'geboren uit de maagd Maria' (art. 2 van de geloofsbelijdenis van de NAK NL)

[zefyr]

@all,

Artikel 2 van de geloofsbelijdenis van de NAK NL luidt als volgt:

"Ik geloof in Jezus Christus, Gods eniggeboren Zoon, onze Heer, die ontvangen is van de Heilige Geest, geboren uit de maagd Maria, die geleden heeft onder Pontius Pilatus, is gekruisigd, gestorven, begraven, ingegaan in het rijk van de dood, op de derde dag opgestaan uit de doden en opgenomen in de hemel. Hij zit aan de rechterhand van God, de almachtige Vader, vanwaar Hij wederkomen zal."

https://www.nak-nl.org/geloofsbelijdenis

Tijdens de preek hedenochtend in de kathedrale kerk van de Oud-Katholieke Kerk te Utrecht ging prof. dr. Peter-Ben Smit, priester van het aartsbisdom Utrecht en hoogleraar aan de VU Amsterdam, in op wat kan worden verstaan onder het begrip 'maagd Maria' (zie onderstaande link, te beluisteren vanaf ongeveer de 33ste minuut).

https://www.youtube.com/watch?v=FYYzKNbncTs

Wie is Peter-Ben Smit?

https://nl.wikipedia.org/wiki/Peter-Ben_Smit

[TjerkB]

(…)
Tijdens de preek hedenochtend in de kathedrale kerk van de Oud-Katholieke Kerk te Utrecht ging prof. dr. Peter-Ben Smit, priester van het aartsbisdom Utrecht en hoogleraar aan de VU Amsterdam, in op wat kan worden verstaan onder het begrip 'maagd Maria' (zie onderstaande link, te beluisteren vanaf ongeveer de 33ste minuut).

https://www.youtube.com/watch?v=FYYzKNbncTs

(…)

@zefyr

Dank!

Ik dacht aan de versregel “Zodat ik, mijn belofte trouw volbrengend, op Uw hulp steeds bouw’ “ (eerste couplet van lied 242, NAK-gezangboek).

Integer en trouw tegenover God, voor onszelf en jegens onze naasten…


Groet,
TjerkB

[zefyr]

@TjkerkB,

Een onderbelicht aspect in de zogeheten 'Stamapostelboodschap' (ofwel de Heer Jezus Christus komt weder in het aardse leven van stamapostel J.G. Bischoff dat was gebaseerd op een Christusverschijning aan laatst genoemde) is het feit, dat stamapostel J.G. Bischoff eertijds als rooms-katholiek een Mariaverschijning heeft ervaren. Dweepziek én godsdienstwaanzinig - naar m'n volstrekt onbescheiden mening. Mirjam is kosjer, maar dat geldt helaas niet voor alle Mariavereerders... Zeker niet degenen, die Maria als een quasi-godin vereren en heimelijk aanbidden. In een gesprek dat ik heb gehad met districtsapostel G. Pos merkte laatst genoemde op, dat stamapostel J.G. Bischoff onvergetelijk was. Ik bevestigde dit met de kritische kanttekening: helaas niet in gunstige zin!

[TjerkB]

@zefyr

Als ikzelf terugkijk en geleerde lessen uit het verleden zich laten aanlichten met hier en daar soms een weggedrukt detail in het volle licht, is mij in de bewuste samenhang tóch één ding wel duidelijk geworden, namelijk dat een afgezant niet méér is dan wie hem zendt (Joh. 13: 16).

Voor wie destijds onder het gevestigde hardvochtige regime geweld was aangedaan, denderde de karavaan voort, waarna helaas middenin de gemeenschap akelig werd gelogenstraft wat gezamenlijk was beleden: "Lig ik soms moe, verslagen terneer, in Zijne armen rust ik dan weer."

Ondanks het aldus berokkende en veelal ongeziene lijden was eenieder die eenzaam achterbleef -lang voordien- wel degelijk óók voorzegd:

• [8] Mijn plannen zijn niet jullie plannen,
  en jullie wegen zijn niet mijn wegen – spreekt de HEER.
  [9] Want zo hoog als de hemel is boven de aarde,
  zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven,
  en mijn plannen jullie plannen.
  
  Uit: Jesaja 55 (NBV21)

• Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef Ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan. Maak je niet ongerust en verlies de moed niet.
  
  Uit: Johannes 14: 27 (NBV21)

En juist dit doet mij nu weer denken aan het onderstaande gedicht van Frits Deubel:

(...)

• Uw wil geschiede!
  
  Ze sprak vaak urenlang,
  voor zoveel dingen bang,
  in stilte met haar Vader,
  maar ’t resultaat dat kwam
  wat zij ook ondernam
  in het geheel niet nader.
  
  Het leek wel of God zweeg
  en áls zij antwoord kreeg
  kon dat haar nooit bekoren.
  Ze twijfelde eraan
  of God haar kon verstaan
  of zomaar niets liet horen.
  
  Toch had God wel een plan,
  maar daar wist zij niets van.
  Je kunt niet alles weten.
  Een wonder wordt vervuld
  met engelengeduld
  en dat was ze vergeten.
  
  Totdat ze dacht: als’k stil
  doe zoals God het wil
  komt wellicht de onthulling.
  Ze bad toen elke keer:
  Uw wil geschiede, Heer!
  
  en die ging in vervulling.
  
  
  Frits Deubel

"Uw wil geschiede... " Om die levenshouding wáár te maken; dat is voorwaar geen sinecure. Toch zou ik eenieder toewensen om er vastberaden naartoe te werken. Met vallen en opstaan en met Zijn hulp zal het lukken! Bovendien, wie zó in het leven staat, laat het niet onverschillig als een naaste op zoek is naar helpende hulp.

(...)


Uit: Bericht op "wo 08 mar 2017, 21:21", in de thread "Het overlijden van onze broeder Frits Deubel"
Zie evt. ook het bericht op "wo 25 jun 2025, 16:00", in de thread "Dingen achter je laten, een prediking van Jan Rasker"

Groet,
TjerkB


N.B.

