een bloedend hart in Tweede Exloërmond aangezeten zijn in de voorbereidingsdienst op de ontslapenendienst,
en wat dan?!
Wat is het dan precies waarvan in Tweede Exloërmond de verlosten mij toewensen, dat het mij duidelijk wordt of wat mij gewoon allang duidelijk had moeten zijn?! Ik denk dat ik het intussen wéét, namelijk:
- [18] Er kwamen enkele sadduceeën naar hem toe; volgens de sadduceeën is er geen opstanding uit de dood. Ze vroegen hem: [19] ‘Meester, Mozes heeft ons het volgende voorgeschreven: “Als iemand sterft en een vrouw achterlaat, maar geen kinderen, moet zijn broer die vrouw bij zich nemen en nakomelingen verwekken voor zijn broer.” [20] Er waren eens zeven broers. De eerste nam een vrouw en stierf zonder nakomelingen; [21] de tweede nam haar tot vrouw, maar stierf ook zonder nakomelingen; en met de derde ging het net zo. [22] Geen van de zeven kreeg nakomelingen. Het laatst van allen stierf de vrouw. [23] Wiens vrouw zal ze dan zijn bij de opstanding, wanneer ze opstaan uit de dood? Alle zeven zijn ze immers met haar getrouwd geweest.’ [24] Jezus antwoordde: ‘Dwaalt u niet? U kent blijkbaar de Schriften niet en evenmin de macht van God. [25] Want wanneer de mensen uit de dood opstaan, trouwen ze niet en worden ze niet uitgehuwelijkt, maar zijn ze als engelen in de hemel. [26] Wat betreft de opwekking van de doden, hebt u in het boek van Mozes in het gedeelte over de doornstruik niet gelezen dat God tegen hem zei: “Ik ben de God van Abraham, de God van Isaak en de God van Jakob”? [27] Hij is geen God van doden, maar van levenden; u dwaalt vreselijk!’
[28] Een van de schriftgeleerden die naar hen geluisterd had terwijl ze discussieerden, en gemerkt had dat hij hun correct had geantwoord, kwam dichterbij en vroeg: ‘Wat is van alle geboden het belangrijkste gebod?’ [29] Jezus antwoordde: ‘Het voornaamste is: “Luister, Israël! De Heer, onze God, is de enige Heer; [30] heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand en met heel uw kracht.” [31] Het op een na belangrijkste is dit: “Heb uw naaste lief als uzelf.” Er zijn geen geboden belangrijker dan deze.’
Uit: Marcus 12 (NBV)
Sta in dit verband toch ook eindelijk eens stil bij het volgende...
- De zorg om wat verloren is
[1] Alle tollenaars en zondaars kwamen hem opzoeken om naar hem te luisteren. [2] Maar zowel de farizeeën als de schriftgeleerden zeiden morrend tegen elkaar: ‘Die man ontvangt zondaars en eet met hen.’ [3] Jezus vertelde hun toen deze gelijkenis: [4] ‘Als iemand van u honderd schapen heeft waarvan er één verloren is geraakt, laat hij dan niet de negenennegentig andere in de woestijn achter om naar het verdwaalde dier op zoek te gaan tot hij het gevonden heeft? [5] En als hij het gevonden heeft, legt hij het vol vreugde op zijn schouders [6] en gaat hij naar huis. Daar roept hij zijn vrienden en buren bijeen en zegt tegen hen: “Deel in mijn vreugde, want ik heb het schaap gevonden dat verdwaald was.” [7] Ik zeg u: zo zal er in de hemel meer vreugde zijn over één zondaar die tot inkeer komt dan over negenennegentig rechtvaardigen die geen inkeer nodig hebben.
Uit: Lucas 15 (NBV)
Waaruit bestaat in de Nieuw-Apostolische Kerk daadwerkelijk "de zorg om wat verloren is"? Op welke "helpende hulp" mogen de betrokkenen inmiddels rekenen? Want nogmaals:
"Ik verzeker jullie: alles wat jullie voor een van deze onaanzienlijken niet gedaan hebben, hebben jullie ook voor mij niet gedaan." (Mt 25: 45, NBV).
Ten slotte...
- Bekommer u om de gevangenen alsof u samen met hen gevangenzat, en om de mishandelden als om mensen die net zo’n lichaam hebben als u.
Uit: Hebreeën 13: 3 (NBV)
Onder gevangenen tevens te verstaan de zielen die gevangen zijn genomen en worden gehouden door het aan ze opgelegde gezag van een bazige geestelijke elite.
Groet,
TjerkB
N.B.
TjerkB schreef:(...)
Aan woorden geen gebrek, aan daden des te meer. Zielzorg en zakendoen moeten uit elkaar worden getrokken, het kastenstelsel dient te worden afgeschaft, vragen naar eer en geweten beantwoord, klachten naar behoren afgewikkeld, slachtoffers de helpende hand gereikt, en de ideologie moet plaatsmaken voor het Evangelie...
(...)
Uit: Bericht op "
Za 20 Feb 2016, 00:02" in de thread "Teken van leven"
Zie ook het bericht op "
Zo 27 Mrt 2016, 14:12" in de thread "Opheffingsuitverkoop - alles moet weg!"
