[Bijgewerkt: 23-04-2026, 20:00 uur]
@all
Al is voor niemand het leven maakbaar; toch kom je voor keuzes te staan en niet zelden gebeurt het dat beslissende momenten voorbijgingen. Wat mij hierbij te binnen schiet, is déze passage van de auteur van het boek “Macht & Freiheit” [vertellend over zichzelf:
"getrouwd, heb twee kinderen en ik was 17 jaar in de Nieuw-Apostolische Kerk actief als onbezoldigd ambtsdrager, waarvan 15 jaar in de priesterlijke bediening” ]:
- Na de afsplitsing van de katholiek-apostolische gemeenten en vooral nadat men zich had losgemaakt van de profeten (hoofdstuk 22), veranderde de NAK van een kerk waarin de werkzaamheid van de Heilige Geest leidend was, in een sterk patriarchaal bestuurde kerk met een overdaad aan hiërarchische ambten, en met een verregaand machtsmonopolie voor de apostelen die doorgaans geen afgestudeerde theologen meer waren. Dit rigide systeem, dat gericht is op strikte geloofsgehoorzaamheid, bestaat nog steeds en biedt de meeste NAK-ambtsdragers amper nog bewegingsvrijheid om zelf beslissingen te nemen. Dit is een aangelegenheid waarover ik helemaal geen uitleg kreeg vóór mijn wijding tot diaken, noch later toen ik tot priester werd gewijd. Ik wist niet eens waar ik aan begon.
Uit: Mijn forumbijdrage op “wo 12 apr 2023, 19:54”, in de thread "Meinem Gott gewidmet… "
Nu kan in een situatie als deze de opmerking wordt gemaakt: “Raar - hoezo wist diegene niet waar hij aan begon?” Snel ook zal iemand die zich kritisch over de kerk uitlaat, worden gezien als een
nestbevuiler - want je had bij je "directe zegenaar” duidelijker moeten aandringen op... hulp. Victimblaming dus: beschuldiging aan het adres van een slachtoffer, die meestal inhoudt dat deze de gevolgen zelf (onbewust) heeft uitgelokt.
In een tel krijgen zielen die in de verdrukking kwamen en terwijl ze het in feite nog uitschreeuwen van de pijn, op zo’n manier nog een trap na.
Helaas heb ik dit in mijn leven om mij heen zowel in als buiten de kerk nogal eens zien gebeuren en trouwens, ik heb het ook zelf meegemaakt.
Het kan zelfs gebeuren dat iemand dan zomaar antwoordt: “Nu je zozeer wordt beproefd, zal
de lieve God vast wel heel veel van je houden!” Dat kan er dan ook nog wel bij, zeker. En spijtig genoeg valt van nieuw-apostolische zielzorg weinig méér te verwachten dan dat iemand luistert en aansluitend voorstelt “het" in Gods hand te leggen. Dat is bidden zonder erbij te werken. Wat al vastzit in
gewapend beton, haalt niemand eruit. Bij zo'n pro forma-optreden beseft een “lagere” dienaar wellicht niet te handelen uit vrees voor ongenoegen bij diens eigen... “directe zegenaar”.
Zo houdt de nieuw-apostolische geestelijkheid zichzelf in een verstikkende wurggreep. Geen twijfel mogelijk: de kerk loopt vanzelf verder leeg.
Natúúrlijk wist de ex-priester die het bewuste boek schreef -en ik vind dat hij dat echt met veel respect heeft gedaan- werkelijk niet hoe er twee echelons hoger in de organisatie over de hoofden heen werd... geacteerd! Juist voor dit in nachtelijk duister verborgen gehouden doch enorm cruciale aspect heb ik meer dan eens in forumbijdragen aandacht gevraagd, nadat destijds ook Bauke Moesker hiertegen te hoop liep.
Doordat ook in mijn omgeving vrijwel niemand het zelfs niet in de verste verte voor mogelijk hield dat de geloofwaardigheid van de “hoogste" dienaren wel eens in het geding kon komen, bleef men “trouw” en “in de navolging” want daar kwam het in de geloofsbeleving veelal op aan. Maar laat ik het nog maar een keer extra aanstippen: er zíjn in Zijn werk géén “hogere” dienaren. Níet! In de Nieuw-Apostolische Kerk is het de wereld op z’n kop want in deze kerk dient de meeste steun uit te gaan naar de allerhoogste dienaar. Geen wonder dat de meest onaanzienlijken binnen zo’n machtsbestel! aan hun lot worden overgelaten. Meewarig wordt er op ze neergekeken: ze moeten gewoon zichzelf... overwinnnen.
Ondertussen stevent de geloofskaravaan in de hoogste versnelling af op het vermaledijde heerlijke einddoel. Als
die Ersten komt men daar aan.