1. (...)
   Het bedrieglijke van sektes, zoals de NAK, is, dat de kerkleiding suggereert - op een zeer geraffineerde wijze! - dat ideaal en werkelijkheid samenvalt. Mocht je dit (op jonge leeftijd) hebben geinternaliseerd, dan is de 'landing' (kei)hard, bij gebrek aan een deugdelijke 'parachute'.
   
   (...)
   
   
   Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "07 mar 2013, 01:23", in de thread "Job: 'Het licht verwachtte ik, maar de duisternis brak aan.' "
   Zie ook het bericht op "di 10 sep 2024, 14:21", in de thread "Nog eenmaal hemelse klanken met orgelbegeleiding vanuit de NAK Leeuwarden aan de Emmakade 1-bis Noordzijde"

2. (...)
   De kern hiervan (vgl. 2 Kor. 12: 9) raakt ook datgene waarmee indertijd stamapostel in ruste Richard Fehr diens "Betrachtungen eines Ruheständlers" (ISBN 978-3-839-15312-3) besloot.
   
   Op pagina 41 van deze "Betrachtungen" (uitgekomen in 2010; na ambtsrust van betrokkene in 2005) las ik trouwens iets opmerkelijks, namelijk:
   
   "In einem Gottesdienst äusserte ich mal den Gedanken: Wenn jeder nur immer das Erlösungswerk Gottes und nie seine Person in den Mittelpunkt seines Handelns gestellt hätte, so würde unsere Kirche heute wohl nicht elf, sondern zwanzig Millionen Mitglieder zählen."
   
   
   (...)

@all

Dat laatste betekent nogal wat: "... so würde unsere Kirche heute wohl nicht elf, sondern zwanzig Millionen Mitglieder zählen." Eerder namelijk sprak stamapostel Fehr al eens van miljoenen gelovigen, voor wie "het Vaderhuis" onvindbaar werd door wat er was voorgevallen in de jaren '50.

Per ultimo december 2023 betreft het overigens negen miljoen "privileged members". Laten zulke cijfers niet tevens zien dat dezen wel wat méér oog mochten hebben voor hun naasten? Twintig miljoen is toch ruim tweemaal negen miljoen? Of... kent juist de Heer de Zijnen het best!

Bron: Kinderliederen NAK (uitgave september 1962)

Zo immers kregen wij het al op jonge leeftijd mee! Ook voor mij was het een niet te de­fi­nië­ren ge­waar­wor­ding toen ik er niet meer omheen kon dat in mijn kerk de focus ergens anders lag: in volgorde van belangrijkheid op de ambtsladder moest je toegewijd zijn aan "hoger geplaatsten".

Groet,
TjerkB


Bron: Bericht op "zo 15 sep 2024, 19:57", in de thread "Wohin soll ich mich wenden (Franz Schubert) - opnieuw 'kalibreren' of...? Opmerkelijke vragen?"

[TjerkB]

(...)
In een gesprek dat ik heb gehad met districtsapostel G. Pos merkte laatst genoemde op, dat stamapostel J.G. Bischoff onvergetelijk was. Ik bevestigde dit met de kritische kanttekening: helaas niet in gunstige zin!

@all

Als het gaat om de toekomst in de kerk zal ik een vanochtend al belichte quote hieronder nog wat uitbreiden want een geloofspraktijk die er op neerkomt dat je in volgorde van belangrijkheid op de nieuw-apostolische ambtsladder toegewijd moet zijn aan "hoger geplaatsten", is dodelijk.

(...)
Het meest belastende -in de dictatoriale nieuw-apostolische geloofspraktijk- was voor mij persoonlijk dat alles maar dan ook werkelijk áltijd álles werd weggewuifd met Geest(!)dodende banaliteiten als: alles dient tot onze vorming. Anders gezegd: zeur niet, zeur niet, zeur niet. Punt. Wie in de particuliere beleving van "d'apostel" iets onwelgevalligs naar voren bracht of jegens hem tekortschoot in "aanbiddende aanbieding"; die riskeerde in mijn kerk voor het leven diskwalificerend getekend te zijn. Direct lag je er al half uit en daarna, als je niet uitkeek: endgültig. Kortom, je had kaf en je had koren. Ziedaar een angstcultuur, een schrikbewind; een verdelgingswerk (!!) - in plaats van een verlossingswerk. Wie dat ontvluchtte, ontbeerde volgens achterblijvers de moed om te overwinnen. Dan kon je zeker niet vergeven; je wilde de minste niet zijn.

Op zo'n manier werden gelovigen bejegend, onderworpen aan ongeschreven codes en (gedrags)voorschriften; vermurwd, geïsoleerd en kapot gemaakt. Ternauwernood ontkwam ik eraan.

Wat heeft God vandaag in uw leven kunnen vernieuwen?


Onder verwijzing naar mijn forumbijdrage op "di 19 aug 2014, 13:45" in de thread "Hendrik Appels zingt Rienzi: Allmächt'ger Vater", denk ik aan lied 184 en lied 213 in de liederenbundel voor de zangkoren van de Nieuw-Apostolische Kerk. De kern hiervan (vgl. 2 Kor. 12: 9) raakt ook datgene waarmee indertijd stamapostel in ruste Richard Fehr diens "Betrachtungen eines Ruheständlers" (ISBN 978-3-839-15312-3) besloot.

Op pagina 41 van deze "Betrachtungen" (uitgekomen in 2010; na ambtsrust van betrokkene in 2005) las ik trouwens iets opmerkelijks, namelijk:

"In einem Gottesdienst äusserte ich mal den Gedanken: Wenn jeder nur immer das Erlösungswerk Gottes und nie seine Person in den Mittelpunkt seines Handelns gestellt hätte, so würde unsere Kirche heute wohl nicht elf, sondern zwanzig Millionen Mitglieder zählen."


Verderop, op pagina 152 en 153, las ik nog het onderstaande:

• "Leider ist die Zahl rückläufig, unbestritten. 'Wie das den nun wohl weiter geht'? Ich beschränke mich dazu auf das Zitat aus einem alten Lied:
  
  Die Sach' ist dein, Herr Jesus Christ,
  die Sach', an der wir steh'n!
  Und weil es deine Sache ist
  Kann sie nicht untergeh'n!
  
  Ich erlebte manchmal in meiner 44jährigen Amtstätigkeit, dass Gott auf gar keinen Menschen angewiesen ist. Er hat, wenn nötig, immer neue Wege und Ersatz. Aber wie schön ist es, wenn jeder Mitarbeitende denkt und entsprechend handelt: Der Herr brauchte mich nicht, aber weil er mir gerufen hat, so diene ich mit Freuden."

In het Nederlands kennen wij het bewuste lied uiteraard als " 't Is, Heer, Uw werk, van U alleen, het werk waarin wij staan. Daar, Heer Gij zelf de bouwer zijt, kan 't nimmermeer vergaan." Bezorgd vroeg ik mij door de jaren heen vele malen af of sommigen de inhoud niet naar hun hand hadden gezet door ervan te maken " 't is heer, ons werk (...) waarin gij staat" want daar was het voor mij (in 2007) onverhoopt op neergekomen.

(...)


Uit: Bericht op "do 29 aug 2024, 11:44", in de thread "Wohin soll ich mich wenden (Franz Schubert) - opnieuw 'kalibreren' of...? Opmerkelijke vragen?"

Zoals de internationale kerkleiding in de jaren '50 ongenaakbaar persisteerde bij de Boodschap van stamapostel Johan Gottfried Bischoff en men enerzijds dienen en daartegenover anderzijds heersen niet meer uit elkaar wist te houden, heeft zich dat in het recente verleden namelijk alweer herhaald doordat er met de in 2012 uitgebrachte catechismus een kwalijke wig is gedreven tussen God en wie Hij in Zijn rijk rechtvaardigen wil.

De geclaimde "Heilsnotwendigkeit" van het nieuw-apostolische apostelambt goot men in gewapend beton inclusief brutaal de heerschappij over zielzorg in combinatie met zakendoen. Elders al een beproefde formule. Niets belette dus de dienstdoende bewindslieden die kunst af te kijken.

Al kan hiervoor op de kerkvloer gemakshalve de ogen worden gesloten; wat echter herinnert eenieder zich dan tegenwoordig bijvoorbeeld nog van de inbreng van een gastspreker tijdens een zogenoemde Inspiratiedag in 2022 in Utrecht? Zie onder:

(...)
... wat resoneert er nu (desondanks), na de bewuste Inspiratiemiddag? Ik kan alleen iets zeggen over de via YouTube gedeelde impressie. Wat mij opviel was met name dat één van de gastsprekers opmerkte dat, wanneer je (vanuit de kerkelijke organisatie) -evangeliserend- naar buiten wilt treden, je eerst naar binnen moet gaan. Want: hoe -uitnodigend- is (bij ons) het klimaat! Anders gezegd: als je gasten uitnodigt, zou je dan thuis niet eerst even willen opruimen, of zo? (...) Ik zou denken: dát inspireert!

(...)


Uit: Bericht op "vr 25 nov 2022, 09:17", in de thread "NAK NL hijst de stormbal en komt met een ambitieus plan - storm in een glas water?"
Zie hierbij evt. ook de thread "Het Spinoza-effect en het 'omstanderseffect' "

In Johannes 1 zien wij hoe belangrijk het is voor níemand het licht, Zíjn licht, te: verdonkeremanen. Ik citeer het uit de Bijbel - in Gewone Taal:

• [1] In het begin was Gods Zoon er al. Hij was bij God, en hij was zelf God. [2] In het begin was hij al bij God. [3] Alles is door hem ontstaan. Zonder hem zou er niets zijn.
  [4] Al het leven komt van hem. Het leven dat hij brengt, is het licht voor de mensen. [5] Hij is het licht dat schijnt in het donker. En het licht heeft het gewonnen van het donker.
  [6] Er kwam een man die door God gestuurd was. Hij heette Johannes. [7] Hij kwam om te vertellen over het ware licht. Want alle mensen moesten in dat licht gaan geloven. [8] Johannes was niet zelf het licht, maar hij kwam om over het licht te vertellen.

God zélf bestuurt wíe Hij zendt, wíe Hij zegent; waar en wanneer. Dat wordt bepaald níet in een onderonsje beklonken door "hooggeplaatsten".

(...)

Toen na de Desinformatieavond in 2007 opnieuw velen met hart en ziel zich inspanden voor een "Versöhnung im Herzen" tussen de nieuw-apostolische kerkleiding en zielen die in de jaren '50 met vereende krachten door "hooggeplaatsten" waren geëxcommuniceerd, alleen maar omdat dezen naar 1 Johannes 4 vers 1 destijds oprecht hun geweten hadden laten spreken...

• Lieve vrienden, geloof niet zomaar iedereen. Onderzoek eerst of iemand door de Geest van God geleid wordt. Want er zijn veel valse profeten in de wereld.

... heb ook ik geprobeerd eraan mee te helpen om in opbouwende zin (!) hier of daar tóch een verschil te maken. Deels heb ik dat in die tijd in forumbijdragen ook wel belicht. Nadat er voor de betrokkenen in 2007 al geen genade bleek te zijn, en in 2009 bij een andere gelegenheid evenmin, vernam ik in Duitsland van een nieuw-apostolische voorganger in ruste op enig moment dat zich inmiddels hoopvolle ontwikkelingen aftekenden in het licht van de naderende 50e sterfdag van stamapostel Johann Gottfried Bischoff. Volgens hem schemerde er namelijk iets van door dat de kerkleiding die "gedenkwaardige" dag wilde aangrijpen om welwillend alsnog een handreiking te doen. In Frankfurt am Main zou er rond deze zoveelste sterfdag een speciale dankdienst plaatshebben, waarin de toenmalige stamapostel Wilhelm Leber voorging. Maar ik kon zoiets niet begrijpen: waarom eer bewijzen aan een ambtsvoorganger die veel slachtoffers (!) maakte, zonder nu ruimschoots van tevoren de "in vereniging gepleegde" misslagen recht te zetten? De bedoelde dienst werd per satelliet uitgezonden. Geen enkele handreiking volgde en terwijl men wilde overgaan tot de viering van het Heilig Avondmaal, viel de stroom uit. Welnu, die stroomstoring sprak voor mij de nodige boekdelen.