Ooit hadden wij bezoek van onze districtsvoorganger, toen ik probeerde te schetsen hoe ik dat voor mij zag. Bij het naderen van de hemelpoort werden de straatjes alsmaar smaller, terwijl de stamapostel, hooggezeteld en op handen gedragen, strak voor zich uitkeek. Aangekomen bij de poort konden alleen de dragers zich omkeren zonder boven hen ook de meegevoerde goudomrande zetel, toen daar werd geantwoord dat juist eerst de laatsten (!) moeten worden opgehaald. Zo zag langs de kant een kind de stamapostel voor de tweede maal passeren, maar nu achteruit.
Groet,
TjerkB
P.S.
Zie ook mijn bericht op “
wo 06 nov 2024, 11:44”, in de thread “ Is er nog een toekomst voor de kerk?”
N.B.
TjerkB schreef: ↑za 21 jun 2025, 15:07(…)
Twee willekeurige voorbeelden:
BakEenEi schreef: ↑zo 03 feb 2013, 19:00(...)
(...)
Konradsblatt: Immer wieder gibt es Klagen über Amtsträger der NAK, sie hätten ihren Einfluß auf Gläubige ausgenutzt und sie sogar terrorisiert.
Bansbach: Natürlich sind mir diese Vorwürfe bekannt. Insgesamt sind das aber nur um die 200 Anklagende. Sollten ihre Behauptungen zutreffen, ist das in jedem einzelnen Fall schlimm. Das sind aber mit Sicherheit ganz große Ausnahmen, die es in jeder Kirche gibt. Das Bild, das von uns entsteht, ist deshalb völlig falsch. Wir werden dargestellt, als ob wir die letzte Sekte mit Psychoterror wären.
Konradsblatt: Kenner sprechen aber zumindest von einer Tendenz zur Unselbständigkeit bei Ihren Gläubigen. Sie würden zum naiven Glauben angehalten, ihnen würden zu viele Entscheidungen abgenommen werden.
Bansbach: Wir wollen den Menschen in der Seelsorge auf keinen Fall entmündigen. Jeder ist bei uns für sein Seelenheil selbst verantwortlich, wir stehen nur bei und helfen etwas. Auch der Gottesdienst und das finanzielle Opfer sind absolut freiwillig. Niemand wird zu irgend etwas gezwungen.
(...)
Aus:
Konradsblatt Karlsruhe - 29. Januar 1995
(...)
Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "
Zo 03 Feb 2013, 19:00”, in de thread “Heersers in de kerk (5): In de greep van de macht”
TjerkB schreef: ↑ma 08 feb 2016, 14:46(...)
In plaats van de hand in eigen boezem te steken, grossiert stamapostel Jean-Luc Schneider
tegenwoordig in uitspraken als:
- Noch einmal lieben Geschwister, wir wollen uns natürlich Sorgen machen und alle Mühe geben, für unsere Zukunft, für die Zukunft unserer Kindern, für die Zukunft der Familie. Aber wir müssen darauf achten, dass diese Sorgen nicht überhand nehmen. Ich spreche jetzt nicht von Leute, die krank sind, die depressiv sind, das ist was anderes. Da ist ärztliche Behandlung von Nöten.
- Es ist uns egal, wie viel da mitmachen, wir bleiben dabei! Wir sind für das Evangelium, für die Werte Jesu Christi, weil wir absolut überzeugt sind, das ist die richtige Lösung! Das ist der richtige Weg! Und auch wenn zehntausend einen anderen Weg gehen, das ändert für mich nichts.
"Ich spreche jetzt nicht von Leute, die krank sind" - zelfs niet indien betrokkenen geestelijk geweld in de Nieuw-Apostolische Kerk met hun gezondheid moesten bekopen. En:
"Es ist uns egal, wie viel da mitmachen" - wat is dát toch een meedogenloze benadering!
(...)
Uit: Bericht op "
ma 08 feb 2016, 14:46", in de thread " Tussenbalans en hoe nu verder..."
(…)
Het gemak waarmee de NAK-concernleider Schneider hierboven even een disclaimer plaatste over
"Leute, die krank sind", alsof er in diens kerk zelf geen slachtoffers worden gemaakt (...), en hoe eerder een "hogere verantwoordelijke leidinggevende" in kilkoude bewoordingen badinerend sprak van
"insgesamt sind das aber nur um die 200 Anklagende" ; onwillekeurig herinner ik mij zulke afgrijselijke dissonanten vrijwel direct wanneer ik van anderen begrijp dat men evenzeer geworsteld heeft met chaos en dat je die dan probeert te neutraliseren, bijvoorbeeld door erover te schrijven en op die manier -op de geloofsweg voor naasten- op te helderen waarom het in voorkomende gevallen (zoals i.c. de oproep "dingen achter je laten") aan mededogen níet zou mogen ontbreken.
Staat er nu werkelijk nooit iemand bij stil
dat kerken juist ook onherbergzaam worden als er géén begrip is voor
emotionele verwaarlozing?!
(…)
Uit: Bericht op “
za 21 jun 2025, 15:07”, in de thread “Dingen achter je laten, een prediking van Jan Rasker"