Natuurlijk, de storing kon intussen worden verholpen, maar tot een "Versöhnung im Herzen" heeft het bij de "godenzonen" niet mogen komen.

Groet,
TjerkB


P.S.

(...)
Er ging na 4 december 2007 een periode van zeven jaar voorbij tot het uitsluitend voor Nordrhein-Westfalen kwam tot een soort van verzoening op afstand, dus buiten de direct-betrokkenen om. Met degenen die in de jaren '50 zelf per aangetekend schrijven was aangezegd zonder pardon geëxcommuniceerd te zijn, werd geen contact opgenomen. Hierdoor zijn er zielen voor wie dit aanvoelt als:

• [14] Ze verklaren de wond van mijn volk
  lichtvaardig voor genezen,
  ze zeggen: “Alles gaat naar wens.”
  Nee, niets gaat naar wens!
  [15] Schamen zij zich voor hun wandaden?
  Integendeel, zij weten niet wat schaamte is.
  
  Uit: Jeremia 6 (NBV)

Overigens vroeg de weduwe van de broeder over wie ik 10 jaar geleden op het voormalige Forum van Bauke Moesker berichtte hoe hij was geëxcommuniceerd, in 2014 aan mij of ik mij namens haar in verbinding wilde stellen met districtsapostel Storck. Toen ik dat per e-mail had gedaan, ontving ik echter op 6 december 2014 alleen een leesbevestiging.

(...)


Uit: Bericht op "di 05 okt 2021, 16:15", in de thread "Kan het niet eens ophouden met die eeuwigdurende kritiek?"

[TjerkB]

@TjerkB,

Het verdriet dat je schetst ging bij mij enkele decennia geleden door merg en been toen apostel Chris Boermeester (Gemeente van Apostolische Christenen) mij een en ander - op m'n dringend verzoek! - uit de doeken deed met betrekking tot de (nasleep) van de vermaledijde stamapostelboodschap. Hij deed dit op een zeer weloverwogen en bedachtzame wijze. Bijna stoïcijns. Totdat hij opeens van z'n stoel opstond en tegen mij haperend en bijna fluisterend zei: "Met het verdriet en leed van de stamapostelboodschap ga ik 's avonds naar bed en bij het ontwaken sta ik ermee op...". Dit maakte op mij een verpletterende indruk. Voordien had ik me, voor zover dat mij mogelijk was, tamelijk grondig verdiept - door middel van literatuuronderzoek - in de (achtergronden van de) stamapostelboodschap. Dit was voor mij al onthutsend en ontluisterend. Zodanig, dat ik na ampel beraad al m'n buik vol had van de (godsdienstwaanzin in de) NAK, maar de eerdergenoemde uitspraak van apostel Chris Boermeester, die ik zeer hoog had én heb (hij was een zeer integer mens!), gaf de doorslag. Temeer omdat de machtsbeluste Nederlandse kerkpresident van de NAK NL, G. Pos, mij eerder te kennen had gegeven, dat Boermeester c.s. niet steeds moeilijk moest doen over het verleden. Ze waren volgens Pos altijd welkom in de NAK, mits...


Bron: Bericht op "ma 12 okt 2020, 12:01", in de thread "Renske Doorenspleet: Apostelkind (2020 Uitgeverij Balans)"

@all

Mits...

@all

Foto: TjerkB

Vanochtend overleed na een kort ziekbed in alle rust op 95-jarige leeftijd apostel Christiaan Boermeester (geb. 1916). Bij de Gemeenschap van Apostolische Christenen zal hij worden herinnerd als een Godsgezant die door zijn bescheidenheid, innemendheid en wijsheid voor menigeen veel heeft betekend.

Het WebTeam


P.S. Uit een brief van 2 november 2008...

Dag ,

(...)
Sinds ik bij de GvAC de diensten bezoek, heb ik apostel Boermeester inmiddels enkele malen ontmoet: in april 2008 bij 25 jaar kerkgebouw Zeist, in mei 2008 bij een dienst in Den Haag, vorige week donderdag bij een seniorendag in Zeist, en vanochtend in Zwijndrecht waar wij nu elke eerste zondag van de maand naartoe gaan zodat H. en T. samen met wat meer kinderen zondagsschool en catechisatie kunnen hebben. In Zeist zijn zij namelijk geregeld de enigen.

Na de dienst van vanochtend, met trouwens een schitterend bijbelwoord uit 1 Korintiërs 12 (zie onder) en mijn lievelingslied als aanvangslied, te weten "Vader, 't is Uw welbehagen" (dat ik leef naar Uw gebod), kon ik in alle rust weer even met apostel Boermeester van gedachten wisselen. Hij is een volle neef van de heengegane priester W.S. uit Amersfoort. W.S. was pottenbakker. Hij en zijn vrouw, die trouwens beeldhouwster was, woonden niet ver hier van ons huis. Nu en dan bezocht ik ze. Onze R. ging er ook nog wel alleen naartoe. Een opvallende overeenkomst tussen bij leven destijds W.S. en nu Chris Boermeester is absoluut dat beiden tot op hoge leeftijd zo prachtig jong van geest zijn. Het zijn ware "vrienden van de jeugd" en op onbevangen wijze kun je werkelijk álles met ze bespreken. De mooiste gezichtspunten laten zich dan subliem aanlichten. Het was nu de derde keer dat ik wat uitgebreider sprak met Chris Boermeester. Ik kan niet anders zeggen dan dat hij voor mij een zeldzame verschijning is, een zeer gezegende wijze persoon; iemand die vele zaken, ook zaken die voor menigeen heel gevoelig liggen, in een ontwapenend breed perspectief kan plaatsen. W.S. sprak vroeger al met groot respect over diens neef. Vanochtend begreep ik van Chris Boermeester dat W.S. naar alle waarschijnlijkheid apostolisch werd na gesprekken met Chris' vader die in die tijd in de priesterlijke bediening stond. Na de splitsing in 1955 was zowel voor Chris' vader als voor W.S. die splitsing vaak een té emotioneel beladen onderwerp om er nog enigszins ontspannen over te kunnen spreken, aldus apostel Boermeester.

Priester W.S. is geruime tijd voorganger geweest van de nieuw-apostolische kerkgemeente in Amersfoort. Tot voor enkele jaren geleden was diens zoon R. onze voorganger. (...) Altijd heb ik dus ook het grootst mogelijke respect gehad voor W.S.; een bijzonder beminnelijk mens. Een herder zonder bijbehorende ambtelijke status, zeg maar. En zo zie ik nu ook Chris Boermeester: een ware gezegende des Heren zonder pretenties. Ik ervaar het als een uitzonderlijk voorrecht om zo iemand nu en-passant alsnog te mogen leren kennen. Bij Chris Boermeester is er vanzelf nóg iets: als wiskundige en pedagoog studeerde hij o.a. "filosofie van de wetenschap". Zijn aansprekende weldenkendheid heeft daardoor om beslist méér dan één reden indrukwekkende diepe gronden. Hij is iemand met een authentiek respect voor iedere naaste, en gelijktijdig een scherpzinnig iemand die aandachtig kijkt en luistert.

(...)
Apostel Boermeester vertelde mij een aantal dingen. In het kort... De dienst voor dienende broeders in 1955 waarin apostel Tjark Bischoff bekendmaakte dat de Boodschap van St.Ap. Bischoff nu voortaan in alle diensten moest worden verkondigd, was dé oorzaak van dé breuk. Wie hierdoor in gewetensnood kwam en dat dus niet kon waarmaken, raakte terstond z'n bediening kwijt. Verscheidene broeders, onder wie de vaders van thans in de GvAC oudste H. en apostel Den Haan, werden vervolgens geëxcommuniceerd. Al zijn heel wat ouderen die zo'n brief destijds hadden ontvangen nu overleden; de omstreden brieven zijn nog in het bezit van hun kinderen en voor dezen blíjft dit vanzelf een uiterst pijnlijke toestand. Door het overleg wat in de jaren '90 in Nederland tussen de verschillende apostolische stromingen op gang kwam, legde apostel Sepers dat probleem voor aan districtsapostel Pos. Hierna vertelde apostel Sepers dat apostel Pos desgevraagd hieromtrent had geantwoord dat de brieven, waarmee apostel Tjark Bischoff de ex-communicaties officieel had bekrachtigd, "als niet-geschreven" (!!) konden worden beschouwd. Apostel Pos wilde dit standpunt toen echter níet schriftelijk bevestigen. "Als zo'n ex-communicatie eerst schriftelijk wordt aangezegd, dan dient deze achteraf tevens op schriftelijke wijze te worden afgezegd," aldus Chris Boermeester, "maar dat weigerde men dus".

Zo is het nu ook met wat er op 4 december 2007 naar voren is gebracht. "Het is onwaar", zei apostel Boermeester tegen mij, "dat níet de Boodschap van St.Ap.Bischoff de oorzaak van de splitsing is geweest, zoals door stamapostel Leber werd beweerd. Ik was er zelf bij, toen het werd afgedwongen: elke zondag verplicht die Boodschap aan de gemeente voor te houden. Ook ik kon dat niet. Toen anderen [in de dienst met apostel Tjark Bischoff] gingen zitten, heb ik dat ook gedaan. Niet dat wij niet geloofden in de wederkomst; integendeel, doch niet per se tijdens het leven van St.Ap. Bischoff." Naderhand vernam Chris Boermeester van Peter Kuhlen dat stamapostel Bischoff persoonlijk erg tegen de dood heeft opgezien, wat diens wens om niet te sterven wellicht kracht bij zette. Anderen stelden hem in die tijd mogelijk gerust door op te merken dat de Heer toch ook nog wel tijdens zijn leven kon komen. "In elk geval was het géén profetie, dat de Heer tijdens zijn leven zou wederkomen." (...) Toch zijn mensen er ongenadig op afgerekend, weten wij nu; ze voerden niet "gehoorzaam" uit wat de kerkleiding toen van ze verwachtte. "Vaak heeft ook angst een grote rol gespeeld", aldus apostel Boermeester. De angst ervoor om aan de kant te worden gezet, en andere sancties.

Later is districtsapostel De Bruijn één keer bij apostel Boermeester thuis op bezoek geweest, tezamen met apostel Den Haan. Hoewel dat gesprek zou worden vervolgd, is dat er tot op heden niet van gekomen. Chris Boermeester heeft daar trouwens alle begrip voor: "Apostelen zijn nogal eens druk bezet, en dan gaan andere dingen vóór". "Maar u heeft tijdens dat bezoek toch wel tegen hem gezegd hoe het in Nederland in 1955 was gegaan?", zo vroeg ik; "Ja, dat moet zo zijn", aldus apostel Boermeester. "Is het dan niet des te onbegrijpelijker dat ook districtsapostel De Bruijn niet heeft tegengehouden dat het er in de kern op 4 december 2007 op moest neerkomen dat de Boodschap van St.Ap. Bisschoff niet de oorzaak kan zijn geweest van de afsplisting?" "Ja, precies", vond ook apostel Boermeester. Rond Pinksteren vorig jaar zijn de bevindingen van de desbetreffende projectgroep (onder leiding van apostel Drave) ingebracht in de vergadering van de districtsapostelen en dezen zijn daarmee toen akkoord gegaan. De districtsapostelen wisten dus allen van tevoren wat op de informatieavond de kern zou zijn van wat stamapostel Leber over de afsplitsing te melden zou hebben. En desondanks nodigde men gasten uit; gasten van wie men op voorhand wist dat ze tijdens die informatieavond voor schut zouden worden gezet. "Ja, dat móet men hebben geweten", antwoordde Chris Boermeester ontdaan. "U weet dat de zoon van Peter Kuhlen die avond huilend is weggegaan?", vroeg apostel Boermeester nog aan mij toen ik vanochtend het voorgaande aan hem vertelde. "Ik las op de achterzijde van een Onze Familie later een excuus," zo vervolgde hij, "maar niet inhoudelijk." Dat klopt, reageerde ik: "Men betreurt het als anderen zich gekwetst hebben gevoeld, maar de oorzaak neemt men niet weg." "Zo is het, ja", aldus mijn gesprekspartner. (...)

Enige tijd geleden had apostel Boermeester een dienst bezocht in de Nieuw-Apostolische Kerk in Den Haag. Bij de GvAC was er die dag geen dienst; in de NAK 's ochtends evenmin. Door een landelijke dienst voor ambtsdragers in Hilversum begon de NAK-dienst 's middags om 15.00 uur. Men had achterin de kerkzaal voor apostel Boermeester een gemakkelijke stoel neergezet en bij het Heilig Avondmaal, waaraan hij had deelgenomen, was de priester speciaal naar hem toe gekomen. "Ik zag het niet zo zitten, vanwege mijn handicap, stuntelig naar voren te lopen, maar spontaan liep de priester voor mij -om het avondmaal te bedienen- naar achteren." De voorganger zelf (waarschijnlijk A.V.) was toen op Malta, zo had apostel Boermeester begrepen. "Op de inhoud van de dienst had ik werkelijk niets aan te merken. Het zou een dienst kunnen zijn zoals die ook bij ons wordt gehouden. Alleen, wat de stamapostel betreft en zo, daar spreken wij niet over."

Toen destijds de commissie met apostel Sepers zich op verzoening had beraden, was er volgens apostel Boermeester van de zijde van de Nieuw-Apostolische Kerk gesteld dat een samen-gaan heel wel mogelijk was, doch dat daarbij alle dienaren van de GvAC gewoon -zonder nog langer een geestelijke bediening- in de bank moesten gaan zitten. "Dat was natuurlijk voor ons ondenkbaar; oudsten, voorgangers, denk eens in", zo sprak apostel Boermeester. "Desondanks brak er een moment aan dat een verzoening toch wel heel dichtbij kwam, ware het niet dat apostel Ossebaar [van de HAZK - stam Juda] werd opgevolgd door apostel Van den Bosch, en die zag er niets in. Hij is iemand die de bijbel van kaft tot kaft vooral letterlijk neemt. De beroeping van een vrouw in het ambt zou iemand als hij later pertinent hebben afgewezen." (...)

Wij spraken nog even door over de bijbel "van kaft tot kaft". Ik vertelde dat de diverse bijbelvertalingen mij tegenwoordig wel eens van mijn apropos brengen en dat ik soms niet meer weet wáár ik iets terug kan vinden. Apostel Boermeester hoorde dit begrijpend aan, maar hij wees mij er op dat het bij vertalingen vanzelf lang niet altijd meevalt om betekenissen eenduidig vast te stellen: "Daarom heb ik thuis altijd ook een Franse bijbel gehad, naast enkele Engelse vertalingen en nog andere. Eén keer zocht ik een tekst op over Jakob en Ezau, en toen stond er in een Engelse bijbel, niet de King James, het absolute tegendeel van wat de andere vertalingen vermeldden. Je kúnt niet alles letterlijk nemen: als er staat 'Indien dan uw hand of uw voet u ergert, houw ze af en werp ze van u', dan gaat het erom dat je inziet dat ergens de oorzaak van moet worden gezocht en dat die wordt weggenomen, maar natuurlijk niet dat je daadwerkelijk een hand of een voet moet kwijtraken. Op een ander moment betrof het bij de doop een goed geweten tot God. Daarbij moest er uit het Grieks een woord worden vertaald dat volgens de rector die ik hierover toen benaderde op het gymnasium, waarvan mijn dochter toen leerling was, in geen enkel ander werk in het oud-Grieks voorkwam. Vertalers doen uiteraard erg hun best om zo goed mogelijk in te voelen wat er kan zijn bedoeld, maar hier ging dus geen enkele vergelijking op. Als iemand zegt 'Ik geloof de bijbel van kaft tot kaft', dan vraag ik 'Welke vertaling?', want dat maakt nogal verschil! Het gaat om de grote lijn."

(...) Zó verliep ongeveer ons gesprek vanochtend. Voordat de commissie met o.a. Apostel Sepers was samengesteld, had apostel Boermeester contact met evangelist M. en oudste Van A. Met evangelist M. is het contact in feite nimmer verbroken, al is het nu met de gezondheid van diens echtgenote zorgelijk gesteld en laat ook diens eigen gezondheid veel te wensen over, aldus de 92-jarige Godsgezant.

Afgelopen donderdag had M. van apostel Boermeester opgevangen dat hij in Den Haag liefst 70 rijdt: "Dan blijven alle lichten op groen!"

(...)
Met hartelijke groeten,
TjerkB

Zie ook het redactionele bericht op "di 04 okt 2011, 19:40" in de thread "Langzaam krijgt de NAK-geschiedenis een gezicht!"


Bron: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "04 mar 2012, 15:04", in de thread "Overlijden apostel Christiaan Boermeester (GvAC)"

Groet,
TjerkB

[TjerkB]

(...)
Integer en trouw tegenover God, voor onszelf en jegens onze naasten…


(...)

@all

@all

Wat valt er nu samenvattend te zeggen over het onderwerp van deze thread?

Wel of geen toeval... ik drukte per ongeluk op een verkeerde toets, waarna ik zojuist in mijn e-mailprogramma drie losse tekstfragmenten onder ogen kreeg, uit een bericht van ruim vijf jaar geleden:

> Ongeveer 40 jaar later bevonden wij ons op een middag in een spreekkamer in een academisch ziekenhuis. Het ging over een van onze kinderen die op zijn zesde de eerste open hartoperatie had ondergaan. Wij waren bezorgd. Degene met wie wij spraken antwoordde als volgt: "Wat hier gedurig onderwerp is van wetenschappelijk onderzoek, is: wát maakt dat kinderen zich door de omstandigheden heenslaan die zij in dít ziekenhuis meemaken? In medisch opzicht zijn dat immers doorgaans de meest ernstige omstandigheden." Wat zou er nú komen, zo ging het in mij om... "Wat uit deze onderzoeken telkens opnieuw naar voren komt is, dat het hem zit in de veiligheid en de geborgenheid die de ouders of de verzorgers de kinderen aan hun ziekbed kunnen verschaffen. Welnu, ónze taak is het dus om hen in die zin bij het ziekbed van hun kind te betrekken, en voorts, om op te letten dat zij bij het vervullen van die zo belangrijke functie niet verzwakken." Wij waren hiervan diep onder de indruk. Als dát het werkelijk is wat ons kind het méést nodig heeft, om in geestelijk opzicht in balans te blijven, zo dachten wij, dan ligt het -ondanks alles- in ons vermogen om dat voor hem wáár te maken. (...)


> Helemaal mee eens natuurlijk, dat het in een geloofsgemeenschap nodig is om -in liefde- voorwaarden te scheppen waaronder God Zijn zegen kan schenken - zegen in de eerste plaats, zo lijkt het mij tenminste, in de zin van de wonderlijke uitwerking van Zijn liefde. Dus (even los van het welslagen van de -vooreerst- gekozen aanpak bij het gebruikelijke management in de kerkelijke organisatie), dan gaat het erom wat juist van déze Liefde de vruchtgevolgen zijn. Daarbij stel ik mij in elk geval voor dat een ieder -om te beginnen- zich in het huis des Heren volkomen aanvaard voelt. Anders gezegd: dat er alle ruimte voor is dat je kunt zijn wie je bent, en dat je wordt wat God met je voorheeft. Plus dat men elkaar over en weer die ruimte voluit gunt!


> Ik zou de verantwoordelijken willen vragen... Kijk niet alleen naar de maatschappelijke noden van sommigen, maar zoom eens wat vaker a-specifiek in op de (verzwegen) gevoelens van anderen, en doe er wat mee. Ontdek hun geestkracht, hun vrijmoedigheid, hun beperkingen, hun verborgen talenten. Informeer naar de activiteiten waarin men voldoening vindt. Leer er ook van.

Volgens mij kan ik het hier wel bij laten. Staan wij elkaar in de weg, in volgorde van belangrijkheid qua ambt en afgedwongen aanzien, of is het óók nog denkbaar dat de een de ander "liefhebbend voort" helpt?

Groet,
BakEenEi


P.S.
Zie in de rubriek "Let your light shine!" tevens het bericht "OPEN BRIEF aan leden Nieuw-Apostolische Kerk in Nederland" van maandag 19 december 2011.


Bron: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "03 jul 2012, 21:20", in de thread "Recht van overpad"

Groet,
TjerkB

[TjerkB]

@zefyr
@all

Tijdens de strijd tegen Amalek in Refidim werden de armen van Mozes ondersteund door Aäron en Chur (Exodus 17). Gisteravond haalde ik -uit een bericht in 2007- in déze samenhang (!) nog eens het volgende aan:

• Ongeveer 40 jaar later bevonden wij ons op een middag in een spreekkamer in een academisch ziekenhuis. Het ging over een van onze kinderen die op zijn zesde de eerste open hartoperatie had ondergaan. Wij waren bezorgd. Degene met wie wij spraken antwoordde als volgt: "Wat hier gedurig onderwerp is van wetenschappelijk onderzoek, is: wát maakt dat kinderen zich door de omstandigheden heenslaan die zij in dít ziekenhuis meemaken? In medisch opzicht zijn dat immers doorgaans de meest ernstige omstandigheden." Wat zou er nú komen, zo ging het in mij om... "Wat uit deze onderzoeken telkens opnieuw naar voren komt is, dat het hem zit in de veiligheid en de geborgenheid die de ouders of de verzorgers de kinderen aan hun ziekbed kunnen verschaffen. Welnu, ónze taak is het dus om hen in die zin bij het ziekbed van hun kind te betrekken, en voorts, om op te letten dat zij bij het vervullen van die zo belangrijke functie niet verzwakken." Wij waren hiervan diep onder de indruk. Als dát het werkelijk is wat ons kind het méést nodig heeft, om in geestelijk opzicht in balans te blijven, zo dachten wij, dan ligt het -ondanks alles- in ons vermogen om dat voor hem wáár te maken. (...)

"Wij waren hiervan diep onder de indruk", schreef ik. Ook van herder Knobbe in Leeuwarden herinner ik mij namelijk dat hij soms opmerkte hoezeer "natuurlijk zaken" vaak een afspiegeling zijn van de geestelijke zaken. Als je dan later welhaast aan den lijve zelf ook ondervindt hoeveel dit echt betekent wanneer opeens juist jóuw armen worden ondersteund; néé, níet "middenin de gemeenschap" doch proactief en vastberaden "in de wereld om ons heen"; hoe heeft er "vanaf het altaar", in 's hemelsnaam, ooit zó onnadenkend kunnen worden gepolariseerd?

Onnadenkend:

• Ik zou de verantwoordelijken willen vragen... Kijk niet alleen naar de maatschappelijke noden van sommigen, maar zoom eens wat vaker a-specifiek in op de (verzwegen) gevoelens van anderen, en doe er wat mee. Ontdek hun geestkracht, hun vrijmoedigheid, hun beperkingen, hun verborgen talenten. Informeer naar de activiteiten waarin men voldoening vindt. Leer er ook van.

In de Nieuw-Apostolische Kerk heb ik moeten vaststellen dat alles moet wisselen op de wenken van ambtsdragers, en wel in de vermeende volgorde van hun belangrijkheid. Maar daarbij is het mij wél opgevallen dat elke zegen van de Allerhoogste op die manier steevast uitbleef.

Menigeen die door dat bulldozergedrag onder de voet werd gelopen, werd verwond, ontgoocheld en geminacht (!), eenzaam achtergelaten.

Zielzorg...

(...)
Zielzorg in het licht van Jezus' opdracht "Weid Mijn lammeren (...), hoed Mijn schapen" is in mijn ogen beslist niet hetzelfde als, zeg maar, maatschappelijk werk. Zielzorg zou veeleer de zorg mogen zijn die er op is gericht dat de samenstellende delen van het lichaam van Christus niet van elkaar vervreemden doch elkaar juist opbouwen; versterken.

Menigeen heeft geen oog voor allerhande "voorafgaande vragen". "Op de automatische piloot" hobbelt men achter het beloop van de gebeurtenissen aan. Pas indien noodgedwongen een comfortzone dient te worden verlaten, beginnen sommigen ook zelf na te denken. Exemplarisch is de situatie waarin men -in het voorbijgaan- aan een naaste vraagt: "Alles goed?!" Zelfs wanneer de ander, compleet bedolven onder de doffe ellende, aarzelend antwoordt "dat het niet echt meezit", loopt men nog gewoon door. "Zet 'm op, hè!", zo word je dan nog nageroepen want de 24-uurseconomie en het individualisme zitten ons op de hielen.

In de Nieuw-Apostolische Kerk is er op de werkvloer door de jaren heen een bedrijfscultuur ontstaan, waarbij naastenliefde in werkelijkheid heel weinig meer om het lijf heeft. "Op het einddoel komt het aan", en dat is het wel zo'n beetje. Voor mij stelt deze geloofsgemeenschap dan ook weinig anders meer voor dan een soort van gezelligheidsvereniging.

In de kerk die ik verliet heb ik vooral geleerd hoe het in veel opzichten beter ánders kan. Onvermijdelijk komt er dan een moment waarop je denkt: en nu weet ik voor mijzelf genoeg. Vastberaden heb ik mijn soevereiniteit gaandeweg hernomen en daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad.

(...)


Uit: Bericht op "za 04 apr 2015, 19:38", in de thread "Tussenbalans en hoe nu verder..."

Als ik een stelling mag betrekken, dan zou ik tegen de kerkleiding willen zeggen: bestuurlijke verantwoordelijkheid - maak er eens werk van!

Zie verder evt. het bericht op "za 26 nov 2022, 14:37", in de thread "NAK NL hijst de stormbal en komt met een ambitieus plan - storm in een glas water?"

Groet,
TjerkB

[TjerkB]

(...)
... omdat de machtsbeluste Nederlandse kerkpresident van de NAK NL, G. Pos, mij eerder te kennen had gegeven, dat Boermeester c.s. niet steeds moeilijk moest doen over het verleden.

(...)


Bron: Bericht op "ma 12 okt 2020, 12:01", in de thread "Renske Doorenspleet: Apostelkind (2020 Uitgeverij Balans)"

(...)

@all

Nog steeds is dit bij de nieuw-apostolische kerkleiding de algemene teneur als het gaat om leed dat in het verleden in de kerk werd aangericht.

• ... mee eens natuurlijk, dat het in een geloofsgemeenschap nodig is om -in liefde- voorwaarden te scheppen waaronder God Zijn zegen kan schenken - zegen in de eerste plaats, zo lijkt het mij tenminste, in de zin van de wonderlijke uitwerking van Zijn liefde. Dus (even los van het welslagen van de -vooreerst- gekozen aanpak bij het gebruikelijke management in de kerkelijke organisatie), dan gaat het erom wat juist van déze Liefde de vruchtgevolgen zijn. Daarbij stel ik mij in elk geval voor dat een ieder -om te beginnen- zich in het huis des Heren volkomen aanvaard voelt. Anders gezegd: dat er alle ruimte voor is dat je kunt zijn wie je bent, en dat je wordt wat God met je voorheeft. Plus dat men elkaar over en weer die ruimte voluit gunt!

Groet,
TjerkB


N.B.

(...)
Als ik een stelling mag betrekken, dan zou ik tegen de kerkleiding willen zeggen: bestuurlijke verantwoordelijkheid - maak er eens werk van!

(...)

[TjerkB]

[Bijgewerkt: 21:00 uur]

(...)

(...)
Zielzorg in het licht van Jezus' opdracht "Weid Mijn lammeren (...), hoed Mijn schapen" is in mijn ogen beslist niet hetzelfde als, zeg maar, maatschappelijk werk. Zielzorg zou veeleer de zorg mogen zijn die er op is gericht dat de samenstellende delen van het lichaam van Christus niet van elkaar vervreemden doch elkaar juist opbouwen; versterken.

(...)


Uit: Bericht op "za 04 apr 2015, 19:38", in de thread "Tussenbalans en hoe nu verder..."

(...)

@all

Wat ik precies hiermee bedoel, komt het best naar voren in het gedocumenteerde interview op 21 mei 1983 van Henk Mochel met Lize Stilma. Het duurt ongeveer drie kwartier - neem er alsjeblieft in alle rust de tijd voor want in sommige hoofden woedt een zorgwekkende argeloosheid.

Bij het (na)lezen van de thread "Dingen achter je laten, een prediking van Jan Rasker" (4 pagina's) zal het beter duidelijk worden wat er misgaat.

Groet,
TjerkB